สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 201 การต่อสู้ในสังเวียนใต้ดิน

บทที่ 201 การต่อสู้ในสังเวียนใต้ดิน

อุบัติเหตุในสังเวียนใต้ดินที่ทำให้มีคนเสียชีวิตเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ

หลังจากรับเงินแล้ว พนักงานเสิร์ฟก็วางน้ำแร่สองขวดที่ยังไม่ได้เปิดไว้ข้าง ๆ ลู่เย่อย่างเงียบ ๆ

บนเวที ลู่เย่ถล่มซุนจ่างหยางอย่างราบคาบในทุกด้าน

เขาคุกเข่าทับลงบนตัวซุนจ่างหยางจนซุนจ่างหยางไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้

ซุนจ่างหยางคำรามและดิ้นรนต่อสู้ด้วยความโกรธแค้น ทุบพื้นเวทีอย่างแรง

“นายยอมแพ้หรือยัง?”

ลู่เย่มองด้วยสายตาดูถูก

เขามองซุนจ่างหยางที่อยู่บนพื้นราวกับมองสุนัขตาย แล้วกระชากผมของซุนจ่างหยางกระแทกลงกับพื้นอย่างรุนแรง

ซุนจ่างหยางตาแดงก่ำ กัดฟันไม่ยอมแพ้

เขาใช้เท้าทั้งสองข้างถีบเสาเวที แล้วหมุนตัวอย่างแรง เลื่อนไถลออกไปเหมือนปลาไหล หลุดพ้นจากการควบคุมของลู่เย่

ผู้ชมด้านล่างเวทีคิดว่าได้ตัดสินผู้ชนะแล้ว พวกเขาไม่คิดว่าซุนจ่างหยางจะยังลุกขึ้นมาได้

“ปี๊ด ปี๊ด”

หลังจากเสียงนกหวีดดังขึ้นสองครั้ง กรรมการเข้ามาแยกทั้งสองคน “พักครึ่งเวลา”

ลู่เย่สะบัดเหงื่อบนศีรษะ ยื่นมือไปเปิดขวดน้ำ แหงนคอดื่มลงไป

ไม่มีใครรู้ว่าน้ำในขวดมีบางอย่างปลอมปนแล้ว

แม้ว่าสังเวียนใต้ดินจะเปิดกว้างมาก ไม่ห้ามท่าอันตราย สามารถออกหมัดได้อย่างอิสระ

แต่ถ้าใครใช้วิธีสกปรกเพื่อเอาชนะ จะถูกทุกคนดูถูก

ลู่เย่ไม่ได้สนใจตอนดื่มน้ำ กลืนลงคอไปหนึ่งขวดเต็ม

หลังจากเสียงฆ้องดังขึ้น ยกที่สามก็เริ่มต้นขึ้น

ในตอนแรก ลู่เย่ยังคงครองความได้เปรียบอย่างมั่นคง แต่ค่อย ๆ สายตาของเขาเริ่มพร่ามัว มองอะไรก็เหมือนมีหมอกขาวบาง ๆ ปกคลุม

ลู่เย่สะบัดศีรษะ ทำให้การมองเห็นชัดเจนขึ้นเล็กน้อย

แต่ทันใดนั้น ตาทั้งสองข้างของเขาก็มืดลง ปากขม ย่างก้าวโคลงเคลง และการตอบสนองก็เริ่มช้าลง

ซุนจ่างหยางมองร่างที่โงนเงนของลู่เย่ คิดว่าพลังงานของเขาถูกใช้จนหมดแล้ว

ดังนั้นเขาจึงกำหมัดแน่นและเริ่มโต้กลับ

“ย้าก!”

ซุนจ่างหยางตะโกนเสียงดัง ยกศอก งอเข่า และชกหมัด โจมตีลู่เย่อย่างรวดเร็วและรุนแรงราวกับพายุฝน

เนื่องจากร่างกายไม่สบาย ลู่เย่จึงทำได้เพียงป้องกันตัวอย่างจำใจ

ส่วนซุนจ่างหยางก็ฉวยโอกาสนี้ เล็งเป้าหมายไปที่จุดอ่อนสำคัญ

ทุกท่าทางโหดเหี้ยม ทุกหมัดถูกเป้าหมาย

“ปัง!”

ซุนจ่างหยางต่อยหมัดเข้าที่คางของลู่เย่ ตามด้วยศอกกระแทกเข้าที่ท้องของลู่เย่อย่างแรง

“พรวด~” ลู่เย่อ้าปาก พ่นเลือดออกมา

เขารู้สึกว่ากระเพาะกำลังแสบร้อน ปวดแสบปวดร้อนอยู่ข้างใน

ซุนจ่างหยางเห็นว่าลู่เย่หมดแรงอย่างเห็นได้ชัด จึงต่อด้วยการเตะกระโดดเข้าที่ศีรษะของลู่เย่

การเตะครั้งนี้รุนแรงมาก ถ้าโดนเต็ม ๆ อย่างน้อยก็ต้องสมองกระทบกระเทือนแน่

โชคดีที่ในวินาทีสุดท้าย ลู่เย่ยกมือขึ้นป้องกันศีรษะ รับการโจมตีไว้ได้

แม้จะเป็นเช่นนั้น ลู่เย่ก็ยังถูกเตะจนต้องถอยหลังไปหลายก้าว

“กรรม…” ลู่เย่เพิ่งจะเรียกกรรมการให้พักครึ่งเวลา

ผลลัพธ์คือซุนจ่างหยางไม่ให้โอกาสลู่เย่พูดเลย เขาชกเข้าที่มุมปากของลู่เย่ทันที

“ปัก!”

ลู่เย่โดนต่อยที่มุมปากอย่างจัง

“โอ๊ย” ลู่เย่ยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก ดวงตาทั้งสองข้างลุกโชนด้วยความโกรธ

ทำไมถึงต้องต่อยหน้าด้วย!

เขายังต้องไปรับเสิ่นชิงอีกนะ

ถ้าเสิ่นชิงรู้ว่าเขาไปต่อยกับคนอื่น คงจะโดนดุเอาแน่ ๆ

ลู่เย่รู้สึกโมโหนิดหน่อย เขาอดทนกับความเจ็บปวดในร่างกาย คว้าแขนของซุนจ่างหยางแล้วทุ่มหลังอย่างสวยงาม

แต่หลังจากนั้น ลู่เย่รู้สึกว่าเพดานเหนือศีรษะสั่นไหว แล้วเขาก็ล้มลงท่ามกลางเสียงร้องