สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 214 เธอเพิ่งลงจากเครื่องบิน ก็มีคนรอไม่ไหวแล้วเหรอ?

บทที่ 214 เธอเพิ่งลงจากเครื่องบิน ก็มีคนรอไม่ไหวแล้วเหรอ?

ผู้คุมหลายคนสังเกตเห็นความผิดปกติของเฉียวอวี้เหอผ่านกล้องวงจรปิดในห้องขัง

“นักโทษหมายเลข 07 มีอาการทางจิตไม่ปกติ แสดงอาการคลุ้มคลั่งและหงุดหงิดง่าย ให้ทำให้เธอสงบลงก่อน”

เมื่อหัวหน้าผู้คุมออกคำสั่ง ผู้คุมหลายคนก็พังประตูเข้าไปควบคุมตัวเฉียวอวี้เหอที่กำลังคลุ้มคลั่ง

จากนั้น แพทย์ประจำเรือนจำก็ฉีดยาระงับประสาทให้เฉียวอวี้เหอ ทำให้เธอสงบลงได้

หัวหน้าผู้คุมเงยหน้าขึ้นมองตัวอักษรที่เฉียวอวี้เหอใช้เลือดเขียนไว้บนผนัง

เห็นตัวอักษรสี่ตัวที่เปรอะเปื้อนด้วยเลือดเขียนว่า “เสิ่นชิงไปตายซะ!”

สายตาของหัวหน้าผู้คุมหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

ได้ยินมาว่าหัวหน้าทีมเสิ่นเพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งอีกครั้ง เขาควรจะแจ้งเรื่องนี้ให้หัวหน้าทีมเสิ่นทราบเพื่อเอาใจไหมนะ?

อีกด้านหนึ่ง เสิ่นชิงได้เดินทางมาถึงเมืองหางโจวโดยเครื่องบินแล้ว

ครั้งนี้เธอสวมชุดเครื่องแบบอัยการ ติดเข็มกลัดทองสองอันที่หน้าอก

เพราะตอนนี้ไม่ว่าเธอจะสวมเครื่องแบบหรือไม่ ก็จะมีคนจำเธอได้ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องปลอมตัวอีกต่อไป

ทันทีที่เสิ่นชิงลงจากเครื่อง เธอก็ถูกนักข่าวที่รออยู่ที่สนามบินล้อมเอาไว้

แสงแฟลชแว่บวาบไม่หยุด

“คุณเสิ่น คุณเสิ่น ขั้นตอนต่อไปคุณจะจัดการอุตสากรรมบันเทิงในด้านไหนบ้าง? ช่วยบอกพวกเราหน่อยได้ไหม?”

นักข่าวคนนี้ถามอย่างโง่เขลา ชัดเจนว่ากำลังหยั่งเชิงการเคลื่อนไหวขั้นต่อไปของเสิ่นชิง

เสิ่นชิงโบกมือ ไม่พูดอะไร

“คุณเสิ่น คุณเสิ่น ขอถามหน่อยว่าคุณคิดว่าตอนนี้อุตสาหกรรมบันเทิงยังมีด้านไหนที่ต้องรีบปรับปรุงแก้ไขอีกบ้าง?”

นักข่าวคนนี้ฉลาดกว่านักข่าวคนก่อนอย่างเห็นได้ชัด

แม้จะเป็นคำพูดสวยหรูเหมือนกัน แต่เทคนิคการถามนี้ช่างชาญฉลาดจริง ๆ

เสิ่นชิงมองทะลุพวกนักข่าวซุบซิบนินทาเหล่านี้ได้ในชั่วพริบตา

พวกนักข่าวเหล่านี้เริ่มหยั่งเชิงทันทีที่มาถึง เบื้องหลังต้องมีคนสั่งการแน่นอน

ต้องมีคนมากมายในเมืองหางโจวที่อยากรู้ว่าเธอจะทำอะไรต่อไป และต้องการเตรียมมาตรการป้องกันล่วงหน้า

คิดถึงตรงนี้ เสิ่นชิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ยิ้มมองไปที่กล้องแล้วพูดว่า

“ต่อไปทีมตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิงของเราจะทบทวนงานที่ผ่านมา แล้วดำเนินการจัดการกับปรากฏการณ์ผิดกฎหมายในอุตสาหกรรมบันเทิงต่อไป

เราสนับสนุนให้ประชาชนทั่วไปกล้าเปิดโปงและแจ้เงบาะแส เพื่อช่วยเหลือการทำงานของแผนกตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิง สำหรับประชาชนที่ให้ข้อมูลสำคัญ เราจะมอบรางวัลตอบแทนอย่างงาม”

คำพูดของเสิ่นชิงครั้งนี้ไม่ได้เปิดเผยข้อมูลสำคัญใด ๆ เลย แต่กลับใช้โอกาสนี้โฆษณาให้หน่วยงานด้วย

ข่าวที่แผนกตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงสนับสนุนให้ประชาชนเปิดโปงและแจ้งเบาะแส พร้อมให้รางวัลตอบแทนอย่างงาม ได้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วผ่านกล้องถ่ายทอดสดของนักข่าว

ประชาชนจำนวนมากที่รู้เรื่องบางอย่าง ต่างเริ่มกระตือรือร้นอยากลองดู

เชื่อว่าอีกไม่นานคณะกรรมการตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงก็จะรู้ว่าต้องจัดระเบียบอะไรบ้าง

ในกลุ่มคนมีนักข่าวที่น่ารำคาญอยู่หลายคน พวกเขาไล่ตามถามคำถามเสิ่นชิงไม่หยุด

“คุณเสิ่น ขอถามหน่อยว่าคุณยังคบหากับคุณชายรองของปั๋วน่ากรุ๊ปอยู่หรือเปล่าครับ?”

เสิ่นชิง เงยหน้าชำเลืองมองนักข่าวคนนั้นแวบหนึ่ง แล้วพูดเสียงเย็นชาว่า

“เรื่องส่วนตัว ยังไม่สะดวกเปิดเผย หวังว่าทุกคนจะให้การสนับสนุนการทำงานของแผนกตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิงมากขึ้น”

“คุณเสิ่น ได้ยินว่าเร็ว ๆ นี้คุณมีคดีความต้องสู้สองคดี คดีหนึ่งเกี่ยวกับการปลอมแปลงพินัยกรรมในข้อพิพาทเรื่องทรัพย์สิน อีกคดีหนึ่งเป็นคดีสับเปลี่ยนทารกโดยเจตนาเมื่อหลายปีก่อน

ในฐานะผู้เกี่ยวข้อง คุณมีความเห็นอย่างไรกับสองคดีนี้ คุณคิดว่าโอกาสชนะคดีมีมากแค่ไหนครับ?”

เสิ่นชิงชำเลืองมองนักข่าวตรงหน้าอย่างประหลาดใจ

คนนี้มีข่าวสารค่อนข้างว่องไวนะ?

ถึงกับรู้ว่าเธอมีคดีความต้องสู้กี่คดี

เสิ่นชิงกระแอมเบา ๆ แล้วพูดอย่างช้า ๆ ว่า “หลักฐานของคดีทั้งสองได้ถูกส่งไปยังศาลแล้ว ผู้ที่กระทำผิดกฎหมายจะได้รับการลงโทษตามสมควร”

คำพูดที่เป็นทางการของเสิ่นชิงนั้นฟังดูสวยหรูขึ้นเรื่อย ๆ จนทำให้ไม่มีใครสามารถโต้แย้งได้

นักข่าวเห็นว่าไม่สามารถถามอะไรออกมาจากปากของเสิ่นชิงได้ จึงเริ่มถามเรื่องซุบซิบ

“คุณเสิ่น มีคนเห็นคุณนั่งรถสปอร์ตระดับไฮเอนด์มูลค่าหลายสิบล้านในเมืองหลวง นั่นเป็นรถคันโปรดของคุณหรือเปล่าครับ?”

เสิ่นชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย คำถามนี้ช่างยากเย็นเหลือเกิน

แต่ชัดเจนว่านี่เป็นกับดัก

ถ้าเจ้าหน้าที่รัฐขับรถสปอร์ตมูลค่าหลายสิบล้าน แน่นอนว่าจะต้องถูกวิจารณ์

ทั้งข้อกล่าวหาเรื่องการทุจริตและการใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยจะถูกยัดเยียดให้เธอทั้งหมด

เสิ่นชิงกวาดตามองนักข่าวอย่างเย็นชา แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อย่าพูดเหลวไหลสิ หากคุณนั่งเครื่องบิน แล้วทั้งสนามบินเป็นของคุณหรือไง?”

นักข่าวถึงกับอึ้งไป

แต่หลังจากนั้น นักข่าวไม่ยอมแพ้และถามต่อว่า “แล้วคุณช่วยบอกได้ไหมว่า ทำไมรถสปอร์ตระดับไฮเอนด์มูลค่าหลายล้านคันนั้นถึงมารับส่งคุณไปทำงาน?”

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว

คนคนนี้ยังไม่จบอีกเหรอ จะเกาะติดเรื่องรถสปอร์ตระดับไฮเอนด์ไม่ปล่อยแล้วใช่ไหม?

สีหน้าของเสิ่นชิงเย็นชาลงอีก เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “นั่นเป็นรถที่ฉันเรียกผ่านแอปเรียกรถ”

นักข่าวอึ้งไป

เขาไม่คิดเลยว่าเสิ่นชิงจะตอบเขาแบบนี้

รถสปอร์ตระดับไฮเอนด์มูลค่าหลายล้านกลายเป็นรถที่เรียกผ่านแอปงั้นเหรอ?

ใครจะเชื่อเรื่องแบบนี้กัน!

นักข่าวคิดว่าตัวเองจับได้ไล่ทันเสิ่นชิงแล้ว จึงไม่ยอมปล่อยและพูดว่า

“รถสปอร์ตระดับไฮเอนด์มูลค่าหลายล้าน จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมาทำงานเป็นรถรับจ้างผ่านแอป?”

