สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 294 นี่มันของฝากพื้นเมืองอะไรกัน?

บทที่ 294 นี่มันของฝากพื้นเมืองอะไรกัน?

เมืองหางโจว สำนักงานตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิง

“พี่เสิ่นชิงกลับมาแล้ว!”

สวีลี่เห็นรถยนต์ส่วนตัวของเสิ่นชิงแล่นมาจอดที่ชั้นล่างของตึก เธอรีบวิ่งลงไปอย่างรวดเร็ว

เธอวิ่งเหยาะ ๆ ไปช่วยเปิดประตูรถให้เสิ่นชิง จากนั้นก็โค้งคำนับอย่างสง่างาม “เชิญองค์หญิงเสด็จลงจากรถ”

เสิ่นชิง “…”

หลังจากลงจากรถ เสิ่นชิงให้คนขับรถเปิดท้ายรถ เธอต้องการไปหยิบกระเป๋าเดินทาง

ในกระเป๋าเดินทางมีของฝากจากสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ที่เธอนำมาฝากทุกคน

อย่างไรก็ตาม มือของเสิ่นชิงยังไม่ทันได้แตะกระเป๋า ก็ได้ยินเสียงตะโกนของสวีลี่ “พี่เสิ่นชิง อย่าแตะ!”

เสียงตะโกนที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้เสิ่นชิงตกใจ

สวีลี่จ้องมองกล่องด้วยสายตาเป็นประกาย แล้วพูดว่า “อย่าแตะ! มือนุ่มนิ่มของคุณจะมายกของแบบนี้ได้ยังไง ให้ฉันจัดการเอง!”

พูดจบ สวีลี่ก็แย่งกระเป๋าเดินทางของเสิ่นชิงมาถือไปวางไว้ด้านข้าง

เสิ่นชิงรู้สึกทั้งขำทั้งงงกับพฤติกรรมผิดปกติของสวีลี่ จึงถามว่า “สวีลี่ วันนี้เป็นอะไรไป?”

สวีลี่กะพริบตาปริบ ๆ แล้วพูดว่า “พี่เสิ่นชิงอย่ายึดติดกับเพศมากนัก ฉันขอจีบคุณได้ไหม?”

เสิ่นชิงเลิกคิ้ว “หืม?”

สวีลี่ถูมือเหมือนแมลงวัน กะพริบตาโต ๆ แล้วพูดอย่างน่าสงสารว่า “พี่เสิ่นชิง ท้องฉันไม่ค่อยดี ฉันอยากกินข้าวนิ่ม ๆ”

เสิ่นชิง “…”

หลังจากคดีพินัยกรรม เสิ่นชิงได้กลายเป็นทายาทโดยชอบธรรมเพียงคนเดียวของตระกูลเฉียว

ตอนนี้เธอมีทรัพย์สินมูลค่าหลายร้อยล้าน ขึ้นติดอันดับมหาเศรษฐีของนิตยสารฟอร์บส์ในชั่วข้ามคืน กลายเป็นมหาเศรษฐีที่อายุน้อยที่สุดในประเทศ

และที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้เธอยังโสดอยู่! ในช่วงเวลานี้ ทั้งทีมตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงได้รับ ไม่ใช่จดหมายร้องเรียน แต่เป็นจดหมายรักที่ส่งถึงเสิ่นชิงมากที่สุด…

“พี่เสิ่นชิงฉันรักคุณจริง ๆ นะ!”

ตลอดทาง สวีลี่คอยส่งสายตาเจ้าชู้ให้เสิ่นชิงจนทำให้เสิ่นชิงรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

เสิ่นชิงกระชับเสื้อคลุม แล้วพูดอย่างจริงจัง “สวีลี่ ถ้าเธอยังรบกวนฉันอีก ของฝากที่ฉันเอากลับมาจากสหรัฐอาหรับเอมิตเรตส์ เธอก็จะไม่ได้ส่วนแบ่งแล้วนะ”

สวีลี่พอได้ยินว่า เสิ่นชิงเอาของฝากมาด้วย ก็ตื่นเต้นจนตาเป็นประกาย

ดังนั้น สวีลี่จึงกระแอมเบา ๆ “แค่ก แค่ก เมื่อกี้ฉันประพฤติตัวไม่เหมาะสม รบกวนคุณผู้หญิงเกินไป ฉันขอโทษคุณเสิ่นด้วยค่ะ”

พูดจบ สวีลี่ก็ผลักกระเป๋าเดินทางวิ่งไปที่สำนักงานพลางตะโกนไป “พี่เสิ่นชิงเอาของฝากจากสหรัฐอาหรับเอมิตเรตส์มาให้พวกเราด้วย! ทุกคนรีบมาเร็ว!”

