สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 423 เผชิญหน้ากับโจรสลัด

บทที่ 423 เผชิญหน้ากับโจรสลัด

“หวูด…หวูด…หวูด…”

ในเสียงแตรเรือที่ดังก้องไกล ทีมตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิง และหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์ได้เริ่มเดินทางกลับประเทศ

ยามเช้า ดวงอาทิตย์สีแดงดวงหนึ่งลอยขึ้นจากผิวน้ำทะเล ย้อมท้องฟ้าสีฟ้าใสให้กลายเป็นสีม่วงทอง

ดวงอาทิตย์เหนือทะเลละลายเป็นสีทอง แสงอรุณสาดส่องเจิดจ้า งดงามจนไม่อาจบรรยาย

ถูถูนั่งอยู่บนบันไดดาดฟ้าเรือ มือน้อยทั้งสองกำลังจัดการอะไรบางอย่างอยู่

ในบรรดาเด็ก ๆ ที่ได้รับการช่วยเหลือ มีเพียงถูถูที่บาดเจ็บน้อยที่สุดและฟื้นตัวได้เร็วที่สุด

เสิ่นชิงเดินเข้าไปหาและบีบหูใหญ่ของถูถูเบา ๆ พลางถามด้วยรอยยิ้ม “ถูถู กำลังทำอะไรอยู่เหรอ?”

ถูถูชูเถาวัลย์ดอกไม้ในมือขึ้น กะพริบตาโตแล้วตอบว่า “ผมกำลังถักมงกุฎดอกไม้ ผมจะถักมงกุฎดอกไม้ให้พี่เสี่ยวอวี่”

เสิ่นชิงมองดูเถาวัลย์ดอกไม้ที่บิดเบี้ยวในมือของถูถู มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ถูถูเก่งจังเลย”

“ฮิฮิ…” ถูถูได้ยินแล้วยิ้มกว้าง หัวเราะอย่างซื่อ ๆ

เสิ่นชิงเดิมทียังกังวลว่าถูถูอยู่ในสถานพยาบาลนานเกินไป อาจจะมีปัญหาทางจิตใจ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะมีสภาพจิตใจที่แข็งแกร่งพอสมควร

เด็กคนอื่น ๆ ไม่ได้โชคดีเหมือนถูถู เด็กหลายคนได้รับผลกระทบทางจิตใจ ตอนนี้ไม่กล้าพูด และไม่กล้าออกจากห้อง

เสี่ยวอวี่ก็ขังตัวเองอยู่ในห้องตลอด อารมณ์ตกต่ำมาก ไม่สนใจใครนอกจากถูถู

“พี่สาวเสี่ยวอวี่ไม่มีเส้นผมแล้ว เธอเสียใจมาก ผมจะทำมงกุฎดอกไม้ให้เธอใส่บนหัว ต้องสวยมากแน่ ๆ” ถูถูมองหน้าเสิ่นชิงอย่างจริงจัง

เสิ่นชิงชะงัก เธอคิดว่าเสี่ยวอวี่ได้รับผลกระทบทางจิตใจ ถึงได้กลัวที่จะพบคน ที่แท้เป็นเพราะไม่มีเส้นผม…

เสิ่นชิงลูบหัวถูถู “อายุยังน้อยแต่ความฉลาดทางอารมณ์สูงนะ พี่สาวเสี่ยวอวี่ของเธอต้องชอบแน่ ๆ”

“จุ๊ ๆ เด็กน้อย มงกุฎดอกไม้ที่นายทำมันน่าเกลียดจะตาย ใครใส่ก็น่าเกลียดทั้งนั้น” ลู่เย่เดินลงมาจากบันได มองมงกุฎดอกไม้ในมือถูถูอย่างรังเกียจ

ดอกไม้บนมงกุฎถูกขยี้จนเละ มีแต่ใบไม้สกปรกพันอยู่บนกิ่ง ดูไม่สวยจริง ๆ

พอโดนลู่เย่พูดแบบนั้น ถูถูก็เบะปาก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจ เสิ่นชิงเห็นสถานการณ์แล้ว จึงจ้องมองลู่เย่อย่างดุดัน “เด็กกำลังมีความสุขอยู่ดี ๆ แต่นายทำให้เขาร้องไห้ในทันที ฉันว่าความฉลาดทางอารมณ์ของนายยังสู้เด็กอายุสี่ขวบไม่ได้เลย”

