สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 373 เธอติดเชื้อราได้อย่างไร? (รีไรต์)

บทที่ 373 เธอติดเชื้อราได้อย่างไร? (รีไรต์)

เสิ่นชิงถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัดเวลาบ่ายสามโมง

ด้านนอกห้องผ่าตัด มีคุณย่าของเสิ่นชิง คุณตาหลิน อธิบดีหม่า ผู้อำนวยการหลี่ เพื่อนร่วมงานจากสำนักงานอัยการ เจ้าหน้าที่จากกรมการบินพลเรือนและกระทรวงการต่างประเทศ แม้แต่ท่านอวิ๋นที่ยุ่งมากก็ยังมา

ทางเดินเต็มไปด้วยผู้คนที่มีสีหน้าเคร่งขรึม บรรยากาศอึดอัดมาก

แพทย์และพยาบาลที่เดินผ่านทางเดินไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ พวกเขาเร่งฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว

ทีมแพทย์ที่รับผิดชอบการรักษาเสิ่นชิงเป็นทีมแพทย์ชั้นนำระดับสูงสุดของประเทศ

ตามที่แพทย์เจ้าของไข้กล่าว เลือดและปอดของเสิ่นชิงติดเชื้อราพิษชนิดหนึ่งอย่างรุนแรง

นอกจากนี้ เชื้อรานี้ยังสามารถเติบโตและแพร่พันธุ์ได้อย่างรวดเร็วโดยการดูดซึมเลือด ขณะนี้เสิ่นชิงมีอาการหายใจล้มเหลวแล้ว สถานการณ์ไม่น่าไว้วางใจ

เมื่อเชื้อราแพร่กระจายในร่างกายแล้ว การกำจัดให้หมดสิ้นเป็นเรื่องยากมาก

ทุกคนรอคอยอยู่นอกห้องผ่าตัด ระหว่างนั้นมีพยาบาลเดินเข้าออกหลายคน หลังจากที่ไฟในห้องผ่าตัดเปลี่ยนเป็นสีเขียว แพทย์ผู้รับผิดชอบหลักเดินออกมาเป็นคนแรก

ทุกคนรีบเข้าไปสอบถามสถานการณ์

แพทย์ผู้รับผิดชอบหลักถอดถุงมือแล้วพูดว่า

“พวกเราได้ใช้ยาปฏิชีวนะและยาต้านเชื้อรา ของเหลวที่สะสมในปอดของคนไข้จากการติดเชื้อได้ถูกระบายออกหมดแล้ว แต่เชื้อรานั้นยากที่จะกำจัดให้หมดไป คนไข้ยังต้องใช้เวลาอีกนานในการรักษาและสังเกตอาการ ตอนนี้ยังไม่พ้นระยะอันตรายอย่างสมบูรณ์”

หลังจากฟังคำพูดของหมอจบ ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบ

อธิบดีหม่าพึมพำไม่หยุด “ทำไมถึงเป็นการติดเชื้อราล่ะ?”

หลิวเฟิงและโจวเฉวียนเดิมทีไปถึงสนามบินแล้ว แต่พอได้ยินว่า เสิ่นชิงเข้าไอซียู ก็รีบคืนตั๋วแล้วรีบมาที่โรงพยาบาลประชาชนเมืองหลวง

ตอนนี้ทั้งสองคนยืนอยู่ที่ทางเข้าบันได กระวนกระวายจนต้องเกาหัวไปมา

หลิวเฟิงสงสัยเต็มสมอง “คุณเสิ่นตอนมาส่งกลับมายังดี ๆ อยู่เลย ทำไมถึงเข้าไอซียูกะทันหันแบบนี้ล่ะ?”

โจวเฉวียนก็งงว่าเกิดปัญหาตรงไหนกันแน่ ได้แต่ติดต่อผู้อำนวยการเพื่อแจ้งสถานการณ์

จางกั๋วเหลียวพอได้ยินว่าเสิ่นชิงอาการหนัก ก็ตกใจในใจ คิดว่าอาจจะป่วยเพราะเหนื่อยล้าจากการทำงานที่เมืองฮาร์บิน

จางกั๋วเหลียวตะโกนใส่โทรศัพท์ว่า

“พวกคุณสองคนให้เฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาล อย่าไปไหนทั้งนั้น ถ้าสหายเสิ่นชิงมีอาการอะไร ให้รีบแจ้งฉันทันที”

โจวเฉวียนเพิ่งวางสายโทรศัพท์ คุณตาหลินกับแพทย์เจ้าของไข้ก็เดินเข้ามา

หมอถือประวัติคนไข้ ถามด้วยสีหน้าจริงจัง “คนไข้เคยสัมผัสกับเชื้อราหรือพืชพิเศษอะไรมาก่อนไหม?”

