สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 466 พลังของเสิ่นชิง

บทที่ 466 พลังของเสิ่นชิง

โรงพยาบาลหมู่อิง

เนื่องจากคดีนี้ไม่สามารถสืบสวนให้เสร็จสิ้นได้ในเร็ววัน เสิ่นชิงจึงรวบรวมคนไว้และพากลับไปสอบสวนอย่างช้าๆ

หลิวเฉวียนเฟิงในฐานะพยานสำคัญ ได้รับคำสั่งจากเสิ่นชิงให้คุ้มครองไว้แล้ว

ภรรยาของเขาก็ถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลที่ได้มาตรฐาน โดยมีคนเฝ้าอยู่หน้าประตูตลอด 24 ชั่วโมง

หลังจัดการเรื่องที่โรงพยาบาลหมู่อิงเรียบร้อยแล้ว เสิ่นชิงก็โทรหาสวีลี่เพื่อสอบถามความคืบหน้าทางฝั่งของพวกเธอ

สวีลี่และเค่ออวิ๋นนำทีมคนไปสืบสวนเรื่องที่นายกเทศมนตรีเจียงให้การเท็จ

แต่สิ่งที่ทำให้เสิ่นชิงแปลกใจก็คือ ไม่สามารถติดต่อฝั่งสวีลี่ได้ โทรศัพท์มือถือของพวกเธอก็อยู่ในสถานะปิดเครื่อง

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว “ไม่น่าจะติดต่อไม่ได้นะ…”

ทีมของสวีลี่มีเจ้าหน้าที่ติดต่อประสานงานโดยเฉพาะ ซึ่งรับผิดชอบแค่การรายงานความคืบหน้าเท่านั้น ไม่ควรจะเกิดสถานการณ์ติดต่อไม่ได้แบบนี้

เฉาเล่อเห็นเสิ่นชิงมีสีหน้าตึงเครียด จึงถามออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “พี่เสิ่นชิง เป็นอะไรไปเหรอ? มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น?”

เสิ่นชิงวางโทรศัพท์ลง พูดด้วยความกังวลว่า “ติดต่อทางสวีลี่ไม่ได้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉาเล่อรู้สึกใจหายวาบ “พวกเธอไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหม?”

ทางฝั่งสวีลี่กำลังสืบสวนชายคนหนึ่งชื่อหวงโฮ่วเซิง

หวงโฮ่วเซิงเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการตรวจสอบภาพ เคยช่วยตำรวจทำการพิสูจน์หลักฐานมาหลายครั้ง

นายกเทศมนตรีเจียงก็เคยให้หวงโฮ่วเซิงมารับรองความถูกต้อง

สายตาของเสิ่นชิงวูบไหว ภาพถ่ายเป็นของจริง แต่กลับถูกพิสูจน์ว่าเป็นของปลอม หวงโฮ่วเซิงคนนี้ก็เป็นไอ้เลวที่ทำงานเพื่อเงิน

การที่สวีลี่เริ่มสืบสวนจากหวงโฮ่วเซิงนั้นเป็นแนวทางที่ถูกต้อง

หวงโฮ่วเซิงไม่ใช่คนเมืองหางโจว เขาอาศัยอยู่ที่เมืองเจียง ซึ่งเป็นมณฑลใกล้เคียง

จากเมืองหางโจวไปเมืองเจียงใช้เวลาเดินทางประมาณสามชั่วโมงโดยรถยนต์ เนื่องจากกังวลว่าสวีลี่อาจเกิดเรื่องไม่คาดฝัน เสิ่นชิงและเฉาเล่อจึงรีบเดินทางไปเมืองเจียงอย่างไม่หยุดพัก

ตามการคำนวณเวลา สวีลี่ควรจะเดินทางถึงเมืองเจียงแล้ว และเริ่มสืบสวนเรื่องของหวงโฮ่วเซิง

ระหว่างทางไปเมืองเจียง เสิ่นชิงโทรศัพท์ติดต่อไปสิบกว่าครั้ง แต่ไม่มีสายไหนติดต่อได้เลย

เสิ่นชิงนวดขมับ พลางปลอบใจตัวเองว่า “พวกเธออาจจะไม่สะดวกติดต่อตอนนี้”

เฉาเล่อส่ายหน้า “มันไม่ถูกต้องนะ เจ้าหน้าที่ประสานงานเป็นคนกลาง ถึงแม้สวีลี่จะกำลังปฏิบัติภารกิจลับ ไม่สะดวกติดต่อ แต่เราก็ควรจะติดต่อเจ้าหน้าที่ประสานงานได้ เป็นไปได้ยังไงที่แม้แต่โทรศัพท์ของเจ้าหน้าที่ประสานงานก็ติดต่อไม่ได้”

