สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 337 เสิ่นชิงได้รับความชอบชั้นหนึ่ง

บทที่ 337 เสิ่นชิงได้รับความชอบชั้นหนึ่ง

ควันปืนจางหายไป ท้องฟ้าดังเสียงฟ้าร้องทุ้มต่ำ ตามด้วยฝนโปรยปรายลงมา

ลูกเห็บขนาดเท่าเม็ดเกลือตกลงมาพร้อมกับสายฝน กระเด้งกระดอนไปทั่วพื้น

ไม่นาน พื้นดินก็ถูกปกคลุมด้วยผ้าโปร่งสีขาวบาง ๆ

เสิ่นชิงมองดูซากปรักหักพังตรงหน้า สีหน้าเหม่อลอย เธอยังไม่ได้สติจากภาพการยิงถล่มอย่างหนัก

“รายงานผู้บังคับบัญชา! พวกเราจับเชลยได้แล้ว”

ทหารรัฐบาลหลายคนคุมตัวเชลยเจ็ดแปดคนที่มอมแมมเดินเข้ามา

ผู้นำทหารรัฐบาลที่มากับเสิ่นชิงลงจากรถ เขารู้ว่าคนตรงหน้านี้เป็นคนสนิทของตระกูลซุน จึงเอามือไพล่หลังถามว่า

“หัวหน้าของพวกนายและครอบครัวอยู่ที่ไหน?”

ภายใต้การซักถามของทหารรัฐบาล เชลยทั้งหมดสารภาพทุกอย่าง

เสิ่นชิงหันไปมองซากปรักหักพังนั้น สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ซุนเจ๋อตายจริง ๆ เหรอ?

“เป็นความจริงแน่นอน ซุนเจ๋อตายจริง ๆ เขาไม่ได้ออกจากฐาน ถูกระเบิดตายจริง ๆ และเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้ไม่ถูกระเบิดตาย ก็ไม่รอดแน่”

เชลยเหล่านี้ล้วนเป็นพวกขี้ขลาด แค่ขู่นิดหน่อยก็เหมือนเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่ สารภาพกันหมด

เมื่อยืนยันการเสียชีวิตของซุนเจ๋อ เสิ่นชิงรู้สึกโล่งอกทันที ถอนหายใจยาว ๆ

ชาวเน็ตในห้องถ่ายทอดสดได้ยินข่าวนี้ ต่างร้องด้วยความสะใจ

ชาวเน็ต : ฮ่า ๆ ซุนเจ๋อ ไอ้สารเลวนั่นตายซะที! ช่างสะใจจริง ๆ สวรรค์มีตาจริง ๆ!

ชาวเน็ต : จุ ๆ ไม่เหลือแม้แต่กระดูก สมน้ำหน้าจริง ๆ นี่แหละที่เรียกว่าทำชั่วมากย่อมพินาศ!

ชาวเน็ต : ในที่สุดก็จบ รู้สึกเหมือนได้ดูหนังยาว ๆ เรื่องหนึ่ง สนุกสนานเร้าใจ ตื่นเต้นสะใจ

ชาวเน็ต : ใช่เลย ฉันไม่ได้กินข้าว ไม่ได้นอน แม้แต่ไปทำงานก็ไม่ได้ไป เพื่อดูการถ่ายทอดสดนี้

การถ่ายทอดสดครั้งนี้ ทำให้ชายตาเล็กมีแฟนคลับเพิ่มขึ้นเป็น 30 กว่าล้านคน เขายังเปลี่ยนชื่อเล่นของตัวเองเป็น ‘ตาผมไม่เล็ก’

…

โรงพยาบาลประชาชนเมืองหางโจว

หญิงสาวสวยที่มีแก้มผอมบางและใบหน้าซีดขาว กำลังสวมชุดคนไข้ นั่งอยู่ในห้องพักผู้ป่วยที่เย็นเฉียบ

ดวงตาของเธอหม่นหมองไร้ประกาย ปราศจากความมีชีวิตชีวาใด ๆ

แม้จะเป็นหญิงสาววัยเยาว์ แต่กลับดูเหมือนหญิงชราที่ใกล้สิ้นลม ไร้ซึ่งชีวิตชีวา ปราศจากความกระปรี้กระเปร่าใด ๆ

“พี่! พี่ดูการถ่ายทอดสดหรือยัง! ซุนเจ๋อคนนั้นตายแล้ว! ถูกระเบิดจนไม่เหลือซากศพ! สวรรค์มีตาจริง ๆ!”

เจียงเสี่ยวไป๋ถือโทรศัพท์มือถือ วิ่งเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยอย่างตื่นเต้น

หน้าจอหลักของโทรศัพท์มือถือของเขาแสดงข่าวพาดหัวของวันนี้อย่างชัดเจน

#กงล้อแห่งสวรรค์หมุนเวียน ฟ้าไม่ละเว้นผู้ใด ทายาทขุนศึกพม่าถูกระเบิดเสียชีวิต ไม่เหลือซากศพ!#

เจียงอีอีเมื่อได้ยินข่าวนี้ สีหน้าชะงักไป ดวงตาเป็นประกายวูบวาบเล็กน้อย มือเรียวบางทั้งสองของเธอกำแน่น ริมฝีปากขยับเล็กน้อย

นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์นั้น สภาพจิตใจของเจียงอีอีก็ไม่ค่อยปกติ และไม่เคยพูดอะไรสักคำ

เจียงเสี่ยวไป๋เห็นพี่สาวขยับริมฝีปาก ดวงตาเปล่งประกายด้วยความยินดี รีบเอียงหูเข้าไปใกล้ทันที

ขนตาของเจียงอีอีกะพริบ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้ม

เสียงของเธอแผ่วเบา แหบพร่าเล็กน้อย “ฮะ…ฮะฮะ ตายดีแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋กลั้นความรู้สึกเจ็บปวดในใจ จับมือของเจียงอีอีพลางพูดว่า

“พี่สาว! ปีศาจร้ายนั่นตายแล้ว พี่ก็ไม่ต้องทรมานตัวเองอีก ชีวิตต้องดำเนินต่อไป พวกเราจะดีขึ้นเรื่อย ๆ พี่มีผม และยังมี”

พูดได้ครึ่งประโยค เจียงเสี่ยวไป๋ก็หันไปมองที่ขอบหน้าต่าง

เจียงอีอีมองตามสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ บนขอบหน้าต่างมีแจกันดอกไม้วางอยู่ ในนั้นมีดอกทานตะวันบานสะพรั่งอยู่หลายดอก

ดอกทานตะวันสีเหลืองทองดูสดใสและเบ่งบาน เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

ดอกไม้นี้เป็นของที่จางเหว่ยส่งมาให้ เขาจะส่งดอกไม้สดมาให้ทุกสองสามวัน บางครั้งเป็นดอกลิลลี่ บางครั้งเป็นดอกไวโอเล็ต บางครั้งเป็นดอกคอร์นฟลาวเวอร์ แต่ไม่ว่าจางเหว่ยจะส่งดอกไม้อะไรมา เจียงอีอีก็ไม่มีอารมณ์ชื่นชม ยังคงหดหู่เศร้าซึมอยู่ตลอด

เจียงอีอีลงจากเตียงคนไข้โดยมีน้องชายช่วยพยุง เธอเดินไปที่หน้าต่าง ก้มหน้าลงสูดกลิ่นดอกทานตะวันเบา ๆ

ดอกทานตะวันไม่มีกลิ่นหอม แต่กลับมีกลิ่นของแสงแดด

…

เหตุการณ์จบลง ผู้โดยสารที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์นั้นได้ขึ้นเครื่องบินกลับมาถึงเมืองหางโจว

ที่สนามบินเต็มไปด้วยญาติของผู้โดยสารและนักข่าว

ทันทีที่เครื่องบินลงจอด นักข่าวที่แบกกล้องถ่ายรูปก็หลั่งไหลเข้ามาเหมือนคลื่น

คนที่พวกเขาอยากสัมภาษณ์มากที่สุดคือ เสิ่นชิง แต่พวกเขามองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นเงาของเสิ่นชิงเลย

ไม่เพียงแต่นักข่าวที่กำลังมองหาเสิ่นชิง แม้แต่ญาติของผู้โดยสารเหล่านั้นก็กำลังตามหาเสิ่นชิงเช่นกัน

พวกเขาอยากขอบคุณเสิ่นชิงต่อหน้า

“ไม่ต้องรออีกแล้ว คุณเสิ่นไม่ได้อยู่ในเที่ยวบินเดียวกับพวกเรา”

ชายตาเล็กพูดผ่านไมโครโฟนที่ติดอยู่ที่ปกเสื้อ เขาถือโทรศัพท์มือถือไว้ ไลฟ์ไปพร้อมกับทักทายทุกคน

หลายคนเมื่อได้ยินก็แสดงสีหน้าผิดหวังทันที

ชายตาเล็กตบอกตัวเอง

“โอ้โห พวกคุณเสียใจทำไม ทุกคนสามารถสัมภาษณ์ผมได้นะ ผมอยู่ข้าง ๆ คุณเสิ่นตลอดเวลา อยากรู้อะไรก็ถามผมได้เลย!”

เสิ่นชิงไม่ได้กลับเมืองหางโจว เธอถูกผู้อำนวยการหลี่เรียกกลับไปที่สำนักงานอัยการ

“เสี่ยวเสิ่นกลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว”

ในห้องทำงาน ผู้อำนวยการหลี่ถือแก้วน้ำร้อนไว้ มองดูเสิ่นชิงด้วยรอยยิ้ม

จากนั้น ผู้อำนวยการหลี่หยิบซองจดหมายออกมาจากลิ้นชักยื่นให้เธอ

“นี่คือสิ่งที่รัฐบาลอนุมัติมา เธอเปิดดูสิ”

เสิ่นชิงเพิ่งเปิดซองจดหมาย ก็เห็นตัวอักษรสีทองเด่นชัดปรากฏขึ้นมา

เนื่องด้วยสหายเสิ่นชิงได้เสียสละตนเองเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นในเหตุการณ์จี้เครื่องบินเที่ยวที่ 117 ขจัดอุบัติเหตุร้ายแรง และประสบความสำเร็จในการช่วยชีวิตผู้โดยสารทั้งหมด 275 คนบนเครื่องบิน

ตามมติของรัฐบาล จึงบันทึกความดีความชอบชั้นหนึ่งให้แก่เสิ่นชิง และมอบรางวัลเกียรติยศ

“ข้าราชการที่ประชาชนพึงพอใจที่สุด”

เสิ่นชิงเงยหน้ามองไปทางผู้อำนวยการหลี่ ในดวงตาฉายแววประหลาดใจ

อะไรนะ?

ความดีความชอบชั้นหนึ่ง?

เธอรู้ว่าการกลับมาเมืองหลวงครั้งนี้จะได้รับการยกย่อง แต่ไม่คิดว่าจะได้รับความดีความชอบชั้นหนึ่ง

ผู้อำนวยการหลี่เห็นเสิ่นชิงอึ้งไป จึงยิ้มและพูดว่า “นี่เป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ”

ในจีนมีคำพูดหนึ่งว่า ความดีความชอบชั้นสามรับด้วยการยืน ชั้นสองรับด้วยการนอน ชั้นหนึ่งญาติเป็นคนรับ

ในจีน มีเพียงคนที่ทำเพื่อประชาชนและประเทศชาติ ยอมเสี่ยงชีวิตอย่างแท้จริงเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสได้รับความดีความชอบชั้นหนึ่ง

เพราะเป็นการเสี่ยงชีวิต ดังนั้นคนที่ได้รับความดีความชอบชั้นหนึ่งส่วนใหญ่จึงเสียชีวิตไปแล้ว ญาติจึงเป็นคนมารับเกียรติยศแทน

เสิ่นชิงรู้สึกตกใจกับเกียรติที่ได้รับ เพราะเธอยังมีชีวิตอยู่ และยังยืนอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัย

ความดีความชอบชั้นหนึ่งนี้มีน้ำหนักไม่ใช่น้อยจริง ๆ ผู้อำนวยการหลี่ตบไหล่เสิ่นชิงเบา ๆ เพื่อให้เธอสบายใจ