เสิ่นชิงหัวเราะเยาะเบา ๆ

“ฮะ ๆ คุณไม่เคยได้ยินข่าวลูกเศรษฐีขับรถหรูมาวิ่งรถแท็กซี่เหรอ?”

นักข่าวอึ้งไป เรื่องนี้เขาเคยได้ยินมาจริง ๆ…

เมื่อไม่นานมานี้ยังติดเทรนด์ร้อนด้วย

เรื่องเดิมคือมีลูกเศรษฐีคนหนึ่ง ไม่มีอะไรทำทั้งวัน จึงเริ่มขับรถรับส่งผู้โดยสารผ่านแอป

เจตนาของลูกเศรษฐีคนนั้นคือไม่สนว่าจะได้เงินมากหรือน้อย แค่อยากสนุกเท่านั้น

หลังจากเรื่องนี้ติดเทรนด์ร้อน มีชาวเน็ตหลายคนแสดงความเห็นว่าตัวเองก็เคยเจอรถหรูตอนเรียกแท็กซี่ และเจ้าของรถหรูก็แค่ออกมาสัมผัสประสบการณ์ชีวิต

เสิ่นชิงเพิ่งเห็นข่าวนี้เมื่อไม่นานมานี้ จึงใช้เหตุการณ์นี้ตอบกลับไปอย่างชาญฉลาด

จนถึงตอนนี้ เสิ่นชิงก็เห็นแล้วว่านักข่าวกลุ่มนี้ไม่ได้มีเจตนาดี

กลุ่มนักข่าวไร้ยางอายพวกนี้ ถ้าไม่ใช่พูดจาเหลวไหล ก็คอยขุดหลุมพรางให้เธอสะดุด

เห็นได้ชัดว่ามีคนสั่งการให้พวกเขาทำเช่นนี้

เสิ่นชิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองไปยังย่านที่คึกคักที่สุดของเมืองหางโจว

ดีจริง เธอเพิ่งลงจากเครื่องบิน ก็มีคนรอไม่ไหวแล้วเหรอ?

ฮึ…

คราวนี้ เธอจะสนุกกับพวกเขาให้เต็มที่

ในขณะนั้นเอง เสิ่นชิงก็ได้รับโทรศัพท์จากศาล

เสียงทุ้มนุ่มนวลดังขึ้นจากปลายสาย “สวัสดี คุณเสิ่นชิง ผมเฉินหยางครับ”

เฉินหยางคือผู้พิพากษาหัวหน้าศาลประชาชนเมืองหางโจว และเป็นศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยกฎหมายเช่นกัน

เขาเรียนจบก่อนเสิ่นชิงหลายรุ่น นับว่าเป็นรุ่นพี่ของเสิ่นชิง

เฉินหยางโทรมาเพื่อถามว่า ช่วงนี้งานราชการยุ่งหรือไม่ และจะสามารถไปขึ้นศาลตามกำหนดได้หรือเปล่า

เพราะคดีทั้งสองนั้นถูกเลื่อนมานานแล้ว

เมื่อเข้าใจความหมายของเฉินหยางแล้ว เสิ่นชิงจึงรีบกล่าวขอโทษทันที

“ขอโทษด้วยค่ะ เนื่องจากเหตุผลส่วนตัวของฉัน ทำให้ต้องขอเลื่อนการพิจารณาคดีหลายครั้ง สร้างความยุ่งยากให้กับศาลมาก ฉันจะจัดการเรื่องนี้ในอีกไม่กี่วันนี้ และสามารถขึ้นศาลได้ตามกำหนดค่ะ”

เฉินหยางกล่าวอย่างสุภาพว่า “คุณเสิ่นก็ทำงานเพื่อประเทศชาติอย่างหนักมาตลอด ดังนั้นทางศาลก็เข้าใจดี เมื่อคุณมีงานราชการยุ่ง ต้องการให้ผมจัดการคดีทั้งสองให้อยู่ในวันเดียวกันไหมครับ?”

เสิ่นชิงคิดสักครู่ แล้วตอบว่า “ขอบคุณสำหรับความหวังดีของเพื่อนร่วมสถาบันเฉินหยางค่ะ ไม่ต้องลำบากหรอก ให้เป็นไปตามวันพิจารณาคดีที่กำหนดไว้ตามเดิมก็แล้วกันค่ะ ฉันจะจัดการทีละคดีค่ะ”

การกินข้าวต้องกินทีละคำ การสู้คดีก็ต้องสู้ทีละคดี

เสิ่นชิงตัดสินใจจะจัดการกับคู่สามีภรรยาเฉียวเฟิงก่อน

ส่วนเฉียวปางนั้น ยังมีปัญหาอีกมากมายที่ต้องขุดคุ้ย

การวางเฉียวปางไว้เป็นลำดับสุดท้าย เสิ่นชิงยังมีการพิจารณาอีกอย่างหนึ่ง

ท้ายที่สุดแล้ว ความรู้สึกที่มีดาบห้อยอยู่เหนือศีรษะตลอดเวลา คงจะเป็นอะไรที่ทนไม่ได้แน่นอน