เฉาเล่อเกาศีรษะอย่างหงุดหงิด

เขารู้สึกไม่สบายใจ มีความรู้สึกว่าจะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ ๆ

“อย่าเพิ่งร้อนใจ เรารอดูอีกสักพัก” เสิ่นชิงปลอบเฉาเล่อ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป…

สองชั่วโมงผ่านไป…สามชั่วโมง…

หลังจากผ่านไปสามชั่วโมงครึ่ง ทางด้านสวีลี่ก็ยังคงไม่มีข่าวคราวใด ๆ

เสิ่นชิงขมวดคิ้วแน่น ในใจก็มีความรู้สึกไม่ดีบางอย่าง

ตอนนี้เป็นเวลาตีสี่แล้ว

ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มที่เงียบสงบถูกแสงอาทิตย์ย้อมให้แดงทีละน้อย ไม่นานนัก ขอบฟ้าก็เบ่งบานด้วยแสงสีชมพูนับหมื่นสาย

รถของเสิ่นชิงและเฉาเล่อได้ขับมาถึงเขตเมืองเจียงแล้ว

ทั้งสองคนไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะสืบคดี ตอนนี้ยังต้องรีบเร่งไปเมืองเจียงอีก สีหน้าของทั้งคู่ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย ใต้ตามีรอยคล้ำจาง ๆ

บ้านของหวงโฮ่วเซิงอยู่ในเขตใหม่ของเมืองเจียง ยังต้องใช้เวลาเดินทางอีกสองชั่วโมง

เฉาเล่อ เพราะเป็นห่วงสวีลี่จึงขับรถเร็วมากตลอดทาง

เสิ่นชิงวิเคราะห์อย่างใจเย็นว่า “ในช่วงหลายปีมานี้ เมืองเจียงมีความปลอดภัยดีมาก หวงโฮ่วเซิงก็เป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญธรรมดาคนหนึ่ง บ้านของเขาก็ไม่ใช่ถ้ำเสือถ้ำสิงห์อะไร สวีลี่และคนอื่น ๆ น่าจะไม่เจออันตรายอะไร”

หลังจากพูดจบ สมองของเสิ่นชิงก็แล่นผ่านความคิดหนึ่งราวกับสายฟ้าแลบ เธอนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมาทันที

“ถ้าสวีลี่เจอกับอันตรายจริง มันต้องเกี่ยวข้องกับนายกเทศมนตรีเจียงอย่างแน่นอน ฉันสงสัยว่าเขาอาจจะวางกับดักไว้รอบ ๆ ตัวหวงโฮ่วเซิง”

หัวใจของเฉาเล่อบีบรัดอย่างแรง “คุณหมายความว่า เจียงเฉิงอาจจะคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะมีคนมาสืบสวนหวงโฮ่วเซิงงั้นเหรอ?”

เสิ่นชิงเคาะที่วางแขนเบา ๆ “ฉันหวังว่าเขาจะไม่ได้คาดการณ์ไว้นะ”

เฉาเล่อ “แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ?”

ขนตาของเสิ่นชิงสั่นไหวเล็กน้อย “ในเมื่อมาถึงเมืองเจียงแล้ว ก็ต้องไปพบกับผู้มีอิทธิพลของเมืองเจียงสักหน่อย”

ริมฝีปากของเฉาเล่อเม้มเป็นเส้นตรง “เซี่ยจือจาง นายกเทศมนตรีเมืองเจียง ได้ยินมาว่าเป็นข้าราชการที่มือสะอาด รักประชาชนเหมือนลูกหลานตัวเอง แต่ข่าวลือก็คือข่าวลือ ถ้าเกิดเขาเป็นเหมือนเจียงเฉิงที่ภายนอกดูดีแต่ภายในเน่าเฟะล่ะ เราจะทำยังไง?”

สำหรับเมืองเจียง เสิ่นชิงยังรู้สึกค่อนข้างไม่คุ้นเคย

สำหรับเซี่ยจือจางคนนี้ เสิ่นชิงก็ไม่ค่อยรู้จักเขาเท่าไหร่ และไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์อะไรกับเขามาก่อน ถ้าอยากหาคนในเมืองเจียง วิธีที่เร็วและรวดเร็วที่สุดก็คือการหาหัวหน้าแก๊งของเมืองเจียงเท่านั้น

เสิ่นชิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเลื่อนดูรายชื่อในสมุดโทรศัพท์

ในสมุดโทรศัพท์ของเสิ่นชิงมีรายชื่อบุคคลสำคัญมากมาย

ในที่สุด ชื่อของคน ๆ หนึ่งก็ปรากฏในสายตาของเสิ่นชิง

จางกั๋วเหลียว ผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งชาติจีนเมืองฮาร์บิน

