สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 306 การแก้แค้นของผู้ฝึกสอน

บทที่ 306 การแก้แค้นของผู้ฝึกสอน

Trigger warning : มีการบีบบังคับ ข่มขู่เพื่อให้มีเพศสัมพันธ์ด้วย มีการทารุณกรรมและทำร้ายร่างกาย

“พวกนายทั้งหมด ไปยืนหกคะเมนที่มุมกำแพงเดี๋ยวนี้!” ผู้ฝึกสอนตะคอกเสียงเย็น พลางชักไม้บรรทัดเหล็กออกมาฟาดอากาศสองครั้ง

เสียงไม้บรรทัดเหล็กฟาดอากาศดังหวืด ๆ ทำให้พวกเด็กฝึกรู้สึกหนาวสั่นไปตามแผ่นหลัง และรู้สึกไม่ดีในใจอย่างมาก

ตอนนี้ผู้ฝึกสอนดูเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ไม่ได้ก้มหัวให้ใครอีกต่อไป ไม่ได้หวาดกลัวอีกแล้ว รอยยิ้มประจบและความหวาดระแวงบนใบหน้าหายไปหมดสิ้น

เขากลับมาเป็นผู้ฝึกสอนที่หยิ่งผยองอีกครั้ง คิ้วขมวดแน่น สีหน้าเคร่งเครียด

ผู้ฝึกสอนถือไม้บรรทัดเหล็กเดินตรวจตราไปมาระหว่างพวกเด็กฝึก

ทันใดนั้น เสียงดังแปะ!

ผู้ฝึกสอนเอาไม้บรรทัดเหล็กฟาดลงบนแขนของเด็กฝึกคนหนึ่งอย่างแรง

เนื่องจากเด็กฝึกกำลังยืนหกคะเมนอยู่ และผู้ฝึกสอนก็ฟาดแขนเขาอย่างกะทันหัน เด็กฝึกจึงเสียการทรงตัวและล้มลงกับพื้นอย่างแรง

เห็นดังนั้น ผู้ฝึกสอนจึงตะคอกใส่เขาด้วยความโกรธ “ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! พื้นฐานยังฝึกไม่ดี แล้วยังจะคิดเดบิวต์อีกเหรอ?”

เด็กฝึกนวดแขนที่แดงก่ำของตัวเอง ใช้มือทั้งสองข้างยันพื้น กัดฟัน แล้วพยายามทำท่ายืนด้วยมือต่อไป

“เพียะ เพียะ เพียะ!”

ผู้ฝึกสอนสีหน้าเย็นชา ยกไม้บรรทัดเหล็กขึ้นฟาดเด็กฝึกอย่างแรงสิบกว่าที “เมื่อกี้ท่าไม่ได้มาตรฐาน ทำใหม่ให้ฉันดู!”

แขนของเด็กฝึกแสบร้อนและเจ็บปวด จนน้ำตาคลอเบ้า

แขนทั้งบวมทั้งเจ็บ ไม่สามารถรับน้ำหนักร่างกายที่กำลังทำท่ายืนด้วยมือได้อีกต่อไป

เด็กฝึกเหมือนก้อนหินที่กำลังสั่นไหวอยู่บนหน้าผา เพียงแค่ลมพัดก็จะล้มลงมา

“เพียะ!”

อีกหนึ่งการโจมตีอย่างหนัก เด็กฝึกในที่สุดก็ทนไม่ไหว ล้มลงมา

“ขอโทษครับ ขอโทษครับ…” เด็กฝึกขอโทษซ้ำ ๆ

ส่วนผู้ฝึกสอนถือไม้บรรทัดเหล็ก เหมือนสุนัขบ้าที่กำลังคลุ้มคลั่ง ฟาดเด็กฝึกคนนั้นอย่างบ้าคลั่ง เด็กฝึกคนอื่น ๆ ที่กำลังทำท่าหกคะเมนเห็นภาพนี้ ความหนาวเย็นแล่นจากแขนขึ้นสู่หัวใจ และแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

ทุกคนสามารถเห็นได้ว่าผู้ฝึกสอนกำลังใช้การฝึกเป็นข้ออ้างในการลงโทษคน

“ฉันทำให้นายหัวเราะ! ฉันทำให้นายหัวเราะ! นายชอบดูฉันเต้นเปลื้องผ้าขนาดนั้นเลยใช่ไหม?” ผู้ฝึกสอนตาแดงก่ำ ใช้ไม้บรรทัดเหล็กฟาดหลังเด็กฝึกอย่างบ้าคลั่ง

ผู้ฝึกสอนจำได้อย่างชัดเจนว่าตอนที่เขาเต้นเปลื้องผ้าบนเวที ก็คือไอ้หมอนี่ที่หัวเราะอยู่ข้างล่าง

ไม้บรรทัดเหล็กฟาดลงมาเหมือนสายฝน เด็กฝึกอดทนต่อความเจ็บปวดและพูดว่า

“ไม่ครับ…ผู้ฝึกสอน ตอนนั้นผมไม่ได้หัวเราะ ผมไม่ได้หัวเราะจริง ๆ!”