หลิวเฟิงกับโจวเฉวียนงงงัน เชื้อราอะไร? พืชพิเศษอะไร?

“ไม่มีนะครับ? พวกเราสองคนคอยดูแลคุณเสิ่นตลอดทาง กระเป๋าเดินทางก็พวกเราเป็นคนถือ เธอไม่ได้สัมผัสอะไรเลยนะครับ”

หลิวเฟิงกับโจวเฉวียนส่ายหัวพร้อมกัน

แพทย์เจ้าของไข้ขมวดคิ้ว “จากผลการตรวจ คนไข้น่าจะเคยสัมผัสกับเชื้อราชนิดหนึ่งที่เรียกว่าเห็ดอะมานิตา เวอร์นา*[1] หรือเรียกทั่วไปว่าเห็ดร่มขาว เมื่อร่างกายสูดดมสปอร์เข้าไปจำนวนมาก ทำให้เกิดการติดเชื้อรา”

“อะไรนะ? เห็ดร่มขาว?” หลิวเฟิงกับโจวเฉวียนต่างตกใจ

เห็ดร่มขาวได้รับการขนานนามว่าเป็นราชาแห่งเห็ดพิษ เห็ดชนิดนี้พบได้ไม่บ่อยในเมือง แต่มีอยู่มากในแถบภูเขาไท่ไป๋และทะเลหลิน

คนท้องถิ่นที่เข้าไปในป่าเจอเห็ดชนิดนี้ จะหลีกเลี่ยงไม่เข้าใกล้

โจวเฉวียนพูดอย่างติดอ่าง “หรือว่า…หรือว่าคุณเสิ่นติดเชื้อตอนเข้าไปในภูเขาไท่ไป๋เพื่อตามหาเผ่าสื่อลู่?”

หลิวเฟิงปฏิเสธทันทีว่า “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่ตอนนั้นแน่นอน ตอนนี้เป็นฤดูหนาว อุณหภูมิที่เขาไท่ไป๋ต่ำมาก จะมีเห็ดงอกในหิมะได้อย่างไร!”

ไม่นาน โจวเฉวียนก็ส่งข่าวเรื่องการติดเชื้อราของเสิ่นชิงกลับไปยังสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรม

จางกั๋วเหลียวนำทีมทั้งหมดพลิกค้นทุกซอกทุกมุมของสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรม แม้แต่หิมะที่สะสมบนพื้นก็ขุดและทำความสะอาดไปหมด แต่ก็ไม่พบเห็ดร่มขาวเลย

หลิวเฟิงและโจวเฉวียนได้ทบทวนเส้นทางการเดินทางทั้งหมดของเสิ่นชิง แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ

อธิบดีหม่าโทรศัพท์ไปด่าจางกั๋วเหลียวอย่างรุนแรง

เขาหวังดีส่งเสิ่นชิงไปช่วยงาน แต่กลับเกิดเรื่องขึ้นในเขตเมืองฮาร์บิน

จางกั๋วเหลียวถูกด่าจนหดหัวเหมือนนกกระทา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

แต่จางกั๋วเหลียวก็รู้สึกไม่สบายใจ เสิ่นชิงช่วยเหลือเมืองฮาร์บินมากมาย แต่สุดท้ายกลับช่วยจนตัวเองต้องเข้าไอซียู

ไม่ว่าจะอย่างไร เมื่อเสิ่นชิงเกิดเรื่อง เขาก็หนีความผิดไม่พ้น

หลิวเฟิงคิดไม่ออกจริง ๆ ว่า เสิ่นชิงติดเชื้อราได้อย่างไร “หรือว่า? หรือว่ามีคนวางยาพิษในอาหารของคุณเสิ่น?” โจวเฉวียนตบหน้าผากตัวเอง คิดออกถึงการคาดเดาในใจ

หลิวเฟิงเบ้ปาก “คุณเสิ่นเป็นผู้มีพระคุณคนสำคัญของสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเมืองพวกเรา ทุกคนทั้งบนล่างในองค์กรต่างเคารพนับถือเธอ จะมีใครวางยาพิษให้เธอได้?”