จางกั๋วเหลียวเป็นคนช่างพูด คุ้นเคยกับทุกคน และสามารถคุยกับใครก็ได้เพียงสักสองสามประโยคก็คุ้นเคยแล้ว

ตั้งแต่อยู่ที่เมืองฮาร์บิน เสิ่นชิงก็ได้เห็นความสามารถในการสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์อันแข็งแกร่งของจางกั๋วเหลียว

ผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งชาติจีนเมืองฮาร์บินตำแหน่งเล็ก ๆ แต่กลับสามารถขอเงินทุนสนับสนุนกิจกรรมได้หลายพันล้าน แสดงว่าต้องมีความสามารถพิเศษแน่นอน

ฤดูหนาวปีที่แล้ว การสนับสนุนเมืองฮาร์บินจากทั่วประเทศก็เป็นตัวอย่างที่ดีมาก

แค่ให้เวทีเขา เขาก็สามารถจัดงานระดับประเทศได้ คิดถึงตรงนี้ เสิ่นชิงก็โทรหาจางกั๋วเหลียว

ไม่นาน โทรศัพท์ก็ติดต่อได้

เสียงดังกึกก้องของจางกั๋วเหลียวยังคงดังเหมือนเดิม “โอ้โฮ! นี่เสิ่นชิงนี่นา! ทำไมคนยุ่งอย่างคุณนึกอยากโทรหาผมขึ้นมาล่ะ?”

ที่สำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรม เมืองฮาร์บิน

จางกั๋วเหลียวรู้สึกตื่นเต้นมากที่ได้รับโทรศัพท์จากเสิ่นชิง ทั้งตัวเขาดูมีความสุข ยิ้มกว้างจนถึงหู

คนอื่น ๆ ในสำนักงานได้ยินว่าเป็นโทรศัพท์จากเสิ่นชิงต่างก็เงี่ยหูฟัง

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะร่าเริงของจางกั๋วเหลียว อารมณ์ของเสิ่นชิงก็ดีขึ้นเล็กน้อย “พวกเราต้องไปจัดการธุระที่เมืองเจียง อาจจะต้องรบกวนนายกเทศมนตรีเซี่ยจือจางของเมืองเจียง แต่ฉันไม่สนิทกับเขา…”

จางกั๋วเหลียวเป็นคนคิดเร็วและเข้าใจง่าย พอเสิ่นชิงพูดถึงตรงนี้ เขาก็เข้าใจความหมายของเสิ่นชิงทันที

จางกั๋วเหลียวพูดอย่างร่าเริง “โอ้ ๆ คุณหมายถึงเหล่าเซี่ยสินะ! ผมสนิทกับเหล่าเซี่ยนะ! คุณมาหาถูกคนแล้ว ครั้งล่าสุดเขายังมาขอคำแนะนำจากผมเลย”

ครั้งล่าสุด การท่องเที่ยวของเมืองฮาร์บินทำเงินได้กว่าหกพันล้านหยวน ทำให้จีดีพีของประเทศจีนพุ่งสูงขึ้นอย่างมาก ทุกมณฑลทั่วประเทศต่างอิจฉา และพากันมาเรียนรู้ประสบการณ์ที่ก้าวหน้าจากเมืองฮาร์บิน จางกั๋วเหลียวได้รู้จักกับเซี่ยจือจางผ่านโอกาสนี้

จางกั๋วเหลียวตบอกพลางกล่าวว่า “เหล่าเซี่ยเป็นคนดีแน่นอน เขาถ่อมตัวและเข้ากับคนง่าย เอาอย่างนี้ ผมจะโทรหาเหล่าเซี่ยก่อน แล้วแนะนำพวกคุณให้รู้จักกัน”

จางกั๋วเหลียวได้ยินเสิ่นชิงมาขอความช่วยเหลือจากตัวเอง ในใจรู้สึกดีใจมาก ใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนดอกไม้บาน

เสิ่นชิงเป็นผู้มีพระคุณของเมืองฮาร์บิน การได้ช่วยเหลือเสิ่นชิง ทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจ

หลายนาทีต่อมา

โทรศัพท์มือถือของเสิ่นชิงดังขึ้น หน้าจอแสดงว่าเป็นเบอร์จากเมืองเจียง

เสิ่นชิงหรี่ตาลง แล้วรับสาย

เสียงอ่อนโยนดังมาจากปลายสาย “สวัสดีครับ ขอสอบถามว่าเป็นสหายเสิ่นชิงใช่ไหมครับ ผมเซี่ยจือจาง นายกเทศมนตรีเมืองเจียงครับ”