สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 226 ใครคือผู้กล้าที่สังหารผู้บัญชาการ

บทที่ 226 ใครคือผู้กล้าที่สังหารผู้บัญชาการ

แบบนี้แล้ว กองร้อย 17k ไม่เพียงแต่แพ้ในเรื่องจำนวนคน ยังไม่สามารถปกป้องผู้บัญชาการได้อีกด้วย

เรียกได้ว่าพ่ายแพ้อย่างราบคาบ เสียเกียรติยศศักดิ์ศรี

ในการฝึกฝนในอนาคต นี่จะเป็นเงาที่ติดตามกองร้อย 17k ไปตลอดกาล

ในเวลานี้ ผู้บัญชการกองร้อย 17k ยังไม่ทันสังเกตเห็นอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขายังคงสั่งการแนวหน้าต่อไป

อีกด้านหนึ่ง ลู่เย่กำลังถือปืนไรเฟิลซุ่มยิง ใช้กล้องเล็งส่องดูค่ายศัตรู

ผู้บัญชการกองร้อยตุ้ยลี่ค่อนข้างระวังตัว ไม่เคยโผล่หัวออกมาง่าย ๆ เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในเต็นท์ไม่ออกมา

ต่อให้ ลู่เย่อยากจะยิงหัวให้ตายก็ไม่มีทาง

เพราะกองร้อยตุ้ยลี่ส่งกำลังพลส่วนใหญ่อยู่แนวหน้า แล้วยังแบ่งกำลังส่วนหนึ่งไปโจมตีค่ายใหญ่ของฝ่ายตรงข้าม ดังนั้นตอนนี้การป้องกันที่ฐานทัพใหญ่ของกองร้อยตุ้ยลี่จึงค่อนข้างว่างเปล่า

ลู่เย่ประเมินอย่างคร่าว ๆ พวกนั้นน่าจะมีแค่ราว ๆ สามสิบคน

ลู่เย่หรี่ตาลง ในแววตาฉายแววบ้าคลั่งและโหดเหี้ยม

คน ๆ เดียว สู้กับคนสามสิบคนงั้นเหรอ?

ลู่เย่รู้สึกได้ถึงเลือดในกายที่กำลังเดือดพล่าน หัวใจของเขาพองโตไปด้วยความตื่นเต้นและเร้าใจที่ห่างหายไปนาน

ความรู้สึกแบบนี้เขาเคยสัมผัสเพียงแค่ตอนที่เขาซิ่งรถเท่านั้น

การต่อสู้แบบหนึ่งต่อสามสิบ วิธีที่ดีที่สุดคือการใช้ยุทธวิธีแบบกองรบกองโจร

ดังนั้น ลู่เย่จึงซ่อนกระเป๋าเป้ใบโตเอาไว้ทันที เขาสวมชุดพรางตัว แบกปืนซุ่มยิง และเคลื่อนที่ไปตามพุ่มไม้

แต่เขายังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ลู่เย่ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้

ไม่ถูกนี่นา เขาเป็นปลาเค็มนะ

เขาต้องแกล้งแพ้สิ!

เขาต้องนอนราบ!

เขาจะฮึกเหิมขึ้นมาแบบกะทันหันได้อย่างไร?

ไม่ได้ ไม่ได้ นี่มันไม่ตรงกับการวางตัวละครที่เขาวางแผนไว้สำหรับตัวเอง

ถ้าเขาแสดงความสามารถออกมา ลุงของเขาก็ยิ่งไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่

ในขณะที่ ลู่เย่กำลังจะเดินกลับไปเหม่อต่อ เสียงของผู้บัญชาการก็ดังขึ้นในหูฟัง

เสียงของผู้บัญชาการเต็มไปด้วยความร้อนใจ “ฐานทัพใหญ่ถูกโจมตี กองบัญชาการร้องขอกองกำลังสนับสนุน สถานการณ์คับขัน หน่วยเหยี่ยว หน่วยพิฆาต และหน่วยเสือดาว รีบกลับฐานด่วน!”

แต่ไม่นานนัก เสียงทุ้มต่ำของหวังซุ่นลิวก็ดังมาจากหูฟัง

“รายงานกองบัญชาการ หน่วยเหยี่ยว หน่วยพิฆาต และหน่วยเสือดาว ถูกซุ่มโจมตี และถูกกำจัดจนหมดสิ้นแล้ว”

ผู้บัญชาการ “…”

เมื่อครู่นี้เอง ศัตรูแกล้งทำเป็นล่าถอย หวังซุ่นลิวโลภอยากได้หน้า จึงบุกตะลุยไล่ล่า นำพาทหารพุ่งเข้าไปในวงล้อมโดยตรง

ผลปรากฏว่า พวกเขายังไปได้ไม่ไกลก็ติดกับ และโดนโจมตีจนหมดกองกำลัง

ตอนนี้ หน่วยเหยี่ยว หน่วยพิฆาต และหน่วยเสือดาว ล้วนแต่ถูกกำจัดไปแล้ว เหลือเพียงกองกำลังสนับสนุนที่อยู่ไกลจากฐานทัพมากเกินไป พวกเขาไม่มีทางไปทันอย่างแน่นอน

น้ำไกลย่อมดับไฟใกล้ไม่ได้

หน่วยจู่โจมของกองร้อยตุ้ยลี่นั้นเตรียมการมาอย่างดี พวกเขามีกำลังพลมากกว่าทหารของกองร้อย 17k อย่างเห็นได้ชัด

ภายใต้การโจมตีอย่างดุเดือดของศัตรู กองร้อย 17k จึงได้แต่ยืนหยัดต่อสู้จนถึงที่สุด

อย่างไรก็ตาม การพ่ายแพ้เป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ ผู้บัญชาการกองร้อย 17k ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ ดวงตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

เขาเดินไปยืนหน้าเครื่องติดต่อ สั่งการคำสั่งสุดท้าย

“บุกต่อ อย่าถอยกลับ ตอนนี้เราต้องแข่งกันว่าใครจะบุกทะลวงค่ายศัตรูได้ก่อน”

ผู้บัญชาการคิด หากพวกเขายังยืนหยัดต่อไปได้อีกสักพัก ถ่วงเวลาจนกว่ากองกำลังหลักจะยึดฐานทัพใหญ่ฝั่งตรงข้ามได้ พวกเขาก็ยังมีโอกาสชนะ

ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามส่งกำลังพลส่วนหนึ่งมาโจมตีแบบสายฟ้าแลบ แสดงว่ากำลังรบแนวหน้าต้องอ่อนแอลงแล้วแน่ ๆ ดังนั้นพวกเขายังคงมีโอกาสชนะอยู่บ้าง

อย่างไรก็ตาม เรื่องที่ผู้บัญชาการไม่ได้คาดคิดก็คือ ปลายสายโทรศัพท์กลับดังขึ้นด้วยข่าวร้ายอย่างรวดเร็ว

“ท่านผู้บัญชาการ พวกเราบุกเข้ามาได้แล้วครับ แต่ฐานทัพใหญ่ของพวกมันไม่ได้อยู่ที่นี่!”

“อะไรนะ!”

ทันทีที่ได้ยินดังนั้น สีหน้าของผู้บัญชาการก็เข้มขึ้นมาทันที เขาเพิ่งจะเข้าใจว่าถูกหลอกให้ติดกับของศัตรูเข้าให้แล้ว

“บ้าเอ๊ย! พวกเวรตุ้ยลี่นี่มันร้ายกาจชะมัด!”

ทหารหน่วย 17k ก็พอจะฟังสถานการณ์จากวิทยุสื่อสารรู้เรื่อง

ศัตรูล่อกำลังหลักของพวกเขาออกมา แล้วส่งคนไปโจมตีฐานทัพ พวกเขาคิดจะชิงจัดการกับผู้บัญชาการฝ่ายศัตรูก่อน แต่ที่ไหนได้ฐานทัพของศัตรูไม่ได้อยู่ที่นี่

น่าเสียดายที่พวกเขาเข้าใจทุกอย่างช้าไปหน่อย แม้ตอนนี้จะรีบกลับไปช่วยก็ไม่ทันแล้ว

มีคนใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังโยนปืนลง เหมือนลูกบอลที่ลมรั่วทรุดลงไปกองกับพื้น

การฝึกซ้อมทางทหารครั้งนี้ พวกเขาแพ้แล้ว

และเป็นการพ่ายแพ้อย่างยับเยิน!

มีคนต่อยกำปั้นลงบนก้อนหินอย่างโกรธแค้น “น่าโมโห! พวกสารเลวเจ้าเล่ห์!”

หวังซุ่นลิวขยี้ตาอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษ ทุกอย่างเป็นความผิดของฉันเอง เป็นเพราะฉันเองที่ไม่ตรวจสอบให้ชัดเจน มุทะลุบุ่มบ่ามจนทำให้เสียแผนการรบ”

เสียงซ่า ๆ ของกระแสไฟฟ้าดังมาจากหูฟังตลอดเวลา รวมถึงเสียงตะโกนอย่างโกรธเคืองของทั้งสองฝ่ายที่กำลังต่อสู้กัน

ดูเหมือนว่า หน่วยจู่โจมของกองร้อยตุ้ยลี่จะบุกเข้าไปถึงกองบัญชาการแล้ว

มีคนถอดหูฟังออก ไม่กล้าฟังต่อ แล้วก็นั่งลงบนก้อนหินอย่างหัวเสีย รอฟังการประกาศความพ่ายแพ้

