สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 292 เคาะภูเขาให้เสือตกใจ (รีไรต์)

บทที่ 292 เคาะภูเขาให้เสือตกใจ (รีไรต์)

ตูม!

คำพูดของเสิ่นชิงเหมือนฟ้าร้องที่ดังสนั่นขึ้นมาจากพื้นราบ ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึงพรึงเพริด และทำให้ผู้ชมออนไลน์ทั้งหมดตกใจจนไม่สามารถตั้งสติได้เป็นเวลานาน

ทุกสิ่งที่เสิ่นชิงพูดออกมานั้น สำหรับโลกภายนอกแล้วช่างเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นเกินไป

การฆ่าพ่อเพื่อรับมรดก เพื่อปกปิดความจริงได้ทำร้ายหลาน ๆ หลายครั้ง เพื่อประจบประแจงผู้มีอำนาจจึงยกทรัพย์สินในครอบครัวให้คนอื่นไป

ใครจะคิดว่า เบื้องหลังคดีปลอมแปลงพินัยกรรมนี้ จะเกี่ยวพันไปถึงคดีใหญ่ที่น่าตกใจมากมายขนาดนี้?

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ ผู้ชมออนไลน์ที่ตกตะลึงจนกลายเป็นรูปปั้นเพราะข่าวที่น่าตื่นเต้นนี้ ก็ค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา

ห้องถ่ายทอดสดก็ระเบิดความคิดเห็นขึ้นมาทันที

ชาวเน็ต : โอ้โห! โอ้โห! โอ้โห! ข่าวใหญ่ระดับช็อกโลกมาแล้ว!

ชาวเน็ต : ช่วยด้วย! นี่มันจริงหรือเปล่า? มันน่าตื่นเต้นขนาดนี้เลยเหรอ? นี่มันเรื่องที่ฉันควรจะได้ยินจริง ๆ เหรอ?

ชาวเน็ต : โอ้พระเจ้า! นี่เรื่องมันใหญ่ระเบิดสุด ๆ ไปเลย!

ชาวเน็ต : ฮ่า ๆ ในที่สุดเรื่องราวก็เริ่มน่าสนใจขึ้นมาแล้ว ฉันรู้อยู่แล้วว่าเบื้องหลังมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น!

ชาวเน็ต : แน่นอน ทุกคดีของเสิ่นชิงไม่เคยทำให้พวกเราผิดหวังเลย

ชาวเน็ต : ดีนะที่ฉันยังมีเมล็ดแตงโมเหลืออีกครึ่งถุง ไม่งั้นคงไม่มีอะไรให้กินแล้ว

ชาวเน็ต : เฮ้ย พวกคุณข้างบนนั่น เรื่องจริงจังขนาดนี้ พวกคุณจะจริงจังหน่อยได้ไหม?

ตอนนั้น เมื่อผู้พิพากษาประกาศคำตัดสิน ชาวเน็ตหลายคนคิดว่าไม่มีอะไรให้ดูแล้ว

ขณะที่พวกเขากำลังจะออกจากห้องถ่ายทอดสด เสิ่นชิงก็โยนระเบิดลูกใหญ่ออกมาทันที ทำให้ทุกคนตกตะลึงโดยไม่ทันตั้งตัว

และทำให้ยอดผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดพุ่งขึ้นถึง 500 ล้านคน!

นี่เป็นการถ่ายทอดสดการพิจารณาคดีที่มียอดผู้ชมสูงที่สุดนับตั้งแต่ศาลเริ่มถ่ายทอดสดมา

บรรณาธิการสื่อทั่วเน็ตได้ยินข่าวลือ ต่างก็แห่กันเข้ามาในห้องถ่ายทอดสด พวกเขาต้องการรายงานข่าวใหญ่ที่น่าตกใจนี้ทั่วเน็ตเป็นคนแรก!

เมื่อได้ยินข้อกล่าวหาของเสิ่นชิง เฉียวปางก็ยืนนิ่งอยู่กับที่

เขาเคยคิดว่าสักวันหนึ่งเรื่องราวจะถูกเปิดเผย แต่ไม่เคยคิดว่า มันจะถูกเปิดเผยในสถานการณ์แบบนี้

เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของเสิ่นชิง เฉียวปางรู้สึกตกใจมาก เธอมีหลักฐานทั้งหมดแล้วเหรอ?

ไม่ มันเป็นไปไม่ได้ สิ่งที่เขาทำ เสิ่นชิงไม่มีทางมีหลักฐานทั้งหมดได้

เฉียวปางกำหมัดแน่น ตอนนี้โจวอวิ๋นหายตัวไป ขาดพยาน เสิ่นชิงจะกล้ากล่าวหาเขาในศาลได้อย่างไร

เขามั่นใจว่าเสิ่นชิงไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด เฉียวปางก็กล้ามากขึ้น เขามองไปที่เสิ่นชิงด้วยสายตาที่สงบนิ่งและพูดว่า

“เสิ่นชิง สิ่งที่เธอพูดมาทั้งหมดนี้ มีหลักฐานจริงเหรอ? ถ้าไม่มีหลักฐาน ฉันก็สามารถฟ้องเธอข้อหาหมิ่นประมาทได้นะ!”

เสิ่นชิงยิ้มมุมปาก แน่นอนว่าเธอมีหลักฐานในห้องพิจารณาคดี ผู้ชมที่นั่งอยู่บนที่นั่งต่างตกตะลึง แต่ละคนนั่งแข็งทื่ออยู่บนที่นั่งของตน

พวกเขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

เพราะข่าวนี้ช่างน่าตื่นเต้นเกินไป ผู้ชมที่นั่งอยู่บนที่นั่ง ผู้ชมอดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบกัน

“ไม่จริงใช่ไหม? เฉียวปางฆ่าพ่อของตัวเองเพื่อมรดกเนี่ยนะ? รู้สึกว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลย! เฉียวปางเป็นทายาทลำดับแรกอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะยังไงเขาก็จะได้รับมรดกอยู่แล้ว เขาไม่จำเป็นต้องไปฆ่าพ่อของตัวเองนี่นา!”

“พี่ชาย นี่คุณยังไม่รู้อีกเหรอ เฉียวปางไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเฉียวตัน เขาเป็นลูกของภรรยาคนก่อนของเฉียวตัน ดังนั้นทั้งสองคนจึงไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ถ้าพูดถึงความใกล้ชิดก็ห่างไกลกันมาก นี่ยังไม่ถึงคิวของเฉียวปางหรอก”

“อืม พอคุณพูดแบบนี้ ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีความน่าเชื่อถืออยู่นะ ถึงยังไงก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ สุดท้ายก็ยังมีระยะห่างอยู่ชั้นหนึ่ง”

คำพูดเล็ก ๆ น้อย ๆ จากที่นั่งผู้ชมก็ลอยเข้าหูของเฉียวปาง

เมื่อเฉียวปางได้ยินว่ามีคนพูดว่า เขาไม่ใช่สายเลือดของพ่อ และยังมีระยะห่างกับพ่ออยู่ชั้นหนึ่ง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำในทันที

บ้าเอ๊ย! ตั้งแต่เด็กจนโต ที่บ้านตระกูลเฉียว ประโยคที่เขาได้ยินบ่อยที่สุดจากญาติและคนรับใช้คือ ‘สุดท้ายก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ”

ประโยคนี้ทำให้เขามองทุกอย่างบิดเบี้ยว ไม่ว่าพ่อจะทำอะไร เขาก็รู้สึกว่าพ่อของตัวเองลำเอียง

ด้วยความอิจฉาและจิตใจที่บิดเบี้ยวนี้ สุดท้ายเขาก็ทำให้พ่อต้องตาย

“เงียบ!”

ผู้พิพากษาเคาะค้อนเสียงดัง “ในศาล ห้ามส่งเสียงดัง!”

จากนั้นเสิ่นชิงมองไปที่ผู้พิพากษาแล้วพูดเสียงดัง “ท่านผู้พิพากษา ตอนนี้ฉันขอยื่นคำร้องให้พิจารณาคดีพร้อมกันสองคดี ฉันขอฟ้องเฉียวปาง เนื่องจากการแก้ไขพินัยกรรม จึงก่อคดีฆ่าคนตายโดยเจตนา ทำร้ายร่างกายโดยเจตนา และลักพาตัว!”