“เฮอะ ยังกล้าแก้ตัวอีก! ฉันจำได้แม่นยำ” ผู้ฝึกสอนยกเท้าเตะเข้าที่ท้องของเด็กฝึก ทำให้เขากระเด็นไปสองเมตร

จากนั้น ผู้ฝึกสอนหันไปมองเด็กฝึกอีกคนที่กำลังทำท่าหดคะเมน มุมปากเผยรอยยิ้มอำมหิต

ผู้ฝึกสอนใช้ไม้บรรทัดเหล็กตบหน้าเขาเบา ๆ เสียงเย็นชาพูดว่า

“วันนี้นายกินอะไรมาเยอะแยะเลยสินะ? เสี่ยวหลงเปาอร่อยไหม?”

เด็กฝึกที่ถูกเรียกรู้สึกขนลุกซู่ทันที เขารีบพูดว่า

“ขอโทษครับ ผมคิดถึงบ้านเกิดมาก เลยอดใจไม่ไหวก็เลยกินมากไปหน่อย”

ผู้ฝึกสอนกำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงกรอบแกรบ เขามองเด็กฝึกด้วยรอยยิ้มโหดเหี้ยมและพูดว่า

“นายก็รู้ว่าวันนี้ตัวเองกินมากเกินไปสินะ? งั้นตอนนี้อ้วกออกมาให้ฉันดูซะ!”

พูดจบ ผู้ฝึกสอนก็ต่อยเข้าที่ท้องของเด็กฝึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนทำให้มุมปากของเด็กฝึกมีเลือดไหลออกมา

“อ้วกออกมาซะ! อ้วกออกมาเดี๋ยวนี้! ได้ยินไหม!”

ผู้ฝึกสอนทุบท้องของเด็กฝึกอย่างบ้าคลั่ง พร้อมตะโกนด่า

“ถ้าวันนี้อ้วกไม่ออก ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไปพัก!”

อาจเป็นเพราะความเจ็บปวด หรืออาจเป็นเพราะความตื่นเต้นและความอับอาย เด็กฝึกคนนั้นก็กอดท้องคุกเข่าลงกับพื้นและเริ่มอาเจียนแห้ง ๆ

เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้ฝึกสอนก็ยิ้มอย่างพอใจ จากนั้นเขาก็หันไปมองเด็กฝึกอีกคน

สายตาของผู้ฝึกสอนดูน่ากลัว ทำให้เด็กฝึกรู้สึกหวาดกลัว

ผู้ฝึกสอนใช้ไม้บรรทัดเหล็กตีที่หัวของเขาเบา ๆ ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง

เด็กฝึกคนนี้แหละที่บังเอิญมาเห็นเรื่องระหว่างเขากับชิวลี่ ถ้าตอนนั้นเด็กฝึกคนนี้ไม่ได้บุกเข้ามาในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนนี้เขาคงได้ชิวลี่มาครอบครองแล้ว

เมื่อเห็นเพื่อน ๆ ถูกผู้ฝึกสอนแก้แค้นอย่างบ้าคลั่ง ชิวลี่รู้สึกทนไม่ได้ เขาหลับตาและรวบรวมความกล้าพูดว่า

“ผู้ฝึกสอนครับ ถ้าพี่เสิ่นชิงรู้ว่าคุณทำกับพวกเราแบบนี้ เธอต้องโกรธแน่ ๆ พวกเราเป็นคนของเธอแล้ว การที่คุณทำร้ายพวกเรา ก็เท่ากับเป็นการทำให้เธอเสียหน้า”

ผู้ฝึกสอนมองชิวลี่อย่างประหลาดใจ แล้วยิ้มอย่างโหดเหี้ยม พูดว่า

“โอ้โห ออกไปครั้งเดียวก็เรียนรู้วิธีข่มขู่คนแล้วสินะ?”

ผู้นำทางใช้ไม้บรรทัดเหล็กเคาะแก้มของชิวลี่เบา ๆ

“นายคิดว่าตัวเองเป็นใหญ่แล้วงั้นเหรอ? นายต้องรู้ไว้ว่า คนที่ผู้สนับสนุนสนใจคือไป๋เจ๋อ ไม่ใช่นาย!”

จากนั้น ผู้ฝึกสอนมองไปที่ชิวลี่ ดวงตาเผยแววเยาะหยัน แล้วตวาดเสียงเย็น “อ้าปากซะ!”

ร่างกายของชิวลี่สั่นเทาเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าผู้ฝึกสอนต้องการทำอะไร

ทันใดนั้น ผู้ฝึกสอนใช้ไม้บรรทัดเหล็กงัดปากของชิวลี่ แล้วค่อย ๆ คนอยู่ข้างใน

การกระทำนี้ช่างคลุมเครือและมีนัยยะชัดเจน

รสชาติเหล็กเย็น ๆ ในปากทำให้ชิวลี่นึกถึงภาพที่น่าขยะแขยงอย่างยิ่ง

แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงยิ่งกว่าคือ ผู้ฝึกสอนกลับมองเขาด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม

ชิวลี่โกรธจนหางตาแดงก่ำ

เมื่อเห็นความอดกลั้นและความเจ็บปวดในดวงตาของชิวลี่ ผู้ฝึกสอนก็รู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูก

เขาใช้ไม้บรรทัดเหล็กแทงเข้าไปในปากของชิวลี่อย่างรุนแรงหลายครั้ง แล้วจู่ ๆ ก็ดึงออกมา ทิ้งเส้นสายบาง ๆ สีขาวไว้

ผู้ฝึกสอนดวงตาพลันมืดลง จากนั้นก็ชี้ไปที่คนอื่น ๆ ยกเว้น ชิวลี่แล้วพูดว่า

“พวกนายทั้งหมดออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!”