สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 232 เสิ่นชิงโกรธแล้ว! พวกมันไม่สมควรเรียกว่าคน!

บทที่ 232 เสิ่นชิงโกรธแล้ว! พวกมันไม่สมควรเรียกว่าคน!

เมืองหางโจว ย่านที่พักอาศัยระดับไฮเอนด์ คฤหาสน์อวิ๋นหาว

ในเวลานี้ เจียงว่านถิงกำลังนั่งสบาย ๆ บนโซฟาขนแคชเมียร์ ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์มือถือ

เธอเห็นรูปถ่ายครรภ์ของตัวเองติดเทรนด์ยอดนิยมบนโซเชียล จากนั้นก็หลงใหลไปกับเสียงชื่นชมของแฟน ๆ

เจียงว่านถิงพอใจกับภาพถ่ายครรภ์ที่ผ่านการตัดต่อมาอย่างดี เธอจึงส่งอั่งเปาให้ช่างภาพไปสองหมื่นหยวน

ในตอนนั้นเอง

ไป๋หลิง เพื่อนสนิทในวงการของเจียงว่านถิง ก็ได้ส่งข้อความวีแชตหาเธอ

ไป๋หลิง “พี่ว่านถิง ฉันเห็นรูปท้องของพี่ขึ้นเทรนด์ฮอตเสิร์ชแล้ว พี่ดูแลตัวเองยังไงเนี่ย ทำไมท้องแล้วยังสวยขนาดนี้”

เจียงว่านถิงยิ้มอย่างภูมิใจ ก่อนจะตอบกลับไปว่า “โอ้ย ไม่ได้ท้องหรอก พี่ไปจ้างอุ้มบุญมา การตั้งท้องเป็นเรื่องของพวกชั้นต่ำ”

ระหว่างบรรทัดของเจียงว่านถิง เต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างมาก

ในไม่ช้าไป๋หลิงก็ส่งข้อความวีแชตมาว่า

“พี่ว่านถิงคะ ฉันอยากมีลูกมานานแล้วค่ะ แต่การตั้งครรภ์มันทั้งเหนื่อยทั้งทรมาน แถมท้องแล้วยังรูปร่างเสียอีก ฉันเลยไม่กล้ามีสักที

แล้วการตั้งครรภ์แทนที่พี่บอก มันเชื่อถือได้หรือเปล่า? ต้องใช้เงินเท่าไหร่?”

เจียงว่านถิงตอบกลับไปว่า “โอ๊ย ไม่แพงหรอก แค่ล้านเดียวเอง ตอนนี้ในประเทศมีเครือข่ายที่ทำกันอย่างเป็นระบบแล้ว เรื่องนี้เธอวางใจได้เลย”

“ถ้าลูกที่เกิดมาแล้วเธอไม่พอใจ เรายังคืนสินค้าได้นะ”

พอไป๋หลิงได้ยินว่าการอุ้มบุญใช้เงินแค่หนึ่งล้านหยวน

มันก็แค่ราคาชุดราตรีสั่งตัดไม่กี่ชุดเอง

เธอเริ่มรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาทันที

เจียงว่านถิงเองก็เข้าใจความหมายของไป๋หลิง จึงรีบตั้งกลุ่มวีแชตขึ้นมาในทันที

เจียงว่านถิงแท็กไปที่ไป๋หลิงในกลุ่มแชตว่า “@ไป๋หลิง ถ้าเธออยากมีลูกก็ติดต่อ @หมอหวังคนนี้นะ ฉันทำที่นี่”

ไป๋หลิงตอบกลับทันทีว่า “โอเค ขอบคุณพี่ว่านถิง รักนะ”

ส่วนเจียงว่านถิง เธอได้รับซองแดงจากหมอหวังอย่างรวดเร็ว

หมอหวังพิมพ์ว่า “ขอบคุณคุณเจียงที่ช่วยอุดหนุน ซองแดงนี้ถือเป็นของขวัญขอบคุณครับ”

เจียงว่านถิงตอบกลับด้วยสติ๊กเกอร์หนึ่งรูป จากนั้นก็กดรับซองแดงจากหมอหวัง

แม้ว่าจะมีเพียงหนึ่งแสนหยวน แต่ใครเล่าจะคิดว่าเงินน้อย

อย่างไรก็ตาม เงินฟรี ใคร ๆ ก็อยากได้ แม้แต่น่องยุงก็ยังเป็นเนื้อ…

ในขณะนั้นเอง เจียงว่านถิงก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลเอกชน

“อะไรนะ? หญิงตั้งครรภ์คลอดก่อนกำหนดแล้วเหรอ?”

เจียงว่านถิงรู้ว่าหวงเจาตี้คลอดก่อนกำหนด เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นก็รีบถามว่า

“ไม่ใช่ ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วเหรอว่าจะคลอดเดือนหน้า ทำไมถึงคลอดตอนนี้ล่ะ เด็กคลอดก่อนกำหนดจะแข็งแรงดีรึเปล่า”

หัวหน้าพยาบาลที่อยู่ปลายสายกล่าวว่า “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณเจียง แปดเดือนกว่าแล้วก็นับว่าไม่เร็วมาก”

เจียงว่านถิงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกโมโหเล็กน้อย รู้สึกว่าหัวหน้าพยาบาลกำลังบ่ายเบี่ยงเธอ

“ฉันบอกคุณนะ หลังจากที่เด็กคลอดออกมาแล้ว คุณต้องตรวจร่างกายให้ครบถ้วนก่อน ถ้ามีปัญหาอะไร ฉันจะขอคืนสินค้า”

จากนั้น เจียงว่านถิงก็กดโทรศัพท์หาสวีเหยา รีบเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงอ่อนหวานทันที

“ที่รัก ลูกของเรากำลังจะคลอดวันนี้ พวกเราไปโรงพยาบาลกันตอนนี้เถอะ”

ในตอนนั้น สวีเหยา กำลังดื่มเหล้าอยู่ที่บาร์ เขานั่งกอดสาวสวยซ้ายขวาอย่างมีความสุข

เมื่อสวีเหยาได้ยินว่าลูกคลอดก่อนกำหนด เขาก็อดกังวลไม่ได้ จึงตอบกลับไปทันทีว่า

“ตกลง พวกเราไปโรงพยาบาลกันเถอะ”

…

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงว่านถิงและสวีเหยารีบเดินทางไปถึงโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

ภายในห้องคลอด หวงเจาตี้กำลังร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด

“โอ้ยยยยย เจ็บเหลือเกิน ฮือ ๆ ๆ ๆ”

เจียงว่านถิงได้ยินเสียงร้องอย่างทรมานของหวงเจาตี้ดังมาถึงทางเดิน แต่เธอไม่ได้รู้สึกอะไร เธอเพียงแต่รู้สึกว่ามันช่างน่ารำคาญ

เจียงว่านถิงเตะประตูห้องคลอดอย่างแรง “นี่เบาเสียงลงหน่อยได้ไหม เสียงดังหนวกหูมาก! พยาบาลคะ ถ้าเธอยังส่งเสียงโวยวายแบบนี้อีก ช่วยเอาอะไรมาปิดปากเธอที!”

หลังจากเจียงว่านถิงตะคอกเสียงดัง เสียงร้องในห้องคลอดก็เบาลงอย่างเห็นได้ชัด

หวงเจาตี้กัดฟันแน่น ขณะที่ต้องทนกับความเจ็บปวดเหมือนร่างกายกำลังฉีกขาด เธอพยายามอย่างสุดกำลังที่จะคลอดลูกออกมา

เธอแค่ต้องอดทนอีกนิด 250,000 หยวนก็จะมาถึงมือแล้ว

หน้าห้องคลอด เจียงว่านถิงและสวีเหยาเริ่มรู้สึกร้อนใจ พวกเขารีบถามคุณหมอว่า เด็กจะคลอดออกมาเมื่อไหร่

คุณหมอมีสีหน้ากังวล บอกว่า “ตำแหน่งเด็กในท้องไม่ค่อยดี คุณแม่คลอดยากครับ”

เจียงว่านถิงพูดอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า “งั้นก็ผ่าเลยสิ! จะรอคลอดเองทำไม!”

หมอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายว่า

“คุณเจียงครับ คุณบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าเด็กที่คลอดเองจะมีปอดที่แข็งแรงกว่า ดังนั้นสัญญาจึงระบุไว้ว่าต้องคลอดเอง ถ้าตอนนี้คุณต้องการผ่า เราจะเปลี่ยนเป็นการผ่าคลอดให้ครับ”

เจียงว่านถิงโบกมืออย่างเบื่อหน่าย “ก็ได้ รีบ ๆ หน่อยละกัน”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดเสียงร้องของเด็กก็ดังขึ้นในห้องคลอด

อย่างที่คาดไว้ เป็นเด็กผู้ชาย

พยาบาลอุ้มเด็กมาให้เจียงว่านถิงและสวีเหยาดู พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ยินดีด้วยนะคะ เป็นเด็กผู้ชายที่แข็งแรงมากเลยค่ะ”

เจียงว่านถิงมองดูเด็กด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ตัวแดง ๆ ยับยู่ยี่ เหมือนลูกหมาพันธุ์ชาร์ไป

สวีเหยาถามว่า “ตรวจร่างกายแล้วใช่ไหมครับ เด็กไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม”

พยาบาลพยักหน้า “เด็กแข็งแรงดีค่ะ ไม่มีปัญหาสุขภาพอะไร”

ภายในห้องคลอด หวงเจาตี้ที่ทรมานจากความเจ็บปวด ได้ยินคำพูดของพยาบาลก็รู้สึกโล่งใจ

เยี่ยมมาก ลูกของฉันแข็งแรงดี

“เอ๊ะ? ทำไมขาของเด็กคนนี้ถึงสั้นจัง”

เจียงว่านถิงอุ้มเด็กขึ้นมาดู พบว่าขาของเด็กสั้นมาก

พยาบาลรีบพูดว่า “เด็กทารกตัวเรียวยาว ขาสั้น เป็นเรื่องปกติค่ะ โตขึ้นก็หาย”

เจียงว่านถิงขมวดคิ้ว มองสบตากับสวีเหยา

สวีเหยามองดูขาเล็ก ๆ ของลูกน้อย ส่ายหน้า “ดูไม่ค่อยสวยเลยแฮะ…”

เจียงว่านถิงตะคอกเสียงเย็นทันที “ไม่ได้ค่ะ ฉันไม่ค่อยพอใจ ฉันขอคืนสินค้า!”

ในห้องคลอด หวงเจ้าตี้ได้ยินเจียงว่านถิงบอกว่าจะคืนสินค้า

หัวใจของเธอที่เพิ่งจะวางลงไปเมื่อครู่ ก็กลับมาแขวนอยู่กลางอากาศอีกครั้ง

ถ้าลูกค้าไม่ต้องการเด็กคนนี้ สุดท้ายแล้วเธอจะได้เงินเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

หมอหวังได้ยินว่าเจียงว่านถิงต้องการคืนสินค้า ก็ได้แต่บอกกับเธอด้วยความเสียดายว่า “คุณเจียงครับ ถ้าคุณต้องการคืนสินค้าพวกเรา อย่างมากก็สามารถคืนเงินให้คุณได้เพียง 30 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น”

เจียงว่านถิงพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ไม่เป็นไร แค่เสียเงินเล็กน้อย ฉันแค่ต้องการเด็กทารกที่สมบูรณ์แบบและน่ารักเท่านั้น”

หมอหวังพยักหน้า “โอเค ผมเข้าใจแล้ว พวกเราจะจัดการให้คุณทันที”

หวงเจาตี้ได้ยินว่านายจ้างขอคืนสินค้า เธอมองไปที่เด็กทารกในอ้อมแขนด้วยความสงสาร ก่อนจะถามพยาบาลไปว่า

“แล้ว…แล้วเด็กที่ฉันคลอดออกมาล่ะคะ จะเอายังไง”

พยาบาลตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกเราจะจัดการเอง คุณไม่ต้องสนใจหรอก”

ทันใดนั้น เจียงว่านถิงก็นึกขึ้นได้ว่าทุกคนเคยเห็นภาพถ่ายตอนที่เธอกำลังตั้งครรภ์ เธอจึงรีบตะโกนใส่หมอทันที

“ไม่ถูกต้องค่ะ! ตอนนี้ทุกคนก็รู้กันหมดแล้วว่าฉันท้องได้ 8 เดือนแล้ว ถ้าคุณทำแบบนี้ ช่วงเวลามันจะไม่ตรงกันนะคะ!”

หมอหวังปาดเหงื่อเย็น ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี

ในขณะนั้นเอง เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลังพวกเขา

“เวลาไม่ตรงกันก็ไม่เป็นไร ขอแค่กุญแจมืออันนี้ล็อกได้ก็พอ”

ได้ยินเสียงที่คุ้นหูนี้ เปลือกตาของเจียงว่านถิงก็กระตุกขึ้นมาทันที

จากนั้น เจียงว่านถิงก็หันไปเห็นเสิ่นชิงที่สวมชุดพนักงานอัยการ

เสิ่นชิงทำสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาทั้งสองข้างฉายแววโกรธ

คนพวกนี้มองการมีลูกเป็นการทำงาน มองชีวิตเป็นสินค้า

พวกมันไม่สมควรเรียกว่าคน!