เห็นเงาหลังของสวีลี่ที่วิ่งหนีไป เสิ่นชิงก็ส่ายหัวอย่างจนปัญญา

เฮ้อ ช่างเป็นคนที่ชอบแสดงจริง ๆ

ในห้องทำงาน

สวีลี่ เค่ออวิ๋น และเฉาเล่อ ทั้งสามคนมองดูกระเป๋าเดินทางที่เสิ่นชิงนำกลับมา พวกเขาอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

สวีลี่ใช้เสียงสั่นเทาชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางและพูดว่า “พี่เสิ่นชิงคุณแน่ใจเหรอว่าสิ่งเหล่านี้เป็นของฝากพื้นเมืองจริง ๆ?”

สวีลี่ยังเน้นเสียงคำว่า ‘ของฝากพื้นเมือง’ เป็นพิเศษ

เมื่อสักครู่นี้ ตอนที่กระเป๋าเดินทางถูกเปิดออก มันส่องสว่างไปถึงเพดาน

ในกระเป๋าเดินทางมีอัญมณีสีสวยงามมากมาย มีทับทิมสีแดงสดใส ไพลินสีฟ้าใส เพชรสีม่วงสวยงามราวกับความฝัน นอกจากนี้ยังมีเทอร์มาลีน เพอริดอต อาเกต โอปอล และแทนซาไนต์…

อัญมณีเหล่านี้เปล่งประกายระยิบระยับ สีสันพิเศษของมันดูเหมือนจะบรรจุชีวิตไว้ภายใน

เครื่องประดับอัญมณีเหล่านี้สว่างไสวและสะดุดตา ทำให้คนมองตาลาย

อัญมณีเหล่านี้เป็นของขวัญจากเจ้าชายฮัลเมดัน เมื่อคณะทูตจากจีนออกจากสหรัฐอาหรับเอมิตเรตส์ ทุกคนจจะได้รับมัน

จริง ๆ แล้ว ฮัลเมดันต้องการมอบอัญมณีให้กับเสิ่นชิงเท่านั้น แต่เขากลัวว่าเธอจะปฏิเสธ ดังนั้นเขาจึงมอบให้กับทุกคนในคณะทูต แม้ว่าทุกคนในคณะทูตจะได้รับ แต่ฮัลเมดันกลับมอบให้เสิ่นชิงเต็ม ๆ หนึ่งกล่อง

ของฝากของคนอื่นอาจจะมีอินทผลัม ผ้าพันคอ เครื่องประดับปนอยู่บ้าง แต่ที่ให้เสิ่นชิงกลับเป็นกล่องอัญมณีล้วน ๆ

เค่ออวิ๋นยืนนิ่งเหมือนห่านโง่ อุทานว่า “พระเจ้า อัญมณีเยอะขนาดนี้ มันวิบวับจริง ๆ”

เฉาเล่ออ้าปากค้าง “โอ้โห! พี่เสิ่นชิง คุณเปิดร้านอัญมณีได้เลยนะ!”

สวีลี่กลืนน้ำลาย “พระเจ้า! ฉันโตมาทั้งชีวิต ไม่เคยเห็นอัญมณีเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย”

เห็นสวีลี่และเฉาเล่อยืนนิ่งอยู่กับที่ เสิ่นชิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก “พวกคุณเลือกตามใจชอบเลย อยากได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น นอกจากนี้ฉันยังมีของขวัญอย่างอื่นจะให้พวกคุณด้วย”

ได้ยินดังนั้น สวีลี่หยิกตัวเองแรง ๆ “พวกเราไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่ไหม!”

เสิ่นชิงนั่งลงที่โต๊ะทำงานจิบชา “ไม่ได้ฝันหรอก”

ในขณะที่สวีลี่และเค่ออวิ๋นหมกมุ่นอยู่กับการเลือกอัญมณี เฉาเล่อก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน “พี่ ๆ ทั้งหลาย พวกเรานี่ถือว่าใช้ชีวิตฟุ่มเฟือย หลงระเริงในความสุขหรือเปล่า?”

สวีลี่ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว “เฉาเล่อ นี่แค่ของฝากนิดหน่อยจากสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เท่านั้นเอง ของฝากเข้าใจไหม?”

เฉาเล่อเกาหัวแกรก ๆ “สวีลี่ เธอรู้ไหมว่าข้าราชการคอร์รัปชั่นหลายคนก็พูดแบบเดียวกับเธอนี่แหละ”

สวีลี่เลิกคิ้ว ยื่นมือทั้งสองข้างไปตรงหน้าเฉาเล่อ แล้วเบ้ปาก “ได้! ฉันเป็นข้าราชการคอร์รัปชั่น งั้นนายก็จับฉันไปเลยสิตอนนี้ ไอ้คนทำลายบรรยากาศ!”

เห็นทุกคนทะเลาะกันวุ่นวาย เสิ่นชิงส่ายหัวเบา ๆ “อ้อ ใช่แล้ว นอกจากนี้ฉันยังเลือกของขวัญมาให้พวกเธอเป็นพิเศษด้วย”

สิบนาทีต่อมา

สวีลี่อุ้มน้ำหอมรุ่นลิมิเต็ดของ GQ และสร้อยคอเพชรสีเลือดไว้อย่างหวงแหน เธอมองดูเสิ่นชิงด้วยน้ำตาคลอเบ้า “พี่เสิ่นชิง เธอเป็นพี่สาวคนเดียวของฉัน! โอ้ไม่สิ เธอเป็นเทพเจ้าองค์เดียวของฉัน!”

เค่ออวิ๋นได้รับปากกาลูกลื่นรุ่นที่ระลึกซีรีส์หลุยส์ที่ 16 ซึ่งเป็นของหายากที่แม้แต่มีเงินก็ยังหาซื้อยาก

“ฮือ ๆ ขอบคุณ พี่เสิ่นชิง” เค่ออวิ๋นร้องไห้ด้วยความซาบซึ้งจนพูดไม่ออก

เฉาเล่อได้รับโมเดลรถแข่งเลโก้รุ่นหายาก ยิ้มกว้างจนปากแทบฉีกถึงหู แล้วเขาก็ถามอีกประโยค “พี่เสิ่นชิง อันนี้ราคาเท่าไหร่ รอผมได้เงินเดือน…”

“ไอ้โง่ นี่เป็นของขวัญที่พี่เสิ่นชิงให้นายนะ อย่าพูดถึงเรื่องเงินทองเลย นายไม่มีอีคิวเลยหรือไง”

เฉาเล่อพูดยังไม่ทันจบก็ถูกสวีลี่ขัดจังหวะ เธอใช้นิ้วจิ้มหัวของเฉาเล่ออย่างแรง

“นายนี่สมองทึบจริง ๆ”

เสิ่นชิงกระแอมเบา ๆ “พอเถอะ อย่าเล่นกันแล้ว พูดเรื่องจริงจังกันดีกว่า ฉันออกไปตั้งหลายวัน พวกคุณเจอคดียุ่งยากอะไรบ้างไหม?”

พอพูดถึงเรื่องงาน สีหน้าของสวีลี่ก็จริงจังขึ้นมาทันที

ดวงตาของเธอหม่นลงเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบาลง “พี่เสิ่นชิง มีคดีหนึ่งที่ยุ่งยากจริง ๆ รอให้พี่กลับมาตัดสินใจโดยเฉพาะ”

พูดพลางหยิบเอกสารกองหนึ่งและจดหมายร้องเรียนออกมา

“พี่เสิ่นชิง มีประชาชนนิรนามร้องเรียนมาว่า บริษัทบันเทิงแห่งหนึ่งในจีน ส่งเด็กฝึกไอดอลไปประเทศ K และเด็กฝึกพวกนั้นถูกควบคุมและทารุณกรรมที่ประเทศ K”

“ส่งเด็กฝึกไอดอล? หมายความว่ายังไง” เสิ่นชิง ขมวดคิ้วเล็กน้อย “หมายถึงศิลปินของจีนไปเดบิวต์ที่ประเทศ K เหรอ?”

สวีลี่พยักหน้า “ใช่แล้ว! เพราะเกี่ยวข้องกับประเทศเพื่อนบ้าน เรื่องนี้จึงจัดการยากหน่อย”

ดวงตาของเสิ่นชิงวาบขึ้น “บริษัทบันเทิงนั้นชื่ออะไร?”

สวีลี่ “ปั๋วน่ากรุ๊ป! เป็นธุรกิจของลู่กรุ๊ป!”