สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 299 ทั้งหล่อและนุ่มนิ่ม

บทที่ 299 ทั้งหล่อและนุ่มนิ่ม

Trigger warning : มีการกล่าวถึงความสัมพันธ์ทางเพศของตัวละครที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี และดูถูกเหยียดหยาม บีบบังคับ ข่มขู่เพื่อให้มีเพศสัมพันธ์ด้วย

เด็กหนุ่มบนเวทีกำลังเต้นอย่างสุดความสามารถ ท่าทางดูเขินอายมาก เหมือนกิ่งไม้ที่งอกงามอย่างบ้าคลั่งนอกหน้าต่างห้องเรียน

สายตาของเสิ่นชิงหยุดอยู่ที่ชิวลี่ซึ่งอยู่ท้ายแถว เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย

คนนี้ดูเหมือนยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนะ?

MS เอนเตอร์เทนเมนต์กล้ารับคนที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเข้าทำงานเลยเหรอ? ใจกล้าขนาดนี้เลยเหรอ?

เสิ่นชิงหรี่ตาลง ประเทศ K ก็ห้ามจ้างแรงงานเด็กเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

ในตอนนั้นเอง เสียงร้องกรีดก็ดังขึ้นข้างหู ทำลายความคิดของเสิ่นชิง

“พระเจ้า น้อง ๆ พวกนี้น่ารักจังเลย ทั้งหล่อและนุ่มนิ่ม” สวีลี่เริ่มคลั่งไคล้อีกแล้ว เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาประคองหัวใจ มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

เนื่องจากเป็นการจองทั้งร้าน บาร์ขนาดใหญ่นี้จึงว่างเปล่า มีเพียงเสิ่นชิง สวีลี่ และเค่ออวิ๋นสามคนนั่งอยู่ในที่นั่งวีไอพี

ตรงกลางที่นั่งวีไอพีคือหอคอยแก้วที่ทำจากแก้วแชมเปญซ้อนกัน ส่องประกายสีทองภายใต้แสงไฟ ความมั่งคั่งร่ำรวยช่างทำให้ตาลายจริง ๆ

การสั่งหอคอยแชมเปญแบบนี้หนึ่งครั้ง ต้องใช้เงินประมาณ 500,000 วอน ประเทศ K มีลูกค้าน้อยมากที่จะยอมทุ่มเงินมากขนาดนี้เพื่อเด็กฝึกไอดอล

ต้องรู้ว่า 500,000 วอนนั้นเทียบเท่ากับรายได้ของบาร์เกือบสองเดือนเลยทีเดียว

เนื่องจากวันนี้มีลูกค้าแค่สามคนเท่านั้น ผู้จัดการร้านและผู้ฝึกสอนของ MS จึงยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มประจบ ทั้งส่งผลไม้ ทั้งถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

อาจกล่าวได้ว่าเอาใจใส่ดูแลอย่างละเอียดถี่ถ้วนเลยทีเดียว

ผู้ฝึกสอนของ MS แอบมองเสิ่นชิงหลายครั้ง เขาไม่คิดว่าผู้หญิงอย่างเสิ่นชิงที่ทั้งอายุน้อย ทั้งสวย และรวยมากแบบนี้ จะมาหาเด็กหนุ่มหน้าใสด้วย

ผู้ฝึกสอนของ MS รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ เขาคิดว่าผู้หญิงแบบเสิ่นชิงนี้ คนที่ไล่ตามเธอคงต่อแถวยาวจากประเทศ K ไปถึงฝรั่งเศส เป็นไปไม่ได้ที่จะขาดแคลนผู้ชาย

ทันใดนั้น เขาเห็นสวีลี่ที่กำลังหลงใหลได้ปลื้ม แล้วมองดูเด็กหนุ่มที่ยังไร้เดียงสาบนเวที จู่ ๆ ก็เข้าใจ

อ้อ ที่แท้ก็ชอบแบบนี้นี่เอง

ผู้ฝึกสอนทำปากจู๋ บางคนชอบลุงแก่ ๆ บางคนชอบพี่หนุ่มกล้ามท้องแน่น ก็ย่อมมีคนที่ชอบเด็กผู้ชายที่ยังไร้เดียงสาเช่นกัน อายุน้อย ง่ายต่อการสั่งสอน หลักการนี้ใช้ได้ทั้งชายและหญิง

บนเวที เมื่อจบการเต้น เหล่าเด็กหนุ่มเคลื่อนไหวตามจังหวะดนตรีอย่างแม่นยำ ท่วงท่าคล่องแคล่วว่องไว ทำให้ผู้ชมรู้สึกเพลิดเพลินใจ

“เยี่ยม!”

เสิ่นชิงและคนอื่น ๆ ต่างร้องชื่นชมพร้อมกับลุกขึ้นปรบมือ

ขณะที่ทุกคนคิดว่าการแสดงจบลงแล้ว ผู้ฝึกสอนจาก MS กลับเพิ่มการแสดงอีกสองสามชุดเพื่อเอาใจเสิ่นชิง

“คุณผู้หญิง การแสดงเต้นต่อไปนี้เป็นของแถมให้คุณฟรี โปรดรับชมต่อไปครับ” ผู้ฝึกสอนจาก MS ก้มหัวคำนับพลางยิ้มประจบ

คนตรงหน้านี้คือลูกค้าที่แท้จริง จำเป็นต้องทำให้พวกเขาพอใจ

“หลังจากเด็กหนุ่มบนเวทีเต้นเสร็จ พวกเขาจะมาดื่มและพูดคุยกับคุณ วางใจได้ พวกเขาจะทำให้คุณมีค่ำคืนที่วิเศษแน่นอนครับ” ผู้ฝึกสอนจาก MS พูดจบก็โค้งคำนับเสิ่นชิงอย่างนอบน้อม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นชิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้สนใจผู้ฝึกสอนจาก MS แต่อย่างใด เธอมีสีหน้าหยิ่งผยอง แสดงความเย็นชาของคนที่อยู่เหนือกว่าตระกูลเศรษฐีได้อย่างเหมาะเจาะ

ผู้ฝึกสอนจาก MS ไม่รู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม ในสายตาของเขา ตระกูลเศรษฐีควรเป็นเช่นนี้

ด้านหลังเวที ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

ไป๋เจ๋อมีสีหน้าอิดโรย เขาคิดว่าหลังจากเต้นจบรอบสุดท้ายจะได้พักผ่อน แต่กลับถูกผู้ฝึกสอนแจ้งว่ายังมีเพลงอีกห้าเพลงที่ต้องเต้น

เขาทนมาจนถึงตอนนี้ก็สุดกำลังแล้ว

ผู้ฝึกสอนไม่ใช่ไม่รู้ว่าไป๋เจ๋อยังป่วยอยู่ แต่ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการเอาใจผู้สนับสนุนทางการเงิน

“ผู้ฝึกสอนครับ พี่ไป๋เจ๋อยังป่วยอยู่ การเต้นใช้พลังงานมากเกิน ถ้าเต้นต่อไปร่างกายเขาจะทนไม่ไหวนะครับ”

ชิวลี่กำหมัดแน่น เนื่องจากเพิ่งเต้นเสร็จ แก้มของเขาจึงแดงระเรื่อ ดูน่ารักมาก

แม้เขาจะเป็นผู้ชาย แต่กลับหน้าตาน่ารักเหมือนเด็กผู้หญิง ขนตายาวและงอน ดวงตากลมโตสดใส หน้าตาละเอียดอ่อนช้อย ดูเหมือนตุ๊กตาในตู้โชว์

ผู้ฝึกสอน MS มองดูชิวลี่ ไม่รู้นึกถึงอะไรขึ้นมา สายตาพลันมืดลง กลายเป็นคลุมเครือและอันตราย

ชิวลี่รู้สึกใจหายวาบ นิ้วมือที่กำแน่นเป็นกำปั้นจิกเข้าไปในเนื้อ

ผู้ฝึกสอนลูบผมสีเกาลัดนุ่มของชิวลี่ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่มีความหมายคลุมเครือ จากนั้นนิ้วทั้งห้าก็ออกแรงในทันที กระชากผมของเขาพลางพูดอย่างดุร้ายว่า

“เขาไม่ขึ้น นายจะขึ้นเหรอ? ท่าเต้นงุ่มง่ามของนายจะเป็นนักเต้นนำได้หรือไง?”

คำพูดนี้สำหรับชิวลี่แล้วช่างโหดร้ายและเย็นชาเหลือเกิน

ร่างกายของชิวลี่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เขารู้ว่าสิ่งที่ผู้ฝึกสอนพูดนั้นถูกต้อง

ชิวลี่มองไปรอบ ๆ สมาชิกในทีมทุกคนก้มหน้านิ่งเงียบ ไม่มีไป๋เจ๋อ ทุกคนก็ไม่มั่นใจว่าจะเต้นได้ดี

ในขณะนั้นเอง ไป๋เจ๋อก็ยืนอยู่ตรงข้ามกับผู้ฝึกสอน เขาเลื่อนสายตาไปที่มือของผู้ฝึกสอนที่กำลังกระชากผมของชิวลี่

เขาจ้องตาผู้ฝึกสอนตรง ๆ เสียงของเขาดังกังวานและหนักแน่น “ขอให้คุณปล่อยมือด้วย พวกเราจะขึ้นไปเต้นบนเวทีแล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้ฝึกสอนก็ปล่อยมือ แล้วเช็ดมือกับกระเป๋ากางเกง ยิ้มกว้างพลางพูดว่า “ได้ งั้นพวกนายรีบไปเถอะ “ในขณะที่ทุกคนเปลี่ยนเสื้อผ้าและเตรียมตัวขึ้นเวที ผู้ฝึกสอนก็ตะโกนขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“ชิวลี่ นายยังเต้นท่าต่อไปนี้ไม่คล่องแคล่วพอ นายไม่ต้องขึ้นเวทีแล้ว ถ้าไปก็จะเป็นตัวถ่วงเท่านั้น การแสดงวันนี้สำคัญมาก ห้ามมีข้อผิดพลาดใด ๆ เด็ดขาด”

ชิวลี่หยุดชะงักทันที สีหน้าซีดเผือด

เพื่อน ๆ ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ตบไหล่ชิวลี่เบา ๆ แล้วก็ขึ้นเวทีไป

การแสดงช่วงหลังเริ่มขึ้นแล้ว

เสิ่นชิงสังเกตเห็นอย่างว่องไวว่าบนเวทีขาดเด็กผู้ชายคนหนึ่งไป เป็นคนที่ดูอายุน้อยที่สุด

เสิ่นชิงหรี่ตามองแล้วถามผู้จัดการร้านที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “พวกเด็กหนุ่มที่กำลังเต้นอยู่บนเวทีนั่น มาแสดงที่นี่บ่อยหรือเปล่า?”

ผู้จัดการร้านตอบอย่างสุภาพ “บาร์ของเรามีสัญญากับ MS เอนเตอร์เทนเมนต์ ดังนั้นผมจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับพวกเขา”

“เด็กพวกนี้ดูเด็กมากเลยนะ MS เอนเตอร์เทนเมนต์หาไอดอลแบบนี้มาเซ็นสัญญาได้ยากนะ” เสิ่นชิงแสร้งทำเป็นพอใจกับเด็กพวกนี้มาก ดวงตาเปล่งประกายความยินดี

ผู้จัดการร้านเพื่อเอาใจเสิ่นชิง จึงพูดต่อไปว่า “ใช่แล้ว พวกเขายังอายุน้อย ผมเคยได้ยินพวกเขาคุยกัน คนที่อายุน้อยที่สุดดูเหมือนจะอายุแค่ 15 ปีเท่านั้น ช่างอ่อนเยาว์จนบีบน้ำออกมาได้เลยทีเดียว”

อายุแค่ 15 ปีเหรอ?

แน่นอน แววตาเย็นชาวูบผ่านดวงตาของเสิ่นชิง

หลังเวที ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

ชิวลี่ถูกผู้ฝึกสอนกักตัวไว้ที่มุมห้อง เขาตัวสั่นไปทั้งร่าง กัดริมฝีปากแน่น ดวงตาแดงเรื่อ

ตอนนี้ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำพูดของผู้ฝึกสอนที่ว่า “นายเต้นไม่คล่อง ไม่ต้องขึ้นเวทีแล้ว ขึ้นไปก็แค่ถ่วงคนอื่น”

“นายเสียใจทำไม?” ผู้ฝึกสอนลูบใบหน้าเล็ก ๆ ของชิวลี่ ราวกับปีศาจที่กระซิบข้างหูเขา “ถึงไม่มีพรสวรรค์ในการเต้นก็ไม่เป็นไร ด้วยใบหน้าแบบนี้ของนาย นายก็สามารถโด่งดังได้เหมือนกัน”

ปลายนิ้วลูบไล้หนังศีรษะอย่างกำกวม ทำให้ชิวลี่ตกใจจนขนลุกซู่

ในตอนที่เขาคิดจะหนี เขาได้ยินผู้ฝึกสอนพูดว่า “นายไม่ใช่พวกมีฝีมือ ดังนั้นฉันได้คิดภาพลักษณ์สำหรับการเดบิวต์ของนายไว้แล้ว สุนัขโง่ตัวน้อยที่ทั้งพยายามและโชคดี แม้ว่าจะเต้นได้แย่มาก แต่ก็พยายามอย่างหนักและโชคดีมาก

นายจะได้รับความสนใจจากแบรนด์ต่าง ๆ ทีละแบรนด์ เพราะรูปลักษณ์ภายนอกที่น่ารักและความพยายามที่ไม่ย่อท้อ จนกลายเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับแบรนด์ใหญ่ ๆ มากมาย

แต่ในวงการบันเทิง โชคชะตาแบบนี้ก็มีราคาที่ชัดเจน

ดังนั้น นายเข้าใจแล้วใช่ไหม?”

มือใหญ่ของผู้ฝึกสอนลูบไล้ไปทั่วร่างของชิวลี่อย่างไม่ยั้งคิด ภายใต้การกดดันทางจิตใจอย่างยาวนานจากผู้ฝึกสอน ชิวลี่เริ่มสงสัยในความสามารถของตัวเอง

เขาเต้นได้แข็งทื่อไม่สามารถขึ้นแสดงบนเวทีได้ เขาจำท่าเต้นไม่ได้

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีพรสวรรค์ด้านการเต้นจริง ๆ ดูเหมือนว่าเขาจะโง่จริง ๆ

ชิวลี่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไร้ค่า เหมือนไม่มีอะไรดีนอกจากหน้าตาดี

จากนั้น ผู้ฝึกสอนก็พูดเบา ๆ ว่า “นายเห็นไหม เมื่อกี้ตอนที่ฉันบอกว่า นายเต้นไม่คล่อง ไม่ให้นายขึ้นเวที มีใครออกมาแก้ต่างให้นายบ้างไหม?

ไม่มีใครออกมาพูดแทนนายใช่ไหม นี่หมายความว่าอะไร? นี่หมายความว่าเพื่อนร่วมทีมก็คิดว่านายทำไม่ได้ไงล่ะ”

ประโยคนี้ช่างร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ มันทำลายกำแพงทางจิตใจสุดท้ายของชิวลี่

ทุกคนก็คิดแบบนี้เหมือนกันใช่ไหม?

ชิวลี่รู้สึกเหมือนเส้นที่ตึงอยู่ในสมองของเขาขาดผึงในทันใด

จริง ๆ แล้ว นี่เป็นเพียงการกดขี่ทางจิตใจที่ผู้มีอำนาจใช้กับผู้ใต้บังคับบัญชาเท่านั้น

เขาเป็นผู้ฝึกสอน เขาบอกว่าชิวลี่เต้นได้ไม่ดี สมาชิกคนอื่น ๆ ในทีมจะกล้าโต้แย้งได้อย่างไร

อย่างไรก็ตาม ชิวลี่เพิ่งอายุสิบห้าปี จิตใจของเขายังไม่เติบโตเต็มที่ เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกล่อลวงจึงตกอยู่ในความสงสัยในตัวเองอย่างลึกซึ้ง

เมื่อเห็นชิวลี่เงียบ ผู้ฝึกสอนก็หันหน้าเล็ก ๆ ของเขามามอง ให้เขามองตาตัวเอง แล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่าว่า “นายเข้าใจแล้วใช่ไหม? ฉันทำเพื่อนายนะ”

ตอนนี้สมองของชิวลี่มึนงงไปหมด เขาไม่มีความสามารถที่จะคิดอะไรได้เลย

เมื่อได้ยินคำถามของผู้ฝึกสอน เขารู้แค่พยักหน้า

ต่อมา ผู้ฝึกสอนชี้ไปที่โต๊ะข้าง ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่งการว่า “ถอดกางเกงออก แล้วหันหลังก้มลงบนโต๊ะ”