“เสี่ยวเสิ่น เธอสมควรได้รับความชอบชั้นหนึ่งนี้”

เรื่องที่เสิ่นชิงได้รับความชอบชั้นหนึ่งแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วบนอินเทอร์เน็ต

ชาวเน็ตเมื่อทราบข่าวนี้ ไม่รู้สึกแปลกใจเลย ทุกคนคิดว่าเธอสมควรได้รับความชอบชั้นหนึ่งนี้

ชาวเน็ต : โอ้โห! เสิ่นชิง เจ๋งมาก! คนที่ได้รับความชอบชั้นหนึ่งส่วนใหญ่เกือบตายมาแล้ว โดยทั่วไปมักจะได้รับหลังจากเสียชีวิต แต่เสิ่นชิงไม่เพียงแต่ยังมีชีวิตอยู่ แถมยังอายุน้อย อนาคตไกลมาก!

ชาวเน็ต : โอ้โห! ความชอบชั้นหนึ่งสำหรับคนที่ยังมีชีวิต! นี่มันหายากมาก!

ชาวเน็ต : พวกคุณพูดเป็นไหม? ถ้าพูดไม่เป็นก็หุบปากซะ!

ชาวเน็ต : พี่น้องทั้งหลาย ความชอบชั้นหนึ่งนี้ เสิ่นชิงสมควรได้รับอย่างแท้จริง

ชาวเน็ต : ฮ่า ๆ ดีใจกับพี่เสิ่นชิงต่อไป ใครจะมาด่าพี่เสิ่นชิง ฉันจะไม่ยอมเป็นคนแรก

เสิ่นชิงมีชื่อเสียงอยู่แล้ว หลังจากเหตุการณ์นี้ ชื่อของเธอเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศ ทั้งเด็กและผู้ใหญ่

ผู้โดยสาร 275 คนบนเครื่องบินของสายการบินบลูแอร์ไลน์ได้ร่วมกันถ่ายวิดีโอเพื่อแสดงความขอบคุณต่อเสิ่นชิง วิดีโอนี้มียอดการรับชมและกดไลก์สูงถึง 90 ล้านครั้ง

ธงผ้าไหมที่ประชาชนมอบให้ถูกแขวนเต็มสำนักงานของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยในวงการบันเทิง

พอเปิดประตูเข้าไปก็เจอกับธงผ้าไหมเต็มผนังทั้งหมด ทำให้คนมองแล้วตาลายไปหมด

หลังจากที่เสิ่นชิงได้รับการบันทึกความชอบชั้นหนึ่ง รัฐบาลไม่เพียงแต่มอบตำแหน่งเกียรติยศให้เท่านั้น แต่ยังมีเงินรางวัลจากรัฐบาลอีกด้วย

นอกจากนี้ ผู้อำนวยการหลี่ยังขอวันหยุดพิเศษให้เธอเป็นเวลาครึ่งเดือนโดยเฉพาะ

พอเสิ่นชิงได้ยินเช่นนั้น เธอก็รู้สึกซาบซึ้งจนแทบจะร้องไห้

สำหรับเธอแล้ว วันหยุดครึ่งเดือนนี้มีค่ามากกว่าเงินรางวัลเสียอีก

เพราะเธอไม่ได้ขาดแคลนเงิน แต่ขาดแคลนวันหยุดต่างหาก

เธอสามารถใช้เวลานี้จัดการเรื่องต่าง ๆ ได้มากมาย

ในขณะที่เสิ่นชิงกำลังวางแผนวันหยุดอย่างมีความสุข เสียงเอี๊ยดอ๊าดก็ดังขึ้น ประตูสำนักงานของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงถูกเปิดออก

“เอี๊ยด…” ประตูถูกเปิดออกเป็นช่องเล็ก ๆ ร่างอันสูงใหญ่กำยำเดินไปเดินมาอยู่หน้าประตู ราวกับกำลังรอคนข้างในออกมา

ผู้อำนวยการหลี่โบกมือไปทางเสิ่นชิง

“คนที่อยู่หน้าประตูนั่นมาหาเธอ เธอรีบออกไปเถอะ”