สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 286 บุคคลสำคัญทั้งสามมาดึงตัวคน! เสิ่นชิงกลายเป็นที่หมายปอง

บทที่ 286 บุคคลสำคัญทั้งสามมาดึงตัวคน! เสิ่นชิงกลายเป็นที่หมายปอง

กษัตริย์ชราจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าวิลเลียมกำลังคิดอุบายอะไรอยู่

แต่ในใจของพระองค์ก็มีการวางแผนของตัวเองเช่นกัน

เมื่อประเทศเพื่อนบ้านที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเหล่านั้นมาก่อกวน พระองค์ก็จะเปิดระบบเครือข่ายดาวเทียมต้านขีปนาวุธ แล้วนำขีปนาวุธ G009 มาตั้งไว้หน้าประตู จากนั้นก็นำเครื่องบินรบตงเฟิง 19 ออกมาอวดโฉม

ฮึ ๆ ถึงตอนนั้น รับรองว่าจะทำให้พวกผู้รุกรานตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อแน่นอน

ช่วงเย็นวันที่ 21 มกราคม เสิ่นชิงเดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมกับคณะทูตของประเทศจีน

หลังจากเครื่องบินลงจอดอย่างนุ่มนวล จางอี่ฉีก็ถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลกลางทันที ส่วนซุนเจ๋อถูกคุมตัวไปยังเรือนจำหมายเลข 7 ของเมืองหลวง เพื่อรอการพิจารณาคดีของศาล

หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว เสิ่นชิงและลู่เย่ก็กล่าวลากันที่สนามบิน

พวกเขามองหน้ากันนิ่ง ๆ เหมือนตอนที่พบกันครั้งแรก ไม่มีใครพูดอะไรหลังจากที่พวกเขาแยกจากกัน พวกเขาต้องรีบไปทำหน้าที่ของแต่ละคน

ในขณะที่สายตาของทั้งสองสบกัน พวกเขาไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ก็เหมือนได้พูดทุกอย่างแล้ว

พระอาทิตย์ตกทอแสงสุดท้ายที่ขอบฟ้า ห่มคลุมคู่รักที่แทบไม่ได้อยู่ด้วยกันนี้ด้วยผ้าโปร่งสีทองอร่าม

ในที่สุด ลู่เย่ก็ทนไม่ไหว เอ่ยปากทำลายความเงียบนี้ เขาเกาศีรษะ “เธอ…ไม่มีอะไรอยากจะพูดกับฉันเลยเหรอ?”

เสิ่นชิงหัวเราะคิกคัก “นายอยากให้ฉันพูดอะไรล่ะ?”

ลู่เย่ลูบจมูก “โดยทั่วไปแล้ว เวลาคู่รักจากกัน ไม่ควรพูดคำหวาน ๆ หรอกเหรอ เช่น จะรอคุณกลับมา จะคิดถึงคุณ ไม่อยากให้คุณไปอะไรแบบนี้…”

เสิ่นชิงได้ยินแล้วส่ายหัว “มันเลี่ยนเกินไป ฉันไม่พูดหรอก”

“โอเค…” สายตาที่เฝ้ารอของลู่เย่ว่างเปล่าในทันที เหมือนสุนัขโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่น้อยใจ แล้วก้มหัวลง

ลู่เย่สะพายกระเป๋าเดินทางขึ้นบ่า โบกมือให้เสิ่นชิง “ได้ ถ้างั้นฉันไปละ เธอต้องดูแลตัวเองนะ ระวังทุกอย่างด้วย อย่าลืมรับโทรศัพท์ฉันล่ะ”

เสิ่นชิงก็โบกมือให้เขาเช่นกัน “อืม นายก็เหมือนกัน”

เสิ่นชิงมองส่งลู่เย่ที่กำลังจากไป เห็นเงาของเขาค่อย ๆ ยืดยาวออกไปตามแสงอาทิตย์ยามเย็น ในใจรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง

หลังจากนั้น เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า

ขอบฟ้ามีดวงอาทิตย์ตกสีทองละลาย เมฆยามเย็นรวมตัวกัน แล้วการพบกันครั้งต่อไปของพวกเขาจะเป็นเมื่อไหร่กันนะ?

ขณะที่เสิ่นชิงกำลังรำลึกถึงความเจ็บปวดจากการจากลา เธอก็ถูกใครบางคนอุ้มขึ้นมาเบา ๆ อย่างกะทันหัน

ลู่เย่วิ่งกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาใช้มือทั้งสองข้างจับเอวบางของเสิ่นชิง ยกเธอขึ้นสูง ทำให้เกิดเป็นเงาดำทาบกับแสงอาทิตย์ยามเย็น

“ทำไมนายถึงกลับมาอีกล่ะ?”

เสิ่นชิงมองลู่เย่ที่มีรอยยิ้มกว้างจนแทบจะถึงหลังหู อดขมวดคิ้วไม่ได้

ดวงตาของลู่เย่สว่างราวกับดวงดาว หว่างคิ้วมีแววของความมุ่งมั่นแบบวัยรุ่น

เขามองเสิ่นชิงพูดพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “ฮ่ะ ๆ ฉันนึกขึ้นได้ว่า มีประโยคหนึ่งที่ลืมพูดไป”

เสิ่นชิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “งั้นก็พูดสิ”

ลู่เย่กระแอมเบา ๆ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “คราวหน้าที่เราเจอกัน ฉันจะให้ของขวัญเธอสักอย่าง”

เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของลู่เย่ เสิ่นชิงตอบรับเบา ๆ แล้วถามอย่างสงสัย “เป็นของขวัญแบบไหนเหรอ?”

ลู่เย่ยิ้มอย่างลึกลับ “ฮึ ๆ เป็นของขวัญที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน และมีแค่ฉันเท่านั้นที่ให้เธอได้”

พูดจบเขาก็รีบจูบแก้มของเสิ่นชิงเบา ๆ อย่างรวดเร็ว แล้วคว้ากระเป๋าวิ่งจากไปทันที

รถของกองทัพยังคงรออยู่ เขาไม่สามารถทำให้ล่าช้าได้นานกว่านี้

เมื่อเห็นท่าทางรีบร้อนของลู่เย่ เสิ่นชิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

จากนั้น เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ที่นั่นมีแหวนเพชรเม็ดหนึ่งวางอยู่

เสิ่นชิงมองเงาร่างที่ค่อย ๆ กลายเป็นจุดดำเล็ก ๆ แล้วพึมพำเบา ๆ “ของขวัญน่ะ จริง ๆ แล้วฉันได้รับแล้วนะ…”

วันนั้นหลังจากลู่เย่ออกไปช่วยคน เสิ่นชิงได้ยินเสียงแตกร้าวในห้องกระจกอีกครั้ง

เธอใช้แสงสว่างจากโดรนตรวจสอบทุกซอกทุกมุมของห้องกระจกอย่างละเอียด ห้องกระจกมีขนาดเพียง 20 ตารางเมตร ในขณะที่เธอกำลังตรวจสอบ เธอก็เห็นแหวนเพชรที่วางอยู่ในแยมบลูเบอร์รี่

แหวนเพชรส่องประกายระยิบระยับ ด้านในวงแหวนมีคำว่า ‘เสิ่น’ สลักอยู่

…

สำนักงานอัยการเมืองหลวง

หัวของอธิบดีหม่าแทบจะใหญ่โตราวกับมีสองหัวแล้ว

วันนี้ สำนักงานอัยการมีบุคคลสำคัญถึงสามคนมาเยือน

คนหนึ่งคือ ประธานศาลสูงสุดจากศาลเมืองหลวง อีกคนคือ กงสุลใหญ่จากกระทรวงการต่างประเทศ และอีกคนคือ ผู้อำนวยการจากสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งชาติจีน

บุคคลสำคัญสามรวมกับอธิบดีหม่า ทั้งสี่คนนั่งอยู่ในห้องประชุมของสำนักงานอัยการ แต่ละคนมีสีหน้าแตกต่างกัน บรรยากาศค่อนข้างกระอักกระอ่วน

เหอซีผู้รับผิดชอบในการเสิร์ฟชา ตกใจจนไม่กล้าหายใจแรงเพราะบรรยากาศที่ตึงเครียดในห้องประชุม

เขารู้สึกสงสัยในใจว่า ทำไมบรรดาบุคคลสำคัญเหล่านี้ถึงได้มารวมตัวกันที่สำนักงานอัยการ? อาจจะมีเรื่องใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นหรือเปล่านะ?

ดังนั้น หลังจากส่งชาเสร็จแล้ว เหอซีก็ใช้ทักษะดั้งเดิมของสำนักงานอัยการ โดยเอาหูแนบประตูเพื่อแอบฟังเรื่องซุบซิบ

“แค่ก แค่ก…”

เสียงไอดังขึ้นจากด้านหลัง เหอซีเงยหน้าขึ้นมอง พบว่า ผู้อำนวยการหลี่ยืนอยู่ข้างหลัง ดูเหมือนว่า ผู้อำนวยการหลี่กำลังจะเข้าไปประชุม

เหอซีเกาหัวแกรก ๆ แล้วยิ้มเขิน ๆ ให้ ผู้อำนวยการหลี่

โชคดีที่เป็นผู้อำนวยการหลี่ที่เจอเขา ผู้อำนวยการหลี่เป็นคนใจดี แน่นอนว่าคงไม่ตำหนิเขา

ผู้อำนวยการหลี่ก็เพียงแค่ยิ้มให้เขาจริง ๆ แล้วขอให้เขาช่วยเปิดประตูให้

หลังจากผู้อำนวยการหลี่เดินเข้าไปในห้องประชุม

คนสำคัญสามคนที่นั่งอยู่ข้างในต่างลุกขึ้นยืน ยิ้มแย้มทักทายผู้อำนวยการหลี่

อธิบดีหม่าขมวดคิ้วแล้วนวดหว่างคิ้ว “คุณหลี่ ในเมื่อคุณมาแล้ว ก็ให้คุณเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้แล้วกัน ถึงอย่างไรคุณก็เป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเสิ่นชิง “วันนี้พวกเขาทั้งสามคนที่มาสำนักงานอัยการ ล้วนมาเพื่อดึงตัวคนโดยเฉพาะ พวกเขาทั้งหมดต้องการย้ายเสิ่นชิงไปยังแผนกของตัวเอง

กงสุลใหญ่กระทรวงการต่างประเทศถูกจางอี่ฉีเรียกมา เขารู้สึกว่าเสิ่นชิงเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดีสำหรับการเป็นนักการทูต และต้องการดึงตัวไปฝึกฝนอย่างดี

ส่วนประธานศาลสูงสุดจากศาลเมืองหลวง ก็เล็งเห็นความนิยมและความสามารถของเสิ่นชิง และต้องการดึงเธอไปทำงานที่สำนักงานยุติธรรม”

ผู้อำนวยการหลี่พยักหน้าหลังจากเข้าใจสถานการณ์ และใช้สายตาถามผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งชาติจีน

ความหมายของเขาคือเขาเข้าใจได้ที่ทั้งสองแผนกนั้นต้องการดึงตัวเสิ่นชิง แต่สำนักงานการท่องเที่ยวของเขามาร่วมวงทำไม?

ที่แท้วิดีโอโปรโมตการท่องเที่ยวที่เสิ่นชิง ถ่ายในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้ดึงดูดอินฟลูเอนเซอร์มากมายให้ไปเช็กอินที่สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมอย่างก้าวกระโดด ผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งชาติจีนเล็งเห็นอิทธิพลของเสิ่นชิงในหมู่คนรุ่นใหม่ และต้องการเชิญเสิ่นชิงเป็นทูตภาพลักษณ์ของสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งชาติตจีน

ก่อนที่ผู้อำนวยการหลี่จะมา สามคนนี้ทะเลาะกันอย่างรุนแรงที่สำนักงานอัยการ ทำให้อธิบดีหม่าที่อยู่ข้าง ๆ ปวดหัวมาก

จริง ๆ แล้ว อธิบดีหม่าก็ไม่อยากปล่อยคนไป เพราะอย่างไรเสีย เสิ่นชิงในฐานะอัยการก็ทำงานได้อย่างยอดเยี่ยม อธิบดีกระซิบข้างหูผู้อำนวยการหลี่ว่า “คุณหลี่ คุณดูว่าจะหาทางหลอกล่อพวกนี้กลับไปยังไงดี เสิ่นชิงต้องไม่ถูกพวกเขาดึงตัวไปเด็ดขาด…”