สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 424 ถูถูกลับบ้าน

บทที่ 424 ถูถูกลับบ้าน

“พูดมากไปแล้ว ส่งซีรั่มมาซะ ไม่งั้นฉันจะยิงพวกแกให้แหลกเป็นจุณ”

โรเวนน์แบกปืนยิงจรวด ยิงกระสุนลูกหนึ่งใส่ดาดฟ้าเรือ

“ตู้ม!”

กระสุนจากปืนยิงจรวดระเบิดบนดาดฟ้า ทันใดนั้นเปลวไฟก็พุ่งกระจาย เศษไม้ปลิวว่อน อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นดินปืนฉุน

นกนางนวลบนดาดฟ้าตกใจ กระพือปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้า

ลู่เย่สีหน้าเย็นชาเล็กน้อย ทำท่าเตรียมพร้อมรับมือ

ในห้องโดยสาร หลุยส์ก็ได้ยินเสียงปืนจากข้างนอก

เขามองออกไปข้างนอกด้วยความดีใจ คิดว่าคนจากองค์กรมาช่วยพวกเขาแล้ว!

แต่ปากของหลุยส์ถูกอุดด้วยถุงเท้าเหม็น เขาได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ เสิ่นชิงชายตามองหลุยส์แวบหนึ่ง แล้วดึงลูกเลื่อนปืนดังเสียงฉับ จ่อปากกระบอกปืนไว้ที่หน้าผากของหลุยส์

เสิ่นชิงมองด้วยสายตาเยียบเย็นพลางพูดว่า “คุณตื่นเต้นอะไร? ถ้าคนข้างนอกบุกเข้ามา คนแรกที่ฉันจะจัดการก็คือคุณ สิ่งที่พวกเขาจะสามารถนำออกไปได้ก็มีแค่ศพของคุณเท่านั้น”

เสิ่นชิงตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะไม่ปล่อยให้พวกนักโทษเหล่านี้หนีไปได้

ถ้าจำเป็น เธอจะทำให้พวกคนเลวเหล่านี้อยู่ในทะเลขาวตลอดไป

หลุยส์โกรธจนส่งเสียงครางฮึดฮัด จ้องมองเสิ่นชิงด้วยสายตาอาฆาตแค้น

เขาคิดอย่างชั่วร้ายว่า เมื่อตัวเองได้รับการช่วยเหลือ เขาจะขายเสิ่นชิงไปยังซ่องโสเภณีชั้นต่ำที่สุด ให้เธออยู่ในสภาพที่มีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ได้

สายตาของหลุยส์ทั้งลามกและต่ำช้า

เสิ่นชิงหรี่ตามอง

เธอรู้สึกว่า คนคนนี้ในหัวคงไม่ได้คิดอะไรดี ๆ แน่

เสิ่นชิงกำลังจะพับแขนเสื้อเพื่อตบคน แต่ไม่คิดว่าจะมีคนเร็วกว่าเธอ “เพียะ เพียะ เพียะ!”

สวีลี่ตบหน้าหลุยส์อย่างแรงหลายครั้ง แล้วดึงหูของเขาพลางพูดว่า “ห้ามมองด้วยสายตาลามกแบบนั้น ไม่งั้นฉันจะควักลูกตาของนายออกมาเหยียบซะ!”

น้ำเสียงดุดันของสวีลี่ทำให้หลุยส์ตกใจ

หลุยส์หดคอ คิดในใจว่าผู้หญิงจีนทุกคนดุดันขนาดนี้เลยเหรอ…

บนดาดฟ้าเรือ

ลู่เย่กำลังจะยิงตอบโต้ ทันใดนั้นเหตุการณ์มหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น

เห็นได้ชัดว่าเรือเร็วสิบกว่าลำที่ล้อมเรือขนส่งอยู่ก่อนหน้านี้ กลับพากันหันหัวเรือหนีไปพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

เพียงชั่วพริบตา เรือเร็วทั้งสิบกว่าลำก็ถอยหนีไปจนหมด หายไปไม่เห็นแม้แต่เงา

ภาพตรงหน้านี้ทำให้หน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์งงไปตาม ๆ กัน เกิดอะไรขึ้น?

สงครามยังไม่ทันเริ่ม ทำไมศัตรูถึงหนีไปแล้ว?

โหวจื่อเกาหัวแล้วพูดว่า “นี่ยังไม่ทันได้เริ่มต่อสู้เลยนะ? ทำไมพวกเขาถึงหนีไปแล้ว? เมื่อกี้ไม่ใช่ยังพูดจาแข็งกร้าวว่าจะมาแย่งชิงเซรุ่มหรอกเหรอ?”

ลู่เย่ก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้ช่างประหลาดมาก เขาส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่รู้เหมือนกัน”

หลังจากโจรสลัดจากไป ทะเลก็กลับมาสงบในทันที นกนางนวลบินกลับลงมาเกาะบนดาดฟ้าเรืออีกครั้ง แล้วเริ่มจัดขนอย่างสบายอารมณ์

เมื่อได้ยินว่าข้างนอกไม่มีเสียงอะไรแล้ว เสิ่นชิงรู้สึกแปลกใจมาก จึงใช้วิทยุสื่อสารเรียกลู่เย่ “เกิดอะไรขึ้น?”

ปลายสายของวิทยุสื่อสาร ลู่เย่ตอบกลับมาว่า “ไม่มีอะไรแล้ว พวกโจรสลัดถอยไปแล้ว”

เสิ่นชิงได้ยินว่าโจรสลัดถอยไปแล้ว ก็รู้สึกประหลาดใจมาก “อะไรนะ? โจรสลัดถอยไปแล้ว? ทำไมพวกเขาถึงถอยไป?”

ลู่เย่ส่ายหัว “ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ยังไงวิกฤตก็ผ่านพ้นไปแล้ว”

อีกด้านหนึ่งเรือเร็วสีขาว

หัวหน้าโจรสลัดกำลังรับโทรศัพท์ “ฮัลโหล! ทำไมคุณถึงบอกให้พวกเราถอนตัวล่ะ? บนเรือนั่นมีซีรั่มยาย้อนวัยนะ! แค่หลอดเดียวก็ขายได้หลายร้อยล้านแล้ว!”

เสียงเรียบ ๆ ดังมาจากปลายสาย “นายอยากตายก็อย่าลากฉันไปด้วยสิ คนบนเรือนั่น พวกเราแตะต้องไม่ได้หรอก…”

ท่าเรือชายฝั่ง ประเทศจีน

ครอบครัวหูยืนรออยู่ที่ท่าเรือ พวกเขารอคอยเรือเทียบท่าอย่างกระวนกระวายใจ

สองสามวันมานี้ พวกเขาตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ

ในที่สุดเรือก็มาถึงตามกำหนดเวลา ตรงตามความคาดหวังของครอบครัวหู

บนดาดฟ้าเรือ ถูถูและเสี่ยวอวี่จับมือกัน ทั้งสองสวมพวงมงกุฎดอกไม้สวยงามบนศีรษะ

หลังจากเรือเทียบท่า ครอบครัวหูก็ได้พบกับถูถูในที่สุด “ถูถู ลูกแม่! ลูกชายของแม่!”

“ฮือ ๆ ๆ… หลานชายสุดที่รักของย่า หัวใจดวงน้อยของย่า…”

ท่ามกลางฝูงชน ถูถูและแม่กอดกันแน่น ครอบครัวหูต่างตื่นเต้นจนร้องไห้และตะโกน เสียงสะอื้นไม่เป็นภาษา

หลังจากกอดถูถูร้องไห้สักพัก แม่ของถูถูก็เช็ดน้ำตาแล้วขึ้นไปบนเรือเพื่อตามหาเสิ่นชิง

เธอต้องการขอบคุณเสิ่นชิงด้วยตัวเอง

แต่เธอมองหาไปทั่วก็ไม่เห็นเงาของเสิ่นชิงเลย

แม่ของถูถูถามลู่เย่ว่า “เอ่อ แล้ว เสิ่นชิงล่ะ? เธอไม่ได้อยู่บนเรือเหรอ? เธอเป็นผู้มีพระคุณของครอบครัวหูเรานะ พวกเราต้องขอบคุณเธอด้วยตัวเองสิ!”

ลู่เย่แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องต่อหน้าแม่ของถูถู “เสิ่นชิง? เสิ่นชิง คนไหนเหรอ?”