โจวเฉวียน “โอ้ ฉันไม่ได้หมายถึงคนในสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมของพวกเรา บางทีคุณเสิ่นอาจมีศัตรูอื่น ๆ ก็ได้? อาชีพอัยการนี่สร้างความเกลียดชังได้มากเลยนะ”

โจวเฉวียนใช้สมองคิดอยู่หลาย ๆ ครั้ง น่าเสียดายที่เดาผิดทิศทาง

…

โรงพยาบาลประชาชนเมืองฮาร์บิน

ในห้องผู้ป่วย 304 หลินส่วงกำโทรศัพท์มือถือไว้ มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้มน่าขนลุก

เมื่อครู่เธอได้ยินจากปากเพื่อนร่วมงานว่า เสิ่นชิงเข้าไอซียูแล้ว เมื่อได้ยินข่าวนี้ เธอรู้สึกดีใจมาก

ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกโป่งหลายลูกที่เบาหวิว ล่องลอยขึ้นไปบนฟ้า

หลินส่วงจ้องมองกระถางดอกไม้ สายตาเต็มไปด้วยความแค้น “ฮึ ๆ สมน้ำหน้า ใครใช้ให้เธอน่ารำคาญนัก”

หลินส่วงสวมหน้ากาก ฮัมเพลงเบา ๆ รู้สึกภูมิใจในใจอย่างมาก

ฮึ ไม่ว่าจะเก่งกาจหรือฉลาดแค่ไหน ก็เป็นเพียงร่างกายที่เป็นเนื้อหนังมังสาเท่านั้น

สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเกิด แก่ เจ็บ ตาย

ต่อมา เธอยกกระถางดอกไม้ ยื่นมือแหวกพืชที่หนาแน่นในกระถาง

เห็ดร่มขาวในกระถางดอกไม้เป็นสิ่งที่เธอเพาะไว้ จุดประสงค์ก็เพื่อจัดการกับเสิ่นชิง

เพื่อป้องกันไว้ก่อน เธอต้องกำจัดเห็ดพวกนี้ทิ้ง

หลินส่วงหาถุงมือมาสวม ถอนเห็ดในกระถางออกทีละดอก แล้วใส่ทั้งหมดลงในถุงพลาสติกสีดำ โยนทิ้งลงถังขยะนอกห้องพักผู้ป่วย

กำจัดหลักฐานเสร็จแล้ว หลินส่วงนอนลงบนเตียงผู้ป่วย ดูโทรทัศน์อย่างสบายอกสบายใจ

ผ้าเช็ดหน้าที่ใช้ตอนแรกก็ถูกทำลายไปแล้ว ไม่มีใคจะรมาสงสัยเธอได้

เธอรู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นอัจฉริยะจริง ๆ สามารถทำให้เสิ่นชิงสะดุดล้มได้โดยไม่มีใครรู้เห็น อะไรกันล่ะ ลูกฟ้าลูกสวรรค์อะไรกันล่ะ ผู้กอบกู้เมืองฮาร์บิน ตอนนี้ก็นอนหายใจรวยรินอยู่ในห้องไอซียูไม่ใช่เหรอ

หลินส่วงมั่นใจมากในพิษของเห็ดร่มขาว เธอรู้ว่าเสิ่นชิงถึงแม้จะไม่ตาย ก็ต้องลอกคราบแน่

ในโลกออนไลน์ นักข่าวจากหนังสือพิมพ์ยามค่ำของเมืองฮาร์บินได้อัปโหลดวิดีโอหนึ่ง

หัวข้อของวิดีโอคือ “เจาะลึกการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเมืองฮาร์บิน ความลับเบื้องหลังความฮอตฮิตของเมืองฮาร์บิน”

หลังจากเมืองฮาร์บินโด่งดัง การท่องเที่ยวและวัฒนธรรมก็ได้รับคำชมเชยจากชาวเน็ตมากมาย วิดีโอสัมภาษณ์การท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเมืองฮาร์บินจึงได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางจากชาวเน็ต

ชาวเน็ตพบเห็นร่างที่คุ้นเคยในวิดีโอ นั่นคือเสิ่นชิง

ในวิดีโอ จางกั๋วเหลียวตบไหล่เสิ่นชิงพลางหัวเราะร่า ไม่ปิดบังการชื่นชมที่มีต่อเธอเลย

จางกั๋วเหลียวหัวเราะพลางพูดกับกล้องว่า

“ทุกคนสงสัยกันใช่ไหมว่า เบื้องหลังความดังของเมืองฮาร์บินมีผู้เชี่ยวชาญด้านการวางแผนคนหนึ่ง ฮ่า ๆ วันนี้ผมจะบอกให้ทุกคนรู้ ผู้เชี่ยวชาญด้านการวางแผนเบื้องหลังคนนี้ก็คือ เสิ่นชิงนี่เอง!”

[1] เห็ดอะมานิตา เวอร์นา (大白褶伞) หรือเห็ดร่มขาว เป็นเห็ดพิษในสกุล Amanita ชนิด Verna ลักษณะมีดอกสีขาวขนาดใหญ่ พบได้ช่วงฤดูฝน ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง