สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 307 ถูกตอนกลายเป็นขันที

บทที่ 307 ถูกตอนกลายเป็นขันที

Trigger warning : มีการบีบบังคับ ข่มขู่เพื่อให้มีเพศสัมพันธ์ด้วย ข่มขู่โดยใช้ความลับของอีกฝ่ายเป็นเครื่องต่อรอง มีการทารุณกรรมและทำร้ายร่างกาย

ภายใต้เสียงตะคอกของผู้ฝึกสอน เด็กฝึกคนอื่น ๆ ต่างรีบออกไปอย่างลนลาน

ในห้องซ้อมเต้นเหลือเพียงชิวลี่และผู้ฝึกสอนเท่านั้น

เสียงคลิกดังขึ้น ประตูห้องซ้อมเต้นถูกผู้ฝึกสอนล็อกจากด้านใน หัวใจของชิวลี่พลันเย็นเฉียบ ดิ่งลงสู่ก้นเหว

ภายในห้องมีคนตัวใหญ่หนึ่งคนและคนตัวเล็กหนึ่งคน หมาป่าหนึ่งตัวและแกะหนึ่งตัว

ด้วยความกลัว ขาทั้งสองข้างของชิวลี่สั่นไม่หยุด ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“มานี่…” ผู้ฝึกสอนโบกนิ้วเรียกชิวลี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความมืดมน

ชิวลี่ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ

ผู้ฝึกสอนไม่พอใจ ดวงตาวาบขึ้น จากนั้นก็ยกมือตบหน้าชิวลี่หนึ่งที “เพียะ!”

ผู้ฝึกสอนออกแรงอย่างหนัก ตบฉาดเดียวทำให้ชิวลี่ล้มลงกับพื้น

“คลานมาหาฉัน”

ดวงตาสามเหลี่ยมของผู้ฝึกสอนเปล่งประกายเย็นชา ตอนนี้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก และต้องการที่จะระบายอารมณ์อย่างเร่งด่วน

ผู้ฝึกสอนยืนอยู่อย่างสูงส่ง สายตาของเขากวาดมองไปมาที่ริมฝีปากของชิวลี่

“ฟืด…”

เสียงรูดซิปดังขึ้นในห้องซ้อมเต้น

ผู้ฝึกสอนมองไปที่ชิวลี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนา

ห้องซ้อมเต้นมีกระจกทั้งสี่ด้าน ชิวลี่นอนอยู่บนพื้น มองเห็นตัวเองที่เล็กเหมือนมด

ผู้ฝึกสอนตวาดเสียงเย็น

“ฉันบอกให้คลานมา ไม่ได้ยินหรือไง?”

ชิวลี่ลุกขึ้นจากพื้น แต่เขายังคงยืนอยู่กับที่ราวกับว่าเท้าของเขาถูกตรึงไว้กับพื้น

ความหมายของการต่อต้านนั้นชัดเจน

ผู้ฝึกสอนหรี่ตามอง ความโกรธลุกโชนขึ้นในใจ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ว่า

“คลานมาที่นี่ คุกเข่าลง…”

ชิวลี่ยังคงยืนอยู่กับที่ จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าและค่อย ๆ เอ่ยออกมาว่า “ไม่!”

ผู้ฝึกสอนชะงักไป เขาเห็นการต่อต้านบนใบหน้าของชิวลี่

นี่ยังคงเป็นชิวลี่ที่ขี้ขลาดคนเดิมเหรอ?

ผู้ฝึกสอนมองชิวลี่อย่างไม่อยากเชื่อสายตา ราวกับว่าเพิ่งรู้จักเขาเป็นวันแรก

“เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ? พูดอีกครั้งสิ?”

ชิวลี่กำมือแน่น พูดทีละคำอย่างชัดเจน “ผมบอกว่าไม่!”

ผู้ฝึกสอนรู้สึกพ่ายแพ้และโกรธจัด เขาไม่คิดว่าชิวลี่ที่ขี้ขลาดและอ่อนแอมาตลอดจะกล้าปฏิเสธเขา

วันนี้เขาอัดอั้นความโกรธไว้เต็มอก ตอนนี้เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ผู้ฝึกสอนก้าวเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวพร้อมกับถือไม้บรรทัดเหล็ก จากนั้นก็คว้าตัวชิวลี่มากดติดกำแพงอย่างแรง

“นายมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าไม่? นี่ก็คือคุณค่าเพียงเล็กน้อยที่นายมีอยู่แล้ว นายต้องจำไว้ว่า นายไม่เหมือนคนอื่น พวกเขาร้องเพลงเก่งและเต้นเก่ง แต่นาย นายร้องเพลงก็สู้คนอื่นไม่ได้ เต้นก็สู้คนอื่นไม่ได้ ข้อดีที่สุดของนายก็คือการเชื่อฟัง!

เข้าใจไหม? ข้อดีที่สุดในตัวนายก็คือการเชื่อฟัง! ตอนนี้คุกเข่าลงซะ!”

แต่ชิวลี่ที่เผชิญหน้ากับผู้ฝึกสอนที่พยายามทำลายความภาคภูมิใจและความมั่นใจของเขามาตลอด ได้แสดงเขี้ยวเล็บของตัวเองเป็นครั้งแรก

ชิวลี่หางตาแดงก่ำ เขามองผู้ฝึกสอนและโต้กลับทีละคำว่า

“ผมไม่ได้แย่มาก ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมจะเต้นไม่เก่ง แต่ไม่ได้หมายความว่าต่อไปผมจะเต้นไม่เก่ง คุณอย่าพยายามควบคุมผมอีกเลย! ผมก็จะไม่ยอมให้คุณจัดการอีกต่อไป!”

คำพูดที่หนักแน่นและทรงพลัง ก้องกังวานอยู่ในห้องซ้อมเต้นเป็นเวลานาน ทำให้ผู้ฝึกสอนถึงกับยืนอึ้งอยู่กับที่เขาไม่คิดว่าชิวลี่ที่ขี้ขลาดและอ่อนแอมาตลอดจะสามารถพูดแบบนี้ได้

การต่อต้านของชิวลี่เท่ากับการตบหน้าผู้ฝึกสอนโดยตรง

ผู้ฝึกสอนโกรธจนแทบจะระเบิด เขากำไม้บรรทัดเหล็กแน่น แล้วหัวเราะด้วยความโกรธ “ดี ดีมาก ดีเยี่ยม”

“เพียะ! เพียะ! เพียะ!”

เสียงไม้บรรทัดเหล็กที่ฟาดลงมาดังก้องไปทั่ว ทำให้คนที่อยู่นอกห้องตกใจกลัว

เด็กฝึกเหล่านั้นยังไม่ได้ไปไหนเพราะเป็นห่วงชิวลี่

“ผู้ฝึกสอนโกรธแล้ว ชิวลี่…เขาจะไม่ถูกตีตายใช่ไหม?”

เด็กฝึกคนหนึ่งลูบแขนที่แดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

“สายตาของผู้ฝึกสอนเมื่อกี้น่ากลัวมาก เหมือนจะกินคน”

“ทำยังไงดี? พวกเราควรโทรหาพี่เสิ่นชิงไหม?”

“โทรเถอะ…” ในตอนนี้ พวกเด็กหนุ่มรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง พวกเขาน่าจะออกไปพร้อมกับเสิ่นชิงตั้งแต่แรก

เหล่าเด็กฝึกหัดสั่นเทาขณะโทรหาเสิ่นชิง

ในเวลานั้น เสิ่นชิงกำลังสืบสวนบริษัทบันเทิงอีกแห่งในประเทศ K ชื่อ QG เอนเตอร์เทนเมนต์อย่างลับ ๆ เพื่อตรวจสอบสถานการณ์ของเด็กฝึกชาวจีนคนอื่น ๆ

เสิ่นชิงเห็นหมายเลขที่โทรเข้ามาจึงรับสายทันที

“ฮัลโหล สวัสดี ฉันเสิ่นชิงพูดค่ะ”

เมื่อได้ยินเสียงของเสิ่นชิง เหล่าเด็กฝึกพลันรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที

“พี่เสิ่นชิงครับ ช่วยมาช่วยชิวลี่ด้วย…”

…

ในห้องซ้อมเต้น ผู้ฝึกสอนมือหนึ่งจับผมของชิวลี่ อีกมือหนึ่งล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า พลางด่าว่า

“ไอ้ลูกหมา แค่บริการนายทุนคืนเดียว นายก็เริ่มจะเชิดใส่ฉันแล้วเหรอ? คิดว่าตัวเองมีปีกแล้วใช่ไหม?”

จากนั้น ผู้ฝึกสอนก็เปิดโทรศัพท์และเล่นวิดีโอ

“มา ดูดี ๆ ดูสิว่านายมันต่ำช้าแค่ไหน? กล้าปฏิเสธฉันงั้นเหรอ? นายมันมีดีอะไร?”

ชิวลี่เห็นวิดีโอแล้วชะงักอยู่กับที่ทันที เขาไม่คิดว่าผู้ฝึกสอนจะถ่ายวิดีโอไว้ด้วย

แต่ในวิดีโอ ผู้ฝึกสอนไม่ได้โชว์หน้า แสดงให้เห็นแค่ครึ่งล่างของร่างกายเท่านั้น

“นายลืมสภาพต่ำต้อยของตัวเองไปแล้วใช่ไหม เปิดตาให้กว้างแล้วดูให้ดี ๆ!

ต่อให้ต่อไปนายเต้นเก่งขึ้น แล้วยังไง? นายก็ยังคงเป็นของเล่นใต้เอวฉันอยู่ดี!

ไม่ว่าจะเป็นนาย หรือไป๋เจ๋อก็เหมือนกัน!”

ทันทีที่ได้ยินชื่อของไป๋เจ๋อ ความหวาดกลัวในดวงตาของชิวลี่ก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธทันที

ไป๋เจ๋อมักจะคอยดูแลเขาเหมือนพี่ชาย คอยให้คำแนะนำเขา เป็นแสงสว่างแรกในชีวิตมืดมนของเขา

ไป๋เจ๋อเป็นเด็กหนุ่มสง่างามเหมือนดอกไม้และหยก บริสุทธิ์และอ่อนโยนเหมือนน้ำเปล่า เหมาะสมกับทุกสิ่งที่ดีงามในโลกนี้

เขาเกิดมาเพื่อยืนอยู่ใต้แสงไฟ เป็นที่รักของทุกคน เขาไม่สามารถถูกปนเปื้อนโดยปีศาจตนนี้ได้ ไม่มีทางเด็ดขาด!

ผู้ฝึกสอนไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในดวงตาของชิวลี่ เขายิ้มอย่างชั่วร้ายขณะลูบไล้แก้มของชิวลี่

“การเต้นของพวกนาย ฉันเป็นคนสอน ผู้สนับสนุนของพวกนายฉันก็เป็นคนแนะนำ ทุกสิ่งทุกอย่างของพวกนายล้วนเป็นสิ่งที่ฉันมอบให้ แน่นอน ร่างกายของพวกนายก็เป็นของฉันด้วย

พอไป๋เจ๋อกลับมา ฉันจะต้องทะนุถนอมเขาให้ดี ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็ถูกคนอื่นล่วงเกินมาแล้ว ถูกฉันทำอีกสักครั้งก็คงไม่เป็นไร”

พูดจบ ผู้ฝึกสอนก็ขึ้นคร่อมร่างของชิวลี่ เขาใช้มือแหวกกางเกงของชิวลี่ออก แล้วไล่ลงไปเรื่อย ๆ

รู้สึกถึงสัมผัสที่เหนียวเหนอะและน่าขยะแขยง ชิวลี่รู้สึกคลื่นไส้จนอยากอาเจียน

เมื่อนึกถึงว่าไป๋เจ๋อจะต้องถูกกระทำแบบนี้ด้วย ไฟโทสะก็ลุกโชนขึ้นในใจของชิวลี่

ไม่มีทางเด็ดขาด! ไม่มีใครสามารถทำร้ายไป๋เจ๋อได้!

ชิวลี่เงยหน้าขึ้นอย่างเย็นชา ความรุนแรงในร่างกายถูกปลุกขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายราวกับหมึกดำที่เข้มข้นจนละลายไม่ออก เขาใช้มือซ้ายแอบหยิบไม้บรรทัดเหล็กที่ตกอยู่บนพื้น แล้วพุ่งแทงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

“อ๊าก!”

เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังก้องไปทั่วทั้งตึก ทำให้เด็กฝึกหลายคนที่อยู่นอกห้องตกใจจนขนลุกซู่

“แย่แล้ว ชิวลี่ถูกตีตายแล้ว!”

“ไม่ใช่นะ ทำไมฟังดูเหมือนเสียงของผู้ฝึกสอนล่ะ?”

“เอ๊ะ? ไม่ใช่เสียงของชิวลี่จริง ๆ ด้วย เสียงกรีดร้องนี้เป็นเสียงของผู้ฝึกสอนนี่นา!”

“เกิดอะไรขึ้นในนั้นกันแน่?”

ภายในห้องซ้อมเต้น ผู้ฝึกสอนระเบิดเสียงแหลมแสบแก้วหูออกมา

“บ้าเอ๊ย! ชิวลี่ แกไอ้สารเลว! ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!”

ทุกคนที่อยู่นอกห้องรู้สึกตกใจ แย่แล้ว! ชิวลี่กำลังตกอยู่ในอันตราย