บนแท่นผู้พิพากษา ผู้พิพากษายังคงมีท่าทีสงบนิ่ง สีหน้าของเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

ผู้พิพากษาเคาะค้อนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยอำนาจว่า “เนื่องจากทั้งสองคดีมีความเกี่ยวข้องกันอย่างมาก จึงสามารถพิจารณาพร้อมกันได้ ขอให้ฝ่ายโจทก์ยื่นหลักฐานและคำให้การ”

เฉียวปางจ้องมองเสิ่นชิงอย่างเย็นชา เขาอยากรู้จริง ๆ ว่า เสิ่นชิงจะสามารถหาหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่า ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเขาได้ ต้องรู้ไว้ว่า สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เป็นการกระทำของเขาเพียงคนเดียว

และหลักฐานที่เสิ่นชิงส่งมอบก็คือเทปบันทึกเสียงที่โจวอวิ๋นให้เธอในวันนั้น

ม้วนเทปนั้นเป็นสิ่งที่เฉียวเทียนเอินทิ้งไว้ เฉียวเทียนเอินพูดเล่าทุกสิ่งที่เขาค้นพบลงในเครื่องบันทึกเสียง

เฉียวปางแค่นเสียงเย็นชา “แค่ม้วนเทปบันทึกเสียงเท่านั้น มันน่าเชื่อถือแค่ไหน? อย่างไรก็ตาม การบันทึกเสียงอย่างลวก ๆ จะสามารถใช้เป็นหลักฐานได้เหรอ?”

จากนั้น เฉียวปางมองไปที่แท่นผู้พิพากษา และพูดเสียงดัง

“ท่านผู้พิพากษา ผมคิดว่าหลักฐานในมือของเสิ่นชิงไม่เพียงพอ ไม่สามารถเชื่อถือคำพูดเพียงด้านเดียวแล้วคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นการกระทำของผมได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตามที่ผมทราบ มีนักพากย์เสียงบางประเภทที่สามารถเลียนแบบเสียงของคนอื่นได้ และยังสามารถเลียนแบบได้อย่างละเอียดและเหมือนจริง

ใครจะรู้ว่าม้วนเทปบันทึกเสียงนี้ไม่ใช่สิ่งที่เสิ่นชิงจ้างนักพากย์มาบันทึก?”

คำพูดของเฉียวปางมีเหตุผลมาก เพียงแค่ม้วนเทปบันทึกเสียงไม่สามารถพิสูจน์อะไรได้เลย

เฉียวปางมองไปที่เสิ่นชิงและยิ้มอย่างดูถูก ตอนนี้โจวอวิ๋นหายตัวไป ไม่มีพยานแล้ว หลักฐานที่เสิ่นชิงมีอยู่ในมือไม่สามารถสร้างห่วงโซ่หลักฐานได้เลย

บนแท่น ผู้พิพากษากำลังก้มหน้าลง พูดช้า ๆ ว่า “หลักฐานที่ฝ่ายโจทก์ยื่นมาไม่เพียงพอ ตอนนี้ไม่สามารถตัดสินความผิดได้ กรุณาเพิ่มเติมหลักฐาน และรอการพิจารณาคดีในชั้นอุทธรณ์”

พูดจบ ค้อนก็ถูกเคาะลงอย่างแรง ผู้พิพากษาตวาดเสียงเย็น “ขอประกาศปิดการพิจารณา!”

ตอนที่แยกย้ายกัน มีคนไม่น้อยในห้องพิจารณาที่มองมาทางเสิ่นชิงด้วยสายตาสงสัย

การตัดสินความผิดโดยอาศัยแค่เทปบันทึกภาพม้วนเดียวนั้นเป็นไปไม่ได้เลย เสิ่นชิงในฐานะอัยการ จะเป็นไปได้อย่างไรที่เธอจะไม่รู้เรื่องนี้?

เผชิญกับสายตาสงสัยของทุกคน เสิ่นชิงยิ้มมุมปาก

วันนี้เธอไม่ได้ตั้งใจจะโค่นล้มเฉียวปางอย่างถึงที่สุดหรอก เธอแค่กำลังเคาะภูเขาให้เสือตกใจเท่านั้น

หลังจากวันนี้ คนที่จะนอนไม่หลับทั้งคืนไม่ใช่แค่เฉียวปางเพียงคนเดียวอีกต่อไปแล้ว