บางคนก็รีบพาลูกทีมวิ่งกลับไป แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าไปไม่ทันแล้ว แต่ก็ยังคงพยายามกลับไป

ควันกระจายไปทั่วป่า ทุกคนก้มหน้าลง เงียบเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง

ผ่านไปสักพัก ก็มีคนสบถออกมาว่า “บ้าจริง นี่ยังไม่เคยซักถุงเท้าเหม็นให้ผู้ชายคนไหนเลย”

ได้ยินดังนั้น ทหารร่างยักษ์ใจกล้าคนหนึ่งในแถวก็หัวเราะลั่นออกมา “ฮ่า ๆ ๆ ๆ หรือแกแอบซักถุงเท้าเหม็น ๆ ให้แฟนบ่อย ๆ ล่ะสิ”

“ฮ่า ๆ ๆ…”

คำพูดของเขาทำให้ทุกคนพากันหัวเราะออกมาเบา ๆ

ทว่าหลังจากเสียงหัวเราะก็ตามมาด้วยความเงียบงันของทุกคน

ยายของเขาสิ!

พวกเขารู้สึกสิ้นหวังสุด ๆ ที่แพ้การฝึกซ้อม ผลคือต้องรับผิดชอบซักถุงเท้าเหม็นเป็นเวลาหนึ่งปี

การลงโทษนี้มันเกินไปแล้ว!

เมื่อนึกถึงวันเวลาข้างหน้า พวกเขาจะถูกหัวเราะเยาะจากทหารของกองร้อยตุ้ยลี่ แค่นี้ทุกคนก็ไม่มีกำลังใจแล้ว

เว้นแต่ว่าในการฝึกซ้อมทางทหารครั้งต่อไป พวกเขาจะสามารถกู้หน้าได้ มิฉะนั้น พวกเขาจะต้องอยู่ภายใต้เงาของกองร้อยตุ้ยลี่ตลอดไป

ทหารกองร้อย 17k ที่ตายไปแล้วในการฝึกกำลังนั่งก้มหน้าอยู่ในห้องเก็บศพพวกเขารอคอยคำตัดสินสุดท้าย เช่นเดียวกับทหารที่ยังมีชีวิตอยู่

พวกเขารู้สึกเหมือนกับว่าอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า จะได้ยินเสียงประกาศทางวิทยุว่า “กองร้อยตุ้ยลี่สังหารผู้บัญชาการฝ่ายตรงข้ามได้สำเร็จ เป็นฝ่ายชนะในการฝึกซ้อม”

“ซ่าาาาา…”

มีเสียงไฟฟ้าดังขึ้นเหนือหัวของพวกเขา

ทุกครั้งก่อนที่ลำโพงกระจายเสียงของฐานทัพจะดังขึ้น จะมีเสียงกระแสไฟฟ้าดังขึ้นก่อน

ได้ยินเสียงนี้ ทุกคนต่างรู้สึกใจหาย

เฮ้อ สิ่งที่ต้องมาก็ต้องมา

ทว่า สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ ลำโพงของฐานทัพกลับประกาศว่า

“ผู้บัญชาการกองร้อยตุ้ยลี่ถูกสังหาร กองร้อย 17k เป็นฝ่ายชนะ การฝึกซ้อมครั้งนี้สิ้นสุดลงแล้ว”

ครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นกองร้อยตุ้ยลี่หรือกองร้อย 17k ต่างก็ตกตะลึงกันหมด

ทหารของกองร้อย 17k ต่างทำหน้าฉงน งุนงง สงสัย พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง พวกเขาต่างคิดในใจว่า “เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมพวกเราถึงชนะได้”

การพลิกสถานการณ์ครั้งใหญ่ครั้งนี้ทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน

ผู้บัญชาการกองร้อย 17k ก้มลงมองรอยเลือดสีน้ำเงินบนหน้าอก เขาอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด และสงสัยว่าการประกาศอาจผิดพลาด

เพราะเมื่อสามนาทีก่อน มีกระสุนทะลุหัวใจเขาไปแล้ว

ผู้บัญชาการกองร้อย 17k รีบโทรศัพท์ไปยืนยัน “ผู้บังคับกอง การประกาศนี้ผิดพลาดหรือเปล่า ผมถูกฆ่าตายไปแล้ว”

ปลายสายโทรศัพท์ ผู้บังคับกองพันอาวุโสหัวเราะชอบใจแล้วพูดว่า “ก่อนที่นายจะถูกยิงตาย มีคนยิงผู้บัญชาการฝ่ายตรงข้ามตายไปก่อนแล้วน่ะ”

วิทยุของผู้บัญชาการไม่ได้ปิด ทุกคนได้ยินประโยคนี้

ทหารของกองร้อย 17k ทุกคนต่างตะลึง

โอ้พระเจ้า ใครกันที่ฆ่าผู้บัญชาการฝ่ายตรงข้ามได้!