สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 328 สายโทรศัพท์ที่ไม่รู้จัก

บทที่ 328 สายโทรศัพท์ที่ไม่รู้จัก

ตอนนี้ ไฟในห้องโดยสารได้ลดลงมากแล้วหลังจากการดับเพลิง

แต่ควันหนาทึบที่ลุกขึ้นยังคงไม่กระจายไป ร่างกายของทุกคนถูกปกคลุมด้วยฝุ่นละอองสีดำหนาทึบ

ทุกคนต่างหดหู่และมีแววตาสิ้นหวัง

ตาเล็กยังคงถ่ายทอดสด เขายังมาพร้อมกับการบรรยายสดด้วยความตื่นเต้น

“พี่น้องทั้งหลาย อย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย ตอนนี้สถานการณ์ที่สนามบินพม่าใต้ไม่ค่อยดีเลย กองทัพรัฐบาลพม่าและกองกำลังพม่าใต้กำลังปะทะกันอย่างดุเดือด สงครามยืดเยื้อ ฝ่ายพม่าไม่สามารถบุกเข้ามาได้ในทันที

ตอนนี้เกิดเพลิงไหม้บนเครื่องบิน อุปกรณ์ก็ขัดข้อง ทำให้ไม่สามารถลดบันไดลงมาได้ และไม่สามารถเปิดประตูห้องโดยสารได้ ดังนั้นสถานการณ์ของเราจึงอันตรายมาก!”

อย่างไรก็ตาม ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดยังคงถกเถียงกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับเรื่องที่เสิ่นชิงยิงคนตาย

ชาวเน็ต : แม้ว่าสถานการณ์จะพิเศษและเร่งด่วน เสิ่นชิงก็ไม่ควรใช้การยิงคนตายเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ในการข่มขู่

ชาวเน็ต : คนด้านบนพูดโดยไม่รู้สึกเจ็บ ถ้าคนที่ถูกเหยียบเป็นภรรยาหรือลูกสาวของคุณ คุณคงไม่พูดแบบนี้หรอก

ชาวเน็ต : ใช่แล้ว ๆ ฉันกลับรู้สึกว่าพี่เสิ่นชิงตัดสินใจเด็ดขาด พวกคุณไม่เห็นเหรอ? หลังจากที่เสิ่นชิง ยิงนัดนั้นไป ผลลัพธ์ก็ดีเยี่ยม ควบคุมสถานการณ์ได้ในทันที ไม่อย่างนั้นจะมีผู้หญิงและเด็กถูกเหยียบตายมากกว่านี้

ชาวเน็ต : ฉันก็ยังพูดเหมือนเดิม คนคนนั้นไม่สมควรตาย เสิ่นชิงไม่มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตคนอื่น พวกคุณแฟนคลับสมองเสื่อมนี่สมองเสื่อมจริง ๆ แย่งกันประจบประแจงเลียตีนเจ้านายตัวเองนี่

ตาเล็กควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ ทั้งห้องไลฟ์ทะเลาะกันไปหมด

ในตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มที่มีผ้าพันแผลพันรอบหัวคนหนึ่งก็แย่งโทรศัพท์ของตาเล็กไป แล้วตะโกนใส่ห้องไลฟ์ว่า

“พวกคุณรู้อะไรบ้าง! คนที่พี่เสิ่นชิงเพิ่งยิงตายเป็นคนร้ายที่ปะปนมากับผู้โดยสาร เขาสมควรตายแล้ว! เขาไม่ใช่พลเมืองของจีนด้วยซ้ำ พี่เสิ่นชิงไม่มีทางฆ่าคนบริสุทธิ์หรอก ก่อนหน้านี้คนร้ายคนนั้นยังเอาไม้ช็อตไฟฟ้ามาตีฉันด้วย…”

เด็กหนุ่มคนนี้คือคนแรกที่ออกมาต่อต้านคนร้ายก่อนหน้านี้

เขาเพิ่งเห็นการแจ้งเตือนไลฟ์ เมื่อรู้ว่าเสิ่นชิงถูกคนอื่นใส่ร้าย ความโกรธก็ลุกโชนขึ้นมาในใจทันที

ไม่ได้ พี่เสิ่นชิงเป็นไอดอลของเขา ใครก็ไม่มีสิทธิ์ใส่ร้ายเธอ!

ท่าทีของเด็กหนุ่มทำให้ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

อะไรนะ?

เสิ่นชิงยิงคนร้ายเหรอ? ไม่ใช่ประชาชนผู้บริสุทธิ์?

ชาวเน็ตที่โจมตีเสิ่นชิงก่อนหน้านี้เงียบกริบในทันที

แย่แล้ว พวกเราเข้าใจผิดไปแล้ว

ถ้าเสิ่นชิงยิงคนร้าย เธอก็ไม่ได้ฆ่าผิดคนจริง ๆ คนร้ายสมควรตายอยู่แล้ว

เมื่อรู้ความจริง หลายคนก็หุบปากเงียบด้วยความละอายใจ

แต่ก็ยังมีพวกชอบเถียงบางคนที่ไม่เชื่อคำพูดของเด็กหนุ่ม

พวกเขายังคงโวยวายในห้องไลฟ์ ให้เด็กหนุ่มแสดงหลักฐานว่า คนที่ตายเป็นคนร้าย ไม่ใช่พลเมืองของจีน

สำหรับพวกชอบเถียงแบบนี้ เด็กหนุ่มโกรธจนกัดฟันกรอด

ความผิดปกติทางด้านเด็กหนุ่มดึงดูดความสนใจของเสิ่นชิงอย่างรวดเร็ว

เสิ่นชิงเดินอย่างรวดเร็วไปหาทั้งสองคน และถามอย่างใจเย็นว่า “เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ? ถ้าไม่มีอะไรสำคัญ ฉันไม่แนะนำให้พูดเสียงดัง เพราะมันจะทำให้หายใจเร็วขึ้น ส่งผลให้สูดดมก๊าซพิษเข้าไปมาก”

เด็กหนุ่มยื่นโทรศัพท์ให้เสิ่นชิง พลางพูดอย่างไม่พอใจว่า “พี่เสิ่นชิงดูสิ คนพวกนี้โจมตีคุณ พวกเขาบอกว่าคุณยิงประชาชน ด่าว่าคุณเผด็จการ ไม่สนใจชีวิตผู้อื่น ฉันบอกว่าคนที่คุณยิงเป็นคนร้าย แต่พวกเขาก็ไม่เชื่อ”

เสิ่นชิงชำเลืองมองข้อความในห้องถ่ายทอดสด รู้สึกอึ้งไปชั่วขณะ ทั้งโมโหและขบขันในเวลาเดียวกัน

ในเวลาแบบนี้ ยังมาถกเถียงเรื่องพวกนี้อีก

ชีวิตกำลังจะหมด ยังมาถกเถียงเรื่องไร้สาระพวกนี้ทำไม?

เด็กหนุ่มกำหมัดแน่น กัดฟันพูดอย่างโกรธเคือง “พี่เสิ่นชิง รีบชี้แจงหน่อยสิ ไม่งั้นคนพวกนี้จะด่าคุณจนตายแน่ เห็นคุณถูกพวกเขาโจมตีด่าทอ ผมโกรธจนแทบตายแล้ว!”

เห็นเด็กหนุ่มปกป้องตัวเองจนตาแดง เสิ่นชิงรู้สึกอบอุ่นใจ

เธอเงยหน้ามองรอบ ๆ และพบคนติดอ่างซุกตัวอยู่ในมุม

เสิ่นชิงหรี่ตามอง

เธอจำได้ว่า ก่อนหน้านี้ชายหน้าแผลเป็นสั่งให้คนติดอ่างถ่ายวิดีโอตอนเธอคุกเข่า คนติดอ่างคนนี้ต้องถ่ายภาพคนร้ายทำร้ายคนไว้ด้วยแน่ ๆ เสิ่นชิงก้าวสามก้าวเป็นสองก้าว เดินไปหน้าคนติดอ่าง โบกนิ้วเรียกเขา “ส่งโทรศัพท์มือถือของนายมา”

คนติดอ่างเห็นเสิ่นชิงแล้วเหมือนหนูเห็นแมว

เขารีบส่งโทรศัพท์มือถือให้ทันที พูดติดอ่างว่า “รหัสคือ…คือ 12345”

พูดจบ เขายังก้มหัวคำนับเสิ่นชิงอีก

เสิ่นชิง “…”

เสิ่นชิงเปิดโทรศัพท์มือถือของคนติดอ่าง เลื่อนหาวิดีโอที่เขาถ่ายตอนนั้น

ในวิดีโอนั้น จับภาพคนร้ายทำร้ายคนได้จริง ๆ คนร้ายที่เธอยิงตายก็อยู่ในนั้นอย่างชัดเจน

เด็กหนุ่มเลื่อนดูวิดีโอ พูดอย่างโกรธเกรี้ยว “เห็นไหม? พวกคุณเห็นไหม? ผมบอกว่าเขาเป็นคนร้าย ตอนนี้พวกคุณเชื่อหรือยัง?”

เหล่าชาวเน็ตในห้องไลฟ์เห็นภาพนี้แล้ว ไม่กล้าพูดอะไรอีก ต่างก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ

เห็นห้องไลฟ์เงียบกริบ เด็กหนุ่มเบ้ปาก “พวกคนที่วิจารณ์พี่เสิ่นชิงเมื่อกี้ไปไหนกันหมด? พวกคุณอย่าคิดว่าจะจบแค่นี้นะ ออกมาขอโทษกันให้หมดเลย!”

ไม่นานห้องไลฟ์ก็เต็มไปด้วยคำขอโทษมากมาย

ชาวเน็ต : ขอโทษครับ ผมพูดเสียงดังเกินไปเมื่อกี้ ผมขอโทษคุณเสิ่นด้วย

ชาวเน็ต : ผมผิดเองครับ ปากเสียจริง ๆ ไม่ควรสงสัยคุณเสิ่นเลย ผมจะตบหน้าตัวเองสามสิบที

ชาวเน็ต : ผมตบหน้าตัวเองจนบวมแล้ว จะเปิดไลฟ์ให้เพื่อน ๆ ดูนะ

ชาวเน็ต : ที่แท้คนที่ถูกยิงเป็นคนร้ายนี่เอง พี่เสิ่นชิงยิงได้ดีมาก! ยิงได้เยี่ยมเลย!

ชาวเน็ต : คุณเสิ่นเก่งมาก! คุณเสิ่นยิงแม่นจริง ๆ! ยิงได้ดีมาก! ยิงให้มากกว่านี้อีก!

เมื่อเห็นทุกคนขอโทษเสิ่นชิงแล้ว ความเย็นชาบนใบหน้าของเด็กหนุ่มก็จางหายไป

เขาเหมือนไก่ตัวผู้ที่ชนะการต่อสู้ ยืดอกผงาดในห้องโดยสารที่เต็มไปด้วยฝุ่น ดวงตาเปล่งประกายแวววาว

หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ เสิ่นชิงหันหลังส่ายหน้าพลางถอนหายใจเบา ๆ พูดว่า “ถึงเวลาแบบนี้แล้วยังสนใจเรื่องแบบนี้อยู่อีก ยังเป็นเด็กจริง ๆ สินะ”

เสียงของเสิ่นชิงแผ่วเบามาก แต่กลับเข้าสู่หูของสวีลี่

สวีลี่ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วยิ้มให้เสิ่นชิง “คุณก็เหมือนกันนะ ทั้ง ๆ ที่คิดว่าไม่จำเป็นต้องอธิบาย แต่เพื่อเด็กหนุ่มคนนั้น ก็ยังอธิบายให้ทุกคนฟัง”

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเสิ่นชิงก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

“ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด…”

เสิ่นชิงเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าเป็นสายเรียกเข้าจากผู้ติดต่อที่ไม่รู้จัก

เสิ่นชิงรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง มีคนน้อยมากที่รู้เบอร์โทรศัพท์ของเธอ ใครกันนะที่โทรมา

เธอรับสาย แล้วเสียงเย็นชาและหม่นหมองก็ดังมาที่ข้างหู “สวัสดี เสิ่นชิง”

เมื่อได้ยินเสียงจากโทรศัพท์ เสิ่นชิงขมวดคิ้ว “ซุนเจ๋อ?”

ในตอนนี้ ซุนเจ๋อกำลังนั่งไขว่ห้างอย่างไม่เป็นระเบียบอยู่ในห้องรับรองหรูหรา

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “เสิ่นชิง คุณอยากมีชีวิตรอดไหม? คุณหวังให้ผู้โดยสารกว่าสามร้อยคนบนเครื่องบินมีชีวิตรอดไหม?”