สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 289 กลับสู่หางโจวและยุติทุกสิ่ง (รีไรต์)

บทที่ 289 กลับสู่หางโจวและยุติทุกสิ่ง (รีไรต์)

เสิ่นชิงออกจากห้องประชุมแล้ว อธิบดีหม่าเดินเข้ามาจากนอกประตู มองดูเงาร่างของเสิ่นชิงที่เดินจากไป แล้วพูดอย่างช้า ๆ ว่า

“ผู้อำนวยการหลี่ คุณก็ใจร้ายเหมือนกันนะ มอบงานให้เสิ่นชิงมากมายขนาดนี้ คุณไม่กลัวว่าเธอจะทำงานหนักจนล้มป่วยหรอกเหรอ?”

ผู้อำนวยการหลี่ยิ้มแล้วพูดว่า “เธอไม่ควรหยุดอยู่แค่ตรงนี้ เธอมีเวทีที่กว้างขวางกว่านี้ แน่นอนว่านี่ก็เป็นความคิดของท่านอวิ๋นด้วย”

เพื่อนร่วมงานที่สำนักงานอัยการเห็นเสิ่นชิงออกมา ก็รีบวิ่งกรูเข้าไปหา ถามอย่างร้อนรนว่า “คุณเสิ่น คุณเสิ่น เป็นยังไงบ้าง คุณไม่ได้ตอบตกลงไปใช่ไหม?”

เหอซีก็พยักหน้าพลางพูดว่า “คุณเสิ่น คุณอย่าได้ตอบตกลงเด็ดขาดนะ มีแต่พวกเราชายชาตรีของสำนักงานอัยการเท่านั้นที่ดีที่สุด ยุติธรรมในการบังคับใช้กฎหมาย เต็มใจอุทิศตน มีความรับผิดชอบและความกล้าหาญที่สุด”

เสิ่นชิง “…”

เสิ่นชิงกำลังจะอธิบาย ก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจดังมาจากด้านหลัง

“พวกคุณทำอะไรกันอยู่ที่นี่? คุยกันเสียงดังในเวลาทำงานเหรอ?”

พูดจบ อธิบดีหม่าทำหน้าเคร่งขรึม มองเหอซีผู้ก่อความวุ่นวายด้วยสายตาดุดัน “เหอซี! นายนี่แหละชอบนินทาคนอื่นลับหลังมากที่สุด ตอนนี้ไปเขียนบทวิจารณ์ตัวเองซะ! พรุ่งนี้บ่าย นายต้องอ่านมันต่อหน้าทุกคน”

เห็นเหอซีอึ้งไป อธิบดีหม่าก็ตวาดอีกครั้ง “ไปเดี๋ยวนี้! บทวิจารณ์ 8,000 คำ ห้ามขาดแม้แต่คำเดียว!”

เหอซีหน้าเศร้าสร้อย ในใจบ่นอุบอิบไม่หยุด

พระเจ้า! บทวิจารณ์ 8,000 คำ นี่มันจะเอาชีวิตฉันไปเลยนะ!

ออกจากสำนักงานอัยการ เสิ่นชิงเรียกรถคันหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังค่ายทหารเขตที่แปดของเมืองหลวง

เธอจะไปเยี่ยมคุณย่าและเฉียวอวี่หราน

ในช่วงที่เสิ่นชิงไปทำงานนอกพื้นที่ คุณตาของลู่เย่ได้ใช้เส้นสายส่งคนไปตามหาโจวอวิ๋นอย่างลับ ๆ

แต่แปลกตรงที่ไม่ว่าจะหายังไงก็ไม่พบร่องรอยของโจวอวิ๋นเลย เสิ่นชิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย โจวอวิ๋นเป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะหลบหนีการค้นหาของคนมากมายขนาดนี้

เสิ่นชิงรู้สึกราง ๆว่า โจวอวิ๋นอาจจะมีหลายเรื่องที่ปิดบังเธออยู่

หลังจากคิดวุ่นวายไปสักพัก รถก็มาถึงบริเวณเขตทหารที่แปด

เสียงดังเอี๊ยด

ประตูเหล็กขนาดใหญ่ถูกทหารเฝ้าประตูเปิดออก รถค่อย ๆ ขับเข้าไปในเขตทหาร

เสิ่นชิงเพิ่งลงจากรถ ก็ถูกเฉียวอวี่หรานที่วิ่งมาอย่างรวดเร็วกอดไว้ เฉียวอวี่หรานตะโกนอย่างดีใจ “ดีจังเลย คุณป้ามาแล้ว!”

