สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 300 จัดการกับคนวิปริต! เสิ่นชิงโกรธแล้ว

บทที่ 300 จัดการกับคนวิปริต! เสิ่นชิงโกรธแล้ว

“ผู้ฝึกสอนครับ! แย่แล้ว! ไป๋เจ๋อเป็นลมบนเวทีครับ!”

เสียงดังปัง ประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน

ตอนนี้ ซิปกางเกงของผู้ฝึกสอนจาก MS เพิ่งรูดลงมาครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งยังไม่ได้รูดลง

แต่ชิวลี่ที่หันหลังให้เขา กางเกงถูกถอดลงมาถึงหัวเข่าแล้ว

เด็กหนุ่มที่บุกเข้ามาในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเห็นภาพในห้องแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยืนนิ่งอยู่กับที่

ผู้ฝึกสอนรีบตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เขาตบหัวชิวลี่ทีหนึ่งพร้อมด่า “บ้าเอ๊ย! ไอ้งุ่มง่าม นายทำน้ำหกใส่กางเกงเหรอ? ยังจะท่าก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ทำไม รอให้ฉันหาเสื้อผ้าสะอาดมาให้เหรอ?”

เด็กหนุ่มที่บุกเข้ามาในห้องยืนงงอยู่ที่ประตู เพราะเขาไม่เห็นรอยเปียกบนกางเกงของชิวลี่เลย

ดวงตาของเด็กหนุ่มฉายแววลึกลับวูบหนึ่ง แต่เขาก็พูดว่า “พวกคุณรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดแล้วออกมาเร็ว ๆ เถอะครับ ไป๋เจ๋อเป็นลมบนเวทีแล้ว!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ผู้ฝึกสอนไม่สนใจความคิดสกปรกของตัวเองอีกต่อไป เขาเปลี่ยนกางเกงแบบขอไปที แล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ไป๋เจ๋อเป็นลมนั้นเรื่องเล็ก แต่การทำลายความสนุกของแขกนั้นเป็นเรื่องใหญ่

ผู้ฝึกสอน MS รีบไปที่สถานที่เกิดเหตุ แต่ตอนนี้ไป๋เจ๋อฟื้นแล้ว และถูกย้ายไปที่โซฟา

เขาหน้าซีดเผือด ดูอ่อนแอมาก

เสิ่นชิงและสวีลี่กับคนอื่น ๆ ล้อมรอบตัวเขา กำลังมองเขาด้วยความเป็นห่วง

ไป๋เจ๋อโบกมือ พยายามลุกขึ้น “ไม่เป็นไร ผมไม่เป็นอะไร แค่ไม่ได้กินข้าวเช้า น้ำตาลในเลือดต่ำ”

ไป๋เจ๋อเพิ่งเป็นลมขณะเต้นเมื่อสักครู่ แต่ฟื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาพยายามลุกขึ้นนั่งตรง แล้วขอโทษเสิ่นชิง

“ขอโทษครับ ขอโทษ เป็นความผิดพลาดของผม ขอเวลาผมสิบนาทีครับ รอให้ผมหายดีก่อน ผมจะเต้นต่อให้จบ”

“ยังจะให้เวลา ยังจะรอให้หายดี? นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร? รีบคุกเข่าขอโทษเดี๋ยวนี้”

ผู้ฝึกสอนคว้าผมของไป๋เจ๋อ ดึงเขาขึ้นมาอย่างแรง สายตาดุร้าย สีหน้าไม่พอใจอย่างมากเขารู้ว่าตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แน่นอนว่าคงทำให้ผู้สนับสนุนหมดอารมณ์ไปแล้ว

ทำให้การแสดงพังไม่เป็นท่า ทำให้ผู้สนับสนุนไม่พอใจ บริษัทก็คงไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ

ผู้ฝึกสอนจาก MS เตะเข้าที่ข้อพับขาของไป๋เจ๋อ ทำให้เขาทรุดลงคุกเข่ากับพื้น

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เสิ่นชิงไม่ทันได้ห้ามปราม

ตอนที่ผู้ฝึกสอนกำลังจะตบหน้าไป๋เจ๋อ เสิ่นชิงคว้าแขนของเขาไว้ทันที มองด้วยสายตาเฉียบขาด พูดว่า “หยุดเดี๋ยวนี้!”

ผู้ฝึกสอนเห็นความโกรธในดวงตาของเสิ่นชิง เขาตกใจจนถอยหลังหลายก้าว

เขารู้ว่า เสิ่นชิงเป็นคนมีอิทธิพลทางการเงิน เขาไม่กล้าไปยุ่งด้วยเด็ดขาด

เสิ่นชิงดึงไป๋เจ๋อให้ลุกขึ้น มองผู้ฝึกสอนด้วยสายตาเย็นชา “คุณกำลังจะทำอะไร?”

ฮึ ผู้ฝึกสอนคนนี้กล้าทุบตีด่าว่าเด็กผู้ชายพวกนี้ในที่สาธารณะ ไม่รู้ว่าลับหลังจะปฏิบัติกับพวกเขายังไงบ้าง

สีหน้าน่ากลัวของเสิ่นชิงทำให้ผู้ฝึกสอนรู้สึกตกใจ อาจจะเป็นไปได้ อาจจะเป็นไปได้ว่า ผู้หญิงคนนี้สนใจไป๋เจ๋อ?

หัวใจของผู้ฝึกสอนหนักหน่วงขึ้นมาทันที แย่แล้ว เขาก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว เขาตีคนที่ผู้สนับสนุนสนใจ

ศิลปินตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีคนคอยปกป้อง เขาสามารถตีด่าได้ตามใจชอบ แต่ถ้าศิลปินมีคนหนุนหลัง เขาก็ไม่สามารถตีด่าได้อีกต่อไป เพราะการทำแบบนั้นเท่ากับเป็นการตบหน้าผู้สนับสนุน

ผู้ฝึกสอนไม่คิดอะไรมาก รีบตบหน้าตัวเองอย่างแรงสองที แล้วรีบขอโทษเสิ่นชิงว่า “ขอโทษ ขอโทษ มันเป็นความผิดของผม”

ในประเทศ K จะทำให้ใครโกรธก็ได้ แต่ห้ามทำให้เศรษฐีโกรธเด็ดขาด

เสิ่นชิงเหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย หันไปมองผู้ฝึกสอน แล้วพูดเสียงเย็นชาว่า “ฉันบอกให้คุณหยุดหรือไง?”

ผู้ฝึกสอนงงไปชั่วขณะ มองไปที่เสิ่นชิงด้วยสายตาสับสน “อะไรนะครับ?”

เสิ่นชิงเหลือบมองเขา สายตาหยุดอยู่ที่รอยฝ่ามือบนใบหน้าของเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มว่า “ตบต่อไป อย่าหยุด”

“โอ้ ครับ ครับ”

ผู้ฝึกสอนพยักหน้าหงึก ๆ แล้วก็ไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย เริ่มตบหน้าตัวเองซ้ายทีขวาที “เพียะ เพียะ เพียะ!”

เสียงตบหน้าดังกังวานและทรงพลังในห้องโถง

เหล่าเด็กฝึกต่างตกตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นผู้ฝึกสอนยอมก้มหัวให้ใครแบบนี้มาก่อน

ต้องรู้ว่า ผู้ฝึกสอนมักจะวางท่าเหนือกว่าต่อหน้าพวกเขา ทั้งตีและด่าพวกเขาเป็นประจำ

ตอนนี้เมื่อได้เห็นผู้ฝึกสอนตบหน้าตัวเอง และตบอย่างเอาเป็นเอาตาย พวกเขารู้สึกสะใจมาก

ผู้ฝึกสอนเหมือนนกกระทาตัวเล็ก ๆ เมื่อเผชิญหน้ากับเสิ่นชิง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ ได้แต่ฝืนทนตบหน้าตัวเองเพียะ ๆ ๆ

เขายังถามไปด้วยขณะที่ตบหน้าตัวเองว่า “หยุดได้หรือยังครับ? คุณพอใจแล้วหรือยังครับ?”

เสิ่นชิงมองดูใบหน้าที่บวมแดงผิดรูปของเขา พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

สวีลี่จะพาไป๋เจ๋อไปโรงพยาบาล แต่ไป๋เจ๋อปฏิเสธ ยืนกรานจะเต้นให้จบ

“ไม่เป็นไร ๆ ครับตอนนี้ผมดีขึ้นแล้ว ผมไม่เป็นอะไรแล้ว ผมเป็นนักเต้นนำของทีม ผมต้องรับผิดชอบ”

ไป๋เจ๋อยืนกรานที่จะอยู่เต้นให้จบ

เสิ่นชิงมองดูท่าทางดื้อรั้นของไป๋เจ๋อ สายตาของเธอหม่นลง

จากนั้น เธอมองไปที่ผู้ฝึกสอน MS ที่มีใบหน้าบวมเหมือนหัวหมู มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย

เสิ่นชิงมองดูเด็กฝึก แล้วเชิดคางไปทางผู้ฝึกสอน MS “พวกคุณไม่ต้องเต้นแล้ว ให้เขาขึ้นไปเต้น”

ผู้ฝึกสอนงงงันไปชั่วขณะ เขาคิดในใจว่า การเต้นก็ยังดีกว่าการถูกตบหน้า

ดังนั้นเขาจึงรีบปีนขึ้นไปบนเวทีอย่างคล่องแคล่ว เตรียมพร้อมที่จะเริ่มเต้น

อย่างไรก็ตาม เสิ่นชิงหัวเราะเยาะเบา ๆ “รอก่อน ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะให้คุณเต้นอะไร”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างของผู้ฝึกสอนก็แข็งทื่อ “คุณอยากดูการเต้นแบบไหนครับ?”

ดวงตาของเสิ่นชิงวาบขึ้นด้วยความเจ้าเล่ห์ เธอพูดทีละคำอย่างช้า ๆ “ระบำเปลื้องผ้า”