สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 421 หลุมลึกแห่งนี้เป็นสุสาน ใช้ดอกไม้สดเป็นป้ายหลุมศพ

บทที่ 421 หลุมลึกแห่งนี้เป็นสุสาน ใช้ดอกไม้สดเป็นป้ายหลุมศพ

ข่าวดีที่มาอย่างกะทันหันนี้ ทำให้แม่ของถูถูตื่นเต้นจนน้ำตาไหลพราก

เธอกำโทรศัพท์แน่น ตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายครั้ง

เธอรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เธอฝันถึงการพบถูถูทุกคืน ในความฝัน เธอและถูถูกอดกันแน่น

แต่เมื่อตื่นขึ้นมา เธอต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้าย ต้องทนทุกข์กับความรู้สึกสูญเสียอย่างสิ้นหวัง

แม่ของถูถูจ้องมองอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วกัดข้อมือตัวเองอย่างแรง

เจ็บ! เจ็บมาก!

เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ข้อมือ แม่ถูถูร้องไห้โฮออกมา “นี่ไม่ใช่ความฝัน… นี่ไม่ใช่ความฝัน… นี่คือความจริง!”

แม่ถูถูมองเลือดที่ข้อมือ ร้องไห้สลับกับหัวเราะ ตื่นเต้นราวกับคนบ้า ผู้อาวุโสตระกูลหูเห็นลูกสะใภ้ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ พวกเขาคิดว่าเธอมีอาการทางจิต สมองมีปัญหา

ภายใต้สายตาประหลาดใจของทั้งสอง แม่ของถูถูแสดงข้อความสั้น ๆ ให้ดู “เสิ่นชิงบอกว่า พบถูถูแล้ว เด็กไม่เป็นไร เด็กไม่เป็นไร!”

หลังจากเห็นข้อความสั้นนั้น ผู้อาวุโสทั้งสองก็ตื่นเต้นดีใจจนเกือบบ้าเช่นกัน

“นี่เป็นความจริงเหรอ? เร็ว! รีบโทรศัพท์ถามดู!” คุณย่าตระกูลหูกลัวว่าข่าวจะผิดพลาด ต้องการโทรศัพท์ยืนยัน

แม่ของถูถูรีบโทรกลับทันที

แต่เกาะอยู่ห่างไกล สัญญาณอ่อน บางครั้งมีบางครั้งไม่มี แม่ของถูถูโทรหลายครั้งแต่ก็ไม่ติด

หัวใจของแม่ถูถูเริ่มแขวนอยู่บนเส้นด้ายอีกครั้ง เธอเริ่มกลัวว่าข่าวจะผิดพลาด รู้สึกไม่สบายใจ

พ่อของถูถูที่รีบมาหลังได้ยินข่าว คลายคิ้วออก เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “เรื่องนี้น่าจะเป็นความจริง ข่าวจากคุณเสิ่นไม่มีทางเป็นเท็จ ผมได้ยินมาว่าคุณเสิ่นกำลังเดินทางไปธุระ พวกเราค่อยโทรไปอีกทีตอนดึก ๆ”

คำพูดของพ่อถูถูทำให้ทุกคนสบายใจขึ้น

แม่ของถูถูถือโทรศัพท์อย่างกระวนกระวาย อธิษฐานขอให้โทรติดเร็ว ๆ

…

ทะเลขาว เกาะที่โดดเดี่ยว

ลู่เย่ยืนนิ่งอยู่ที่ขอบหลุมลึกขนาดใหญ่ ใบหน้าหม่นหมองอย่างยิ่ง

จำนวนเด็กที่เสียชีวิตมีมากเกินไป และการกู้ศพก็ทำได้ยากลำบาก

ด้วยเหตุผลทางมนุษยธรรม ลู่เย่ตั้งใจจะนำศพเด็กขึ้นมาฝังอย่างสมเกียรติ แต่ด้วยกำลังคนและทรัพยากรที่มีอยู่ในตอนนี้ มันเป็นไปไม่ได้เลย

ลู่เย่มองลงไปในหลุมลึกอย่างลึกซึ้ง แล้วถอนหายใจอย่างหนัก

หลังจากเสิ่นชิงจัดการให้ถูถูและเสี่ยวอวี่พักเรียบร้อยแล้ว ก็ขึ้นมาบนเขาด้วย เธอต้องการมาไว้อาลัยให้กับเด็ก ๆ ที่เสียชีวิต

“เด็กพวกนี้คงต้องหลับใหลอยู่ที่นี่ตลอดไปแล้วสินะ” หลังจากลู่เย่ถอนหายใจ เสิ่นชิงก็ถอนหายใจตามเช่นกัน

เด็กเหล่านี้มาถึงโลกนี้อย่างรีบเร่ง ไม่ได้มีโอกาสได้ลิ้มรสความสุขเพียงสักวัน ก็ต้องจากไปอย่างทุกข์ทรมานและรวดเร็ว

ตอนมีชีวิตถูกทรมานจนตาย หลังความตายก็ถูกทิ้งร่างไว้กลางป่า ชีวิตของเด็กเหล่านี้ช่างสั้นและน่าเศร้านัก ถ้าเป็นไปได้ เสิ่นชิงก็ยังหวังว่าจะสามารถฝังศพเด็ก ๆ เหล่านี้อย่างสมเกียรติ

“หัวหน้า! หัวหน้ารีบมาดูนี่เร็ว!”

คนที่ยืนอยู่บนยอดเขาชี้ไปที่อีกด้านของลาดเขาและตะโกนเสียงดัง ดูเหมือนจะมีการค้นพบใหม่บางอย่าง

เสิ่นชิงและลู่เย่สบตากันแวบหนึ่ง แล้วรีบเดินไปที่ยอดเขาทันที

ครู่ต่อมา ทั้งสองคนยืนเคียงข้างกันบนยอดเขา มองไปยังอีกด้านหนึ่งของลาดเขา

เห็นได้ชัดว่า อีกด้านหนึ่งของลาดเขาเต็มไปด้วยดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ แม้แต่หุบเขาก็ถูกปกคลุมด้วยทะเลดอกไม้สีขาว

ดวงตาของเสิ่นชิงเป็นประกายขึ้นมา นั่นคือดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์สีขาว!

เมื่อลมพัดอ่อน ๆ ดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์สีขาวที่เต็มไปทั่วทั้งภูเขาและหุบเขานี้ก็โยกไหวไปตามสายลม เหมือนกับคลื่นในทะเลขาวที่ซัดขึ้นลง

เสิ่นชิงไม่เคยคิดมาก่อนว่า เกาะเล็ก ๆ ที่รกร้างและเงียบเหงานี้ จะมีด้านที่สวยงามขนาดนี้อยู่ด้วย

“ลู่เย่ นายรู้ไหมว่าความหมายของดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์สีขาวคืออะไร?” เสิ่นชิงทัดผมที่ตกลงมาข้างหูขึ้นเบา ๆ แล้วถามเสียงเบา

ลู่เย่มองดูเสิ่นชิงแวบหนึ่ง แล้วส่ายหัว “ฉันไม่รู้…”

เสิ่นชิงมองดูทุ่งดอกไม้สีขาวที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาตรงหน้า แล้วหยุดชั่วครู่ก่อนพูดว่า “ความหมายของดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์สีขาวคือแสงสว่าง หมายถึงการเกิดใหม่ ความหวัง และการเติบโต”

สายลมอ่อน ๆ พัดมา ดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์สีขาวในทุ่งดอกไม้โยกไหวตามแรงลม กลีบดอกสีขาวที่ถูกลมพัดปลิวว่อนไปทั่วฟ้า ร่วงหล่นลงมาเหมือนเกล็ดหิมะ

ปกคลุมพื้นดินด้วยสีขาว

มองดูทุ่งดอกไม้สีขาวที่แผ่ขยายไปทั่วภูเขา เสิ่นชิงเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา “ฉันมีความคิดหนึ่ง เมื่อไม่สามารถกู้ร่างของเด็ก ๆ ได้ เราก็ใช้ดอกไม้สดเติมให้เต็มหลุมลึกนั้น”

ใช้หลุมลึกแห่งนี้เป็นสุสาน ใช้ดอกไม้สดเป็นป้ายหลุมศพ เพื่อไว้อาลัยให้กับดวงวิญญาณที่น่าสงสารเหล่านั้น

ความหมายของดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์สีขาวคือแสงสว่าง ส่วนเด็ก ๆ ที่น่าสงสารเหล่านั้นตายอย่างทรมานในความมืด

เสิ่นชิงหวังว่าในชาติหน้า พวกเขาจะมีชีวิตที่เปี่ยมไปด้วยแสงสว่างและสดใส

ลู่เย่ได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าเห็นด้วยหลายครั้ง “เด็ก ๆ ตอนมีชีวิตต้องทนทุกข์ทรมานในความมืด หลังตายได้ฝังอยู่ในทุ่งดอกไม้ที่เต็มไปด้วยแสงสว่าง ก็นับเป็นการชดเชยให้พวกเขาได้บ้าง”

ก้านและใบของดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์บอบบาง แต่ดอกกลับใหญ่ ดอกที่มีรูปทรงคล้ายระฆังเรียงกันเป็นแถวบนก้าน ทำให้ก้านโค้งงอลงทุกครั้งที่มีลมพัดผ่าน ดอกลิลลี่ของหุบเขาสีขาวก็จะก้มตัวลง ส่ายไหวเบา ๆ ราวกับกำลังโค้งคำนับขอโทษ

เสิ่นชิงรู้สึกว่า ดอกไม้ทุกดอกตรงหน้าเหมือนกำลังพูดกับเด็ก ๆ ว่า “โปรดให้อภัยฉัน”

เมื่อเห็นภาพนี้ เสิ่นชิงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยกมือขึ้นและหลับตาลง

เธอภาวนาในใจว่า “โปรดให้อภัยที่ฉันเพิ่งมาพบพวกเธอ โปรดให้อภัยโลกที่ทำให้พวกเธอต้องทนทุกข์ทรมาน ขอให้พวกเธอหลับให้สบาย”

ลู่เย่มองใบหน้าด้านข้างของเสิ่นชิง รู้สึกสะเทือนใจ จึงหลับตาและยกมือขึ้นเคารพศพตาม

หลังจากนั้น ลู่เย่ก็จัดการให้เฮลิคอปเตอร์ขนเครื่องเกี่ยวข้าวมาจากเกาะที่ใกล้ที่สุดหลายเครื่อง

ท่ามกลางเสียงครืน ๆ ดอกลิลลี่ของหุบเขาสีขาวถูกเกี่ยวเหมือนข้าวสาลี

สมาชิกหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์เก็บดอกไม้ใส่ถุง แล้วโปรยลงไปในหลุมที่เต็มไปด้วยกระดูกสีขาว

กระดูกของเด็ก ๆ ถูกปกคลุมด้วยกลีบดอกไม้สีขาวบาง ๆ พวกเขาไม่ต้องเป็นศพที่ถูกทิ้งในป่าอีกต่อไป แต่หลับใหลอย่างสงบในทะเลดอกไม้

สุดท้าย ทุกคนยืนเงียบอยู่ข้างหลุมดอกไม้บานตามฤดูกาล คนในอดีตจากไปแล้ว

พวกเขาหวังว่าเด็ก ๆ ที่ตายในมุมมืดเหล่านี้ จะได้มีชีวิตอยู่ใต้แสงอาทิตย์ในชาติหน้า

มองดูกลีบดอกไม้สีขาวที่ร่วงหล่นเกลื่อนพื้น เสิ่นชิงราวกับเห็นภาพเด็ก ๆ กำลังวิ่งเล่นอย่างมีความสุขในทะเลดอกไม้

ผ่านไปสักครู่ โหวจื่อเดินเข้ามาพร้อมกับช่อดอกลิลลี่ขนาดใหญ่ เขาเกาหัวแกรก ๆ มองลู่เย่แล้วก็มองเสิ่นชิง อ้าปากหลายครั้งแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา

ลู่เย่สังเกตเห็นท่าทางของโหวจื่อ จึงใช้สายตาถามเขาว่า “มีอะไรเหรอ?”

โหวจื่อหัวเราะเบา ๆ ดึงลู่เย่ไปด้านข้างแล้วพูดว่า “หัวหน้า…หัวหน้า มาทางนี้หน่อย ผมมีอะไรอยากจะพูด…”

ลู่เย่เตะโหวจื่อทีหนึ่งแล้วพูดว่า “นายอยากพูดอะไรก็รีบพูดมาสิ ทำไมถึงได้อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ แบบนี้”

โหวจื่อเกาหัวแกรก ๆ ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก แค่…ผมคิดว่าความคิดของพี่สะใภ้ที่จะใช้ดอกไม้สดเติมเต็มหลุมนั้นเป็นความคิดที่ดี แต่ว่ามันดูไม่ค่อยสมจริงนัก”

ลู่เย่เลิกคิ้วขึ้น มองโหวจื่อด้วยหางตาแล้วพูดว่า “หืม? นายว่าอะไรนะ?”

ช่างรนหาที่ตายจริง ๆ กล้าบอกว่าความคิดของภรรยาเขาไม่สมจริงงั้นเหรอ? ภรรยาของเขาพูดอะไรก็ถูกต้องทั้งหมด!

โดยไม่รู้ตัว ลู่เย่กลายเป็นคนที่คอยปกป้องภรรยาอย่างไร้สมองไปแล้ว ไม่ยอมฟังใครพูดถึงเสิ่นชิงในแง่ลบแม้แต่นิดเดียว

เมื่อเห็นใบหน้าที่บึ้งตึงของลู่เย่ โหวจื่อก็หดหัวลงทันที กลืนคำพูดที่อยู่ปลายลิ้นลงไป

“อ้อ? ไม่สมจริงยังไงล่ะ? พูดมาให้ฟังหน่อยสิ…”

เสิ่นชิงยืนยิ้มอยู่ด้านหลังโหวจื่อ ดวงตาเผยรอยยิ้มจาง ๆ

โหวจื่อตกใจจนขนหัวลุกชัน “พี่สะใภ้ ผมรู้สึกว่าความคิดที่จะใช้ดอกไม้มาถมหลุมนั้นไม่สมจริงเลย พวกเราประเมินแล้วว่า ถึงแม้จะเอาดอกไม้ทั้งหมดจากเขาด้านหลังมาโยนลงไปในหลุม ก็ยังไม่สามารถถมให้เต็มได้”

หลุมนี้ลึกถึงกว่าพันเมตร แค่ดอกไม้เพียงเท่านี้ ถึงจะถอนทั้งภูเขาจนโล้นเตียนก็ยังถมไม่เต็มหรอก

โหวจื่อถอนหายใจ ถมไม่เต็มหรอก ไม่มีทางถมให้เต็มได้เลย

เมื่อได้ยินข้อสงสัยของโหวจื่อ เสิ่นชิงก็ส่ายหัว เธอเก็บดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์ที่ร่วงอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วโยนมันลงไปในหลุมอย่างเบามือ “แค่พวกเราไม่กี่คน คงไม่พอแน่ ๆ แต่โลกนี้มีประชากรตั้ง 8 พันล้านคนนะ…”

ไม่นานหลังจากนี้ คดีนี้ก็จะถูกเปิดเผย ผู้คนทั่วโลกจะได้รู้จักโศกนาฏกรรมทะเลขาว

เด็ก ๆ ในสถานพยาบาลมาจากทั่วทุกมุมโลก เมื่อถึงเวลานั้น แน่นอนว่าจะมีผู้คนจากหลายประเทศมาไว้อาลัยและสักการะ

ถ้าทุกคนที่มาต่างนำดอกไม้สดมาด้วยสักช่อ ไม่นานหลุมลึกแห่งนี้ก็จะเต็มไปด้วยดอกไม้

เมื่อถึงตอนนั้น หลุมที่เต็มไปด้วยกองกระดูกก็จะกลายเป็นสุสานดอกไม้

หลังจากฟังคำพูดของเสิ่นชิงจบ โหวจื่อก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง “พี่สะใภ้มีวิสัยทัศน์จริง ๆ! ผมยังคิดแคบไป ขอโทษด้วยนะพี่สะใภ้!”

ในขณะนั้นเอง วิทยุสื่อสารของลู่เย่ก็ดังขึ้นทันที

เพื่อนร่วมทีมที่อยู่อีกด้านของวิทยุรายงานว่า “รายงานหัวหน้าทีม! พวกเราจับปลาที่หลุดตาข่ายได้หนึ่งตัวครับ!”