เสิ่นชิงก้มลงมองดูเฉียวอวี่หราน เธอพบว่าเฉียวอวี่หรานสูงขึ้นไม่น้อย ความอวบอ้วนบนใบหน้าหายไป คางก็เรียวขึ้น

เฉียวอวี่หรานหน้าตาคล้ายโจวอวิ๋นมาก ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโตแจ่มใส จมูกเล็ก ๆ เป็นรูปร่างที่ใครเห็นก็ต้องรัก

เพราะเฉียวอวี่หรานหน้าตาน่ารัก เด็ก ๆ ในเขตทหารหลายคนชอบเล่นกับเธอ ดังนั้นเฉียวอวี่หรานจึงมีความสุขมากที่ได้อยู่ในเขตทหาร

“คุณย่า หนูมาเยี่ยมคุณย่าแล้วค่ะ” เสิ่นชิงจูงมือเฉียวอวี่หราน แล้วถือของขวัญหลายชิ้นเข้าไปในบ้าน

ภายในบ้านถูกคุณย่าทำความสะอาดจนเรียบร้อยสะอาดตา ข้าวของเครื่องใช้ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ

คุณย่านั่งสูบบุหรี่อยู่ข้างหน้าต่าง หน้าต่างเปิดกว้าง ทำให้กลิ่นควันในห้องลดลงไปมาก

“คุณย่า อยู่ที่นี่ชินไหมคะ?”

เสิ่นชิงวางของขวัญลงบนโต๊ะ แล้วเดินไปนั่งข้างคุณย่า นวดไหล่ให้เบา ๆ

คุณย่าเห็นหลานสาวก็รู้สึกดีใจ แต่ความกังวลที่ปรากฏบนใบหน้าก็ไม่จางหายไป

แม้ในเมืองจะดี ทั้งอาหารการกินและที่อยู่อาศัยก็สะดวกสบาย แต่รังทองรังเงินก็ไม่เหมือนบ้านของตัวเอง

คุณย่าคิดถึงไก่และเป็ดที่เลี้ยงไว้บนภูเขา รวมถึงผักกาดขาวที่ปลูกไว้ในสวน

“เฮ้อ ไม่รู้ว่าหลานชายโง่เง่าคนที่สามของฉันจะดูแลสวนได้ดีหรือเปล่า”

คุณย่าถอนหายใจ พ่นควันบุหรี่เป็นวงออกมาเบา ๆ

หลานชายโง่เง่าคนที่สามที่คุณย่าพูดถึงก็คือผู้ใหญ่บ้าน ตอนที่คุณย่าของเสิ่นชิงจะย้ายออกไป เธอได้ฝากให้ผู้ใหญ่บ้านดูแลไก่ เป็ด และสวนผักที่บ้าน

“คุณย่า อย่ากังวลไปเลย ผู้ใหญ่บ้านจะดูแลสวนของบ้านเราให้แน่นอน”

เสิ่นชิงปลอบใจคุณย่าพลางนวดไหล่และตบหลังให้

“ไป ๆ ๆ ฉันยังไม่แก่ถึงขนาดต้องให้เธอมาดูแลหรอก รีบกลับไปทำงานเถอะ ต่อไปถ้าไม่มีอะไรสำคัญก็ไม่ต้องกลับมาบ่อย ๆ”

คุณย่าเห็นเสิ่นชิงมาเยี่ยมในใจก็ดีใจ แต่พอเอ่ยปากกลับไล่คนทันที

ต้องบอกว่าย่าหลานคู่นี้มีบางอย่างที่เหมือนกันอย่างน่าประหลาด

“คุณย่าคะ ฉันคิดถึงย่านะค่ะ แล้วที่ทำงานก็เพิ่มงานให้ฉันด้วย ต่อไปฉันอาจจะยุ่งกว่านี้อีก นี่ฉันแอบหนีงานมาเยี่ยมคุณย่านะคะ”

เสิ่นชิงยิ้มกอดคุณย่าแล้วซุกไซ้แก้มอย่างสนิทสนม

“พอ ๆ เลี่ยนจะตาย มาเยี่ยมก็เยี่ยมแล้ว กลับไปได้แล้ว” คุณย่าเคาะหัวเสิ่นชิงทีหนึ่ง

เสิ่นชิงเอียงหัวแกล้งลากเสียงยาวว่า “ได้ค่ะ คุณย่า งั้นฉันไปจริง ๆ นะคะ?”

“ไป ๆ รีบไปเลย” คุณย่าโบกมือทำท่าไล่คน

คุณย่าได้ยินมาจากคุณตาหลินแล้วว่า ตอนนี้ เสิ่นชิงเป็นคนที่ยุ่งมากในที่ทำงาน เธอกังวลว่าเสิ่นชิงจะคิดถึงตัวเองตลอดเวลา ไม่สามารถทุ่มเทให้กับงานได้อย่างเต็มที่

จริง ๆ แล้วเสิ่นชิงได้จองตั๋วเครื่องบินกลับเมืองหางโจวแล้ว อีกสองชั่วโมงเครื่องบินก็จะออกเดินทาง ดังนั้นเวลาจึงค่อนข้างกระชั้นชิด

เมื่อเห็นว่าคุณย่ามีสุขภาพแข็งแรง เสิ่นชิงก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก “คุณย่าคะ งั้นฉันจะมาเยี่ยมคุณย่าอีกครั้งในเร็ว ๆ นี้นะคะ”

เสิ่นชิงยืนอยู่ที่ประตูใหญ่โบกมือลาเฉียวอวี่หราน และคุณย่า

เฉียวอวี่หรานรู้สึกอาลัยอาวรณ์ ใบหน้าน้อย ๆ เต็มไปด้วยหยดน้ำตา “คุณป้าขา แม่ของหนูจะกลับมาเมื่อไหร่คะ หนูไม่อยากให้แม่ทำงานแล้ว ต่อไปนี้หนูจะกินน้อย ๆ ไม่ใส่กระโปรงสวย ๆ ด้วย หนูไม่ต้องการให้แม่หาเงินเยอะ ๆ หนูแค่อยากให้แม่อยู่เคียงข้างหนูเท่านั้น”

เพื่อดูแลความรู้สึกของเฉียวอวี่หราน เสิ่นชิงจึงไม่ได้บอกเรื่องที่โจวอวิ๋นหายตัวไป เพียงแค่บอกว่า โจวอวิ๋นไปทำงานต่างประเทศ

เมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำของเฉียวอวี่หราน เสิ่นชิงรู้สึกสงสารขึ้นมาในใจ

เด็กคนนี้น่าสงสารจริง ๆ พ่อกลายเป็นเจ้าชายนิทรา แม่ก็หายตัวไปไม่รู้ที่อยู่

เสิ่นชิงยื่นมือไปโอบเฉียวอวี่หรานเข้ามากอด หอมแก้มน้อย ๆ ของเฉียวอวี่หราน

“อวี่หรานไม่ต้องกังวลนะ แม่ของหนูจะกลับมาเร็ว ๆ นี้แล้ว”

เฉียวอวี่หรานขยี้ตาแล้วพยักหน้าอย่างรู้ความ

เมื่อเห็นภาพนั้น เสิ่นชิงอดถอนหายใจในใจไม่ได้

เฉียวอวี่หรานยังเด็กแท้ ๆ แต่ต้องผ่านเรื่องราวมากมาย แถมยังรู้ความจนทำให้คนรู้สึกสงสาร

โจวอวิ๋น… คุณไปไหนกันแน่ ถึงกับทิ้งลูกได้ลงคอ

ก่อนหน้านี้ เสิ่นชิงได้มอบโทรศัพท์ทหารให้โจวอวิ๋นเครื่องหนึ่ง โจวอวิ๋นใช้โทรศัพท์ทหารติดต่อกับเฉียวอวี่หรานตลอด แต่ตอนนี้สัญญาณระบุตำแหน่งของโทรศัพท์ทหารหายไปแล้ว โจวอวิ๋นก็ไม่ได้โทรหาเฉียวอวี่หรานเลย

เสิ่นชิงถอนหายใจ เธอไม่รู้ว่าจะปิดบังเรื่องการหายตัวไปของโจวอวิ๋นจากเฉียวอวี่หรานได้อีกนานแค่ไหน

“ป้าคะ แม่ไม่ต้องการหนูแล้วใช่ไหมคะ? แม่ไม่โทรหาหนูเลย”

ดวงตากลมโตของเฉียวอวี่หรานแดงก่ำ เต็มไปด้วยน้ำตา

เสิ่นชิงตกใจในใจ เด็กคนนี้คงรู้สึกอะไรบางอย่าง จึงรีบพูดว่า “ไม่ใช่หรอกจ้ะ ไม่ใช่ แม่ของหนูแค่ยุ่งมาก พอเธอว่างแล้ว ต้องโทรหาหนูแน่นอน”

เฉียวอวี่หรานได้ยินดังนั้น จึงเช็ดน้ำตาแล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย พลางพูดว่า “อืม…”

หลังจากกล่าวลาเฉียวอวี่หรานและคุณย่า เสิ่นชิงก็ขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่เมืองหางโจว

เนื่องจากช่วงที่ผ่านมาเธอต้องเดินทางไปทำงานนอกสถานที่ตลอด ผู้อำนวยการหลี่จึงให้วันหยุดพักผ่อนเธอสามวัน

เสิ่นชิงมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นกลุ่มเมฆ พลางบีบปลายนิ้วจนซีดขาว

การกลับไปเมืองหางโจวครั้งนี้ เธอจะต้องจัดการเรื่องของเฉียวปางและไห่ตงชิงให้เรียบร้อยอย่างแน่นอน