ลู่เย่ยักไหล่ใส่เสิ่นชิง แล้วยื่นมือไปอุ้มถูถูขึ้นมา เลิกคิ้วพูดว่า

“เป็นถึงลูกผู้ชาย แค่นี้ก็ร้องไห้แล้วเหรอ? มานี่ ฉันจะสอนถักมงกุฎดอกไม้ที่สวยที่สุดให้ ในเมื่อจะให้ของขวัญ พวกเราก็ต้องให้ของที่ดีที่สุดสิ”

จากนั้น คนตัวโตกับคนตัวเล็กก็นั่งถักมงกุฎดอกไม้บนดาดฟ้าเรือ รอบ ๆ ตัวพวกเขามีนกนางนวลบินวน เหนือศีรษะมีดวงอาทิตย์สีทองลอยสูง แสงสีแดงส่องสว่างไปทั่ว

“แชะ…”

เสิ่นชิงยกโทรศัพท์ขึ้นมา ถ่ายภาพฉากอันแสนอบอุ่นนี้เอาไว้

ในตอนนั้นเอง เสียงจากลำโพงบนหอสังเกตการณ์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

“รายงานกัปตัน มีเรือเร็วสองลำกำลังแล่นเข้ามาหาเราอย่างรวดเร็วจากทิศ 9 นาฬิกาและ 10 นาฬิกา คนบนเรือแต่งตัวประหลาด และยังมีปืนสะพายหลังด้วย!”

ลู่เย่และเสิ่นชิงได้ยินแล้ว สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที

ขับเรือเร็ว แต่งตัวประหลาด แถมยังถืออาวุธอีก? หรือว่าจะเป็นโจรสลัดทะเลขาว?

ทะเลขาวเป็นน่านน้ำสากล บนน่านน้ำสากลมีทั้งคนดีคนเลว โจรสลัดชุกชุมมาก

โจรสลัดทะเลขาวมีชื่อเสียงในทางที่เลวร้าย พวกเขามักจะปล้นสะดมเรือที่ผ่านไปมา ข่มขืนและลักพาตัวผู้หญิง บางครั้งถึงขั้นจับตัวประชาชนธรรมดาเป็นตัวประกัน เพื่อเรียกค่าไถ่จากประเทศ

โจรสลัดทะเลขาวเป็นองค์กรก่อการร้ายที่ทุกประเทศปวดหัวมาโดยตลอด

หลายประเทศเคยส่งกองกำลังไปปราบปรามโจรสลัดทะเลขาว แต่พวกเขาเจ้าเล่ห์มาก พวกเขาปรากฏตัวอย่างลึกลับบนทะเล จับตัวได้ยากมาก

“รายงานหัวหน้าทีม! มีเรือเร็วหกลำปรากฏที่ตำแหน่ง 1 นาฬิกา 6 นาฬิกา และ 10 นาฬิกา มีคนประมาณ 100 กว่าคน เรือของเราจะถูกล้อมแล้ว”

เสียงเตือนดังมาจากหอสังเกตการณ์อีกครั้ง

หัวใจของเสิ่นชิงเต้นแรงขึ้นทันที ฝ่ายตรงข้ามมีโจรสลัดกว่าร้อยคนที่พกอาวุธครบมือ ในขณะที่พวกเขามีแค่สิบกว่าคน ที่เหลือล้วนเป็นเด็ก

เมื่อดูจากจำนวนคน ฝ่ายตรงข้ามได้เปรียบอย่างมาก อีกทั้งโจรสลัดยังชำนาญการรบทางทะเล ถ้าต้องต่อสู้กันบนทะเลจริง ๆ พวกเขาต้องเสียเปรียบแน่นอน

“ซี่ซี่…” หลังจากเสียงกระแสไฟฟ้า เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข่าวร้าย “รายงานหัวหน้าทีม! ฝ่ายศัตรูติดตั้งเครื่องยิงจรวดบนเรือเร็วแล้ว!”

ลู่เย่ขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติ “เครื่องยิงจรวด?”

พวกโจรสลัดมีอุปกรณ์ดีขนาดนี้เลยเหรอ?

