สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 420 ภาพที่ปรากฏใต้หลุมลึก

บทที่ 420 ภาพที่ปรากฏใต้หลุมลึก

สิ่งของต่าง ๆ ที่จัดแสดงอยู่ในห้องนี้ ล้วนทำมาจากหนังมนุษย์ทั้งสิ้น!

เสิ่นชิงรู้สึกทันทีว่า ห้องใต้ดินนี้ช่างเย็นเยียบอย่างยิ่ง ความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าลึกไปถึงกระดูก

ที่มุมห้องมีโต๊ะทำงานอยู่ตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีเครื่องสักที่ใส่สีไว้วางอยู่

เสิ่นชิงมองไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น จากนั้นมือของเธอก็ไปสัมผัสกับสิ่งของนุ่ม ๆ ชิ้นหนึ่งโดยบังเอิญ

สิ่งนั้นให้สัมผัสที่เย็นเฉียบและลื่นมือ

เสิ่นชิงรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาในใจทันที

เธอมองอย่างตั้งใจ พบว่ามันคือกลองที่ทำจากหนังมนุษย์ซึ่งมีลายเสือสักอยู่

ข้าง ๆ กลองหนังมนุษย์ ยังมีพัดวางอยู่อันหนึ่ง บนพัดมีลายดอกกุหลาบสักอยู่

แน่นอนว่า พัดอันนี้ก็ทำมาจากหนังมนุษย์เช่นกัน เสิ่นชิงรู้สึกขนลุกซู่ทันที

ห้องนี้ช่างน่าขนลุกจนทำให้คนรู้สึกคลื่นไส้

เสิ่นชิงมองไปที่เสี่ยวอวี่อีกครั้ง ศีรษะของเสี่ยวอวี่ที่ถูกโกนผมจนหมดได้ถูกสักเป็นรูปกุหลาบอยู่ครึ่งดอก

เมื่อเห็นรอยสัก เสิ่นชิงก็เข้าใจบางอย่างทันที เธอโกรธจนหน้าซีด มือสั่นไปหมด

ไอ้สารเลวนั่น…กล้าสักรอยให้เด็ก ๆ แล้วลอกหนังศีรษะออกมาทั้งเป็น!

ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิด หนังศีรษะของเด็กผู้หญิงคนนี้ก็คงถูกลอกออกไปแล้ว

ไอ้สาร! ช่างเป็นชั่วช้าอย่างแท้จริง!

หลิงหลิงเห็นเสี่ยวอวี่ไม่ขยับเขยื้อน จึงรีบกระโดดไปข้าง ๆ เสี่ยวอวี่ เกาหัวอย่างร้อนรน

มันพยายามผลักเสี่ยวอวี่ แต่เสี่ยวอวี่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

“อย่าแตะต้องเธอ ตอนนี้เธออ่อนแอมาก” เสิ่นชิงห้ามการกระทำของหลิงหลิง

หลิงหลิงนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ด้วยความน้อยใจ เกาหลังมือของตัวเอง

เสิ่นชิงหยิบวิทยุสื่อสารออกมา แล้วเรียกลู่เย่

เสียงของเสิ่นชิงต่ำมาก เธอเค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน “มิสเตอร์หลี่คนนั้น สมควรตาย!”

อีกด้านหนึ่ง

สีหน้าของลู่เย่ก็ดูไม่ดีเช่นกัน เขามองไปที่หลุมลึกที่มองไม่เห็นก้นหลุมแล้วพูดว่า “ใช่ พวกเขาตายสักหมื่นครั้งก็ยังไม่พอ”

ข้าง ๆ หลุมลึกนั้น มีเฮลิคอปเตอร์จอดอยู่ลำหนึ่ง

สมาชิกคนอื่น ๆ ของหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์ทยอยกระโดดลงมาจากด้านบน

“หัวหน้า โดรนสำรวจปรับแต่งเสร็จแล้ว หน้าจอมอนิเตอร์ก็ติดตั้งเสร็จเรียบร้อย ตอนนี้พร้อมทดสอบบินแล้วครับ”

ลู่เย่ทำหน้าบึ้งตึง พยักหน้า “เริ่มได้”

เนื่องจากหลุมลึกมากและไม่รู้สถานการณ์ข้างใน พวกเขาจึงต้องควบคุมโดรนลงไปสำรวจ ระยะทางสูงสุดของโดรนสอดแนมคือ 5,000 กิโลเมตร แต่สัญญาณในส่วนลึกของหลุมนั้นอ่อนมาก ทำให้โดรนไม่สามารถบินลงไปถึงก้นหลุมได้

ลู่เย่จึงสั่งให้คนจุดพลุส่องสว่างและโยนลงไปในหลุม

ในชั่วพริบตา หลุมทั้งหมดก็ถูกแสงจากพลุส่องสว่างจ้า

โดรนฉวยโอกาสนี้ถ่ายภาพที่ก้นหลุม

ในเวลาเดียวกัน ภาพจากในหลุมลึกก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

ทันทีที่ภาพปรากฏขึ้น ทุกคนต่างตกตะลึงกับภาพอันน่าสยดสยองที่เห็น

พวกเขา…ได้เห็นนรก!

ที่ก้นหลุม กระดูกสีขาวเรียงรายเป็นกอง มีจุดเรืองแสงประปราย โครงกระดูกสีขาวนับไม่ถ้วนกองทับถมกันอยู่

โครงกระดูกเหล่านี้มีแขนขาสั้น ทั้งหมดเป็นโครงกระดูกของเด็ก

โครงกระดูกส่วนใหญ่ไม่สมบูรณ์ มีอาวุธคมต่าง ๆ ปักอยู่เต็มไปหมด เป็นที่คาดเดาได้ว่า เด็ก ๆ เหล่านี้ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสก่อนที่จะเสียชีวิต

บนกองกระดูก ยังมีศพอีกหลายศพที่เละเทะไปด้วยเลือดและเนื้อ นอนคว่ำอยู่ ดูเหมือนว่าจะถูกโยนลงมาเมื่อไม่นานมานี้ แต่ก็ไม่สามารถแยกแยะใบหน้าได้แล้ว

เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุต่างกลั้นหายใจและกำหมัดแน่น

ลู่เย่ถอนหายใจอย่างหนักแน่น แล้วเตะมิสเตอร์หลี่กระเด็นออกไป

“ไอ้ชั่ว!”

มิสเตอร์หลี่ถูกลู่เย่เตะจากลาดเขาลงไป กลิ้งไปตลอดทาง หลังของเขาถูกก้อนหินขูดจนเป็นแผล ทิ้งรอยเลือดสีแดงเป็นทาง

ที่สถานพยาบาล

เสี่ยวอวี่ถูกเสิ่นชิงอุ้มกลับมาที่ห้องพัก ถูถูเห็นเสี่ยวอวี่ก็รีบกระโดดลงจากเตียงทันที

“พี่เสี่ยวอวี่!” ถูถูกอดคอของเสี่ยวอวี่อย่างมีความสุข

เสี่ยวอวี่เพิ่งฟื้นจากการหมดสติ เธอยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เสี่ยวอวี่มองดูเสิ่นชิงและสมาชิกหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์ที่อยู่ข้างถูถูด้วยสีหน้างุนงง

เมื่อเห็นหน่วยจู่โจมหมาป่าสวรรค์สวมชุดลายพราง เสี่ยวอวี่อดไม่ได้ที่จะขยี้ตา

นี่เธอกำลังฝันอยู่หรือเปล่า?

คุณลุงทหารมาช่วยเธอแล้วจริง ๆ เหรอ?

“พี่เสี่ยวอวี่! ปีศาจชุดขาวถูกจับได้หมดแล้ว คนร้ายถูกไล่ไปหมดแล้ว พวกเราสามารถกลับบ้านได้แล้ว!” ถูถูกอดเสี่ยวอวี่แน่น ยิ้มอย่างมีความสุข

เสี่ยวอวี่อึ้งไปนาน เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะได้รับการช่วยเหลือ และได้พบพ่อแม่อีกครั้ง

หลังจากผ่านไปสักพัก เสี่ยวอวี่ก็กอดถูถูและร้องไห้สะอึกสะอื้น

ในช่วงเวลาที่อยู่ในสถานพยาบาล เธอได้ร้องไห้จนน้ำตาแห้งเหือดไปแล้ว เธอคิดว่าตัวเองจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว

“พี่สาว อย่าร้องไห้สิ พวกเรากลับบ้านได้แล้วนะ!” ถูถูยื่นมือออกไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเสี่ยวอวี่

เสี่ยวอวี่กอดถูถูแน่น เด็กทั้งสองคนแนบชิดกันอย่างใกล้ชิด

เมื่อเห็นภาพนี้ เสิ่นชิงก็อดไม่ได้ที่จะน้ำตาคลอ

สัญญาณบนเกาะไม่ค่อยดีนัก เสิ่นชิงยืนอยู่บนที่สูงและส่งข้อความสั้น ๆ ไปหาแม่ของถูถู

“พบถูถูแล้ว ไม่ต้องกังวล ตอนนี้เขาปลอดภัยดี”

…

ที่บ้านตระกูลหูในเขตทหารของเมืองหลวง

ตอนนี้ แม่ของถูถูกำลังคุกเข่าอยู่บนเบาะรองนั่งและร้องไห้เงียบ ๆ

พวกเขาใช้ทุกวิธีที่มีแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถหาร่องรอยของเด็กได้เลย รู้ว่าลูกกำลังทุกข์ทรมาน หัวใจของแม่ถูถูก็เหมือนถูกทอดด้วยน้ำมันร้อน ทุกวินาทีผ่านไปอย่างเจ็บปวด

เพียงแค่ครึ่งเดือนกว่า แม่ถูถูก็แก่ลงไปสิบกว่าปี ผมตรงขมับขึ้นหงอกขาวไปหลายเส้น

แม่ของถูถูแต่เดิมไม่เชื่อเรื่องเทพเจ้าหรือพระพุทธเจ้า แต่ตอนนี้เธอหมดหนทาง

ไม่ถึงคราวทุกข์ ก็จะไม่เชื่อเทพ

แม่ถูถูคุกเข่าลงบนเบาะรองนั่งอย่างเคร่งครัด ก้มศีรษะลง ปากพึมพำว่า “ท่านเทพ ฉันขอร้องท่าน โปรดคุ้มครองลูกชายของฉันด้วย อย่าให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานอีกเลย”

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของแม่ถูถูก็สว่างขึ้น

เธอหันไปมอง พบว่าเป็นข้อความจากเสิ่นชิงจึงรีบเปิดโทรศัพท์ทันที

ชั่วครู่ต่อมา แม่ถูถูเบิกตากว้าง มือของเธอปิดปากแน่น พูดด้วยเสียงสะอื้นว่า

“ถูถู! พบถูถูแล้ว! ลูกชายยังมีชีวิตอยู่!”