ลู่เย่หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมา มองไปยังที่ไกล ๆ

เห็นเรือเร็วหลายลำแล่นมาทางด้านหน้าของเรือขนส่ง แต่ละลำมีชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคน แต่ละคนแบกเครื่องยิงจรวดไว้บนบ่า

เครื่องยิงจรวดแบบนี้เหมาะสำหรับการต่อสู้ระยะกลาง มีอานุภาพร้ายแรงมาก กระสุนนัดเดียวก็สามารถระเบิดตัวเรือให้เป็นรูได้

ถ้าเครื่องยิงจรวดจำนวนมากขนาดนี้ยิงพร้อมกัน เรือขนส่งจะถูกจมลงทันที

เสิ่นชิงรู้สึกสงสัยมาก เรือลำนี้ไม่ใช่ทั้งเรือโดยสารและเรือสินค้า ไม่มีอะไรให้ปล้นเลย ทำไมถึงถูกโจรสลัดหมายตาล่ะ?

เสิ่นชิงหันไปมองห้องโดยสาร ทันใดนั้นก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง

เสิ่นชิงเตือนลู่เย่ “พวกโจรสลัดเหล่านี้อาจจะมาเพื่อพวกนักโทษในสถานพยาบาล พวกเขาคงเป็นพวกเดียวกับเดอะ ก็อดฟาเธอร์

“ลู่เย่ก็คิดเช่นเดียวกัน เขาโยนปืนให้เสิ่นชิงกระบอกหนึ่ง “สิ่งที่พวกเขาสามารถปล้นไปได้มีเพียงศพเท่านั้น”

เสิ่นชิงเข้าใจความหมาย รับปืนไว้

ผ่านกล้องส่องทางไกล เสิ่นชิงก็เห็นเรือเร็วสิบกว่าลำกำลังแล่นมาทางพวกตนอย่างดุดัน

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว คาดว่าคงต้องมีการต่อสู้อย่างหนักแน่นอน

ลู่เย่เปิดวิทยุสื่อสาร สั่งเพื่อนร่วมทีมว่า “พาเด็ก ๆ ทั้งหมดเข้าไปในห้องโดยสาร เตรียมพร้อมรบ!”

ลู่เย่อุ้มถูถูขึ้นมาทันที เร่งให้เสิ่นชิงหลบเข้าไปในห้องโดยสาร “เธอรีบเข้าไปเร็ว ข้างนอกให้พวกเราจัดการเอง”

เสิ่นชิงส่ายหัว ดึงลูกเลื่อนปืนดังฉับ “ไม่ ฉันจะอยู่ด้วย”

ลู่เย่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไม่ได้ ไม่สามารถให้พวกเขาเห็นเธอได้ ไม่อย่างนั้นเธอก็จะถูกเดอะ ก็อดฟาเธอร์จับตามองด้วย”

เมื่อได้ยินว่าเจอโจรสลัด สวีลี่จึงรีบวิ่งออกมาจากห้องโดยสารทันที

ในปฏิบัติการครั้งนี้ สวีลี่ทำหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนอยู่ในกองกำลังหลักตลอด ไม่มีโอกาสได้ออกแรงอะไรเลย ตอนนี้เธอได้ยินว่าเจอโจรสลัด เธอรีบคว้าปืนมากระบอกหนึ่งแล้ววิ่งออกมาจากห้องโดยสาร

เฉาเล่อรีบดึงตัวสวีลี่เอาไว้ “เธอนี่มือใหม่ชัด ๆ จะมายุ่งอะไรด้วย รีบเอาปืนไปคืนเขาแล้วกลับเข้าห้องโดยสารไป”

ข้าง ๆ นั้น โหวจื่อที่ถูกแย่งปืนไปกำลังเกาหัวแกรก ๆ มองดูสวีลี่อย่างหมดปัญญา

สวีลี่แบะปากอย่างดูถูก “แล้วยังไง? จะให้แต่พวกผู้ชายอย่างพวกนายเป็นวีรบุรุษคนเดียวเหรอ ฉันก็ยิงปืนเป็นนะ! ห้ามดูถูกผู้หญิงอย่างพวกเรา!”

เฉาเล่อ “…”

เฉาเล่อ “ฉันดูถูกเธอที่ไหนกัน?”

เห็นสองคนนี้กำลังจะทะเลาะกันอีก เสิ่นชิงรีบเอ่ยปากขึ้นว่า

“สวีลี่ เฉาเล่อ คนมีความเชี่ยวชาญก็ทำงานตามความเชี่ยวชาญ พวกเราดูแลเด็ก ๆ กับนักโทษก็พอ ข้างนอกมีศัตรูที่แข็งแกร่ง ข้างในไม่ควรมีเรื่องก่อน”

เห็นเสิ่นชิงทำหน้าจริงจัง สวีลี่รีบคืนปืนให้โหวจื่อทันที แล้วแลบลิ้น “รู้แล้วค่ะ หัวหน้าทีม”

ในชั่วพริบตา เรือขนส่งก็ถูกล้อมรอบด้วยเรือเร็วสีขาว

ปากกระบอกปืนสีดำนับร้อยกระบอกเล็งมาที่เรือขนส่ง

ลู่เย่และหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์ถือปืนต่อสู้ บรรยากาศตึงเครียด สงครามกำลังจะปะทุขึ้นในทันที

ฝ่ายตรงข้ามมีกำลังพลมากกว่าและอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ดีกว่า หากปะทะกันตรง ๆ คงเสียเปรียบแน่นอน

ลู่เย่คิดสักครู่ แล้วยกโทรโข่งขึ้นพูดว่า “ทุกท่าน เรือขนส่งของเราว่างเปล่า ไม่มีสินค้าบนเรือ พวกคุณจะปล่อยให้เราไปได้ไหม”

หัวหน้าโจรสลัดชื่อโรเวนน์ เป็นชายชาวยุโรปเหนืออายุสี่สิบห้าสิบปี รูปร่างสูงใหญ่แข็งแรง ผมสีทองอ่อน ตาขวาสวมผ้าปิดตาสีดำ

เมื่อลู่เย่เห็นโรเวนน์แล้ว ก็รู้สึกว่า ถ้าตนใส่ตะขอทองที่มือขวาบ้าง ก็จะสามารถไปแสดงเป็นกัปตันโจรสลัดแคริบเบียนได้เหมือนกัน

หัวหน้าโจรสลัดพูดด้วยสำเนียงยุโรปเหนือ เขาชี้ไปที่เรือขนส่งแล้วพูดว่า

“ฉันรู้ว่าบนเรือของพวกนายไม่มีทรัพย์สินเงินทอง แต่พวกนายมีของที่มีค่ามากกว่าทรัพย์สินเงินทองเสียอีก!”

ลู่เย่รู้สึกสงสัยและกังวล เขาขมวดคิ้วแล้วถามว่า “คุณกำลังพูดถึงอะไร?”

โรเวนน์ชำเลืองมองที่ลู่เย่อย่างเรียบเฉย “ฉันรู้ว่าพวกนายได้ทำลายฐานผลิตยาของเดอะ ก็อดฟาเธอร์ ตอนนี้พวกนายต้องมีซีรั่มอยู่ในมือเยอะแน่ ทิ้งของพวกนั้นไว้ แล้วฉันจะปล่อยให้พวกนายไป”

ซีรั่มยาย้อนวัยขวดหนึ่งสามารถขายได้ราคาสูงลิบถึงหลายร้อยล้านดอลลาร์ นี่มันไม่ดีกว่าการปล้นของพวกเขาหรอกเหรอ?

ลู่เย่หรี่ตามองอย่างพินิจ

เขาคิดว่าโจรสลัดพวกนี้มาเพื่อจับตัวคน ไม่คิดว่าจะมาเพื่อปล้นซีรั่มเท่านั้น…

“เฮ้ย!” โหวจื่อสบถด้วยความดูถูก “โจรสลัดพวกนี้มาเพื่อซีรั่มจริง ๆ เหรอ?”

พูดจบ โหวจื่อก็เบ้ปากพูดว่า “แต่ว่า หัวหน้า…ผมกลับคิดว่าโจรสลัดพวกนี้โง่พอสมควรนะ”

ลู่เย่ “หืม?”

โหวจื่อบรรจุกระสุนไปพลางพูดเสียงเบาไปพลาง “ถ้าผมเป็นโจรสลัดพวกนั้น ผมไม่เพียงแต่จะเอาซีรั่ม แต่ผมจะจับตัวหมอและเด็ก ๆ ในสถานพยาบาลไปด้วย แล้วสร้างฐานผลิตยาของตัวเอง

แบบนี้ ผมก็จะมีเงินไหลเข้ามาไม่ขาดสาย”

ลู่เย่ได้ยินดังนั้น จึงมองโหวจื่อด้วยสายตาประหลาด “โหวจื่อ ความคิดนายโหดร้ายมากเลยนะ ฉันรู้สึกว่านายเหมาะจะเป็นโจรสลัดมากกว่า”

โหวจื่อหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ฮ่า ผมไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอก แค่รู้สึกว่าพวกเขาโง่เท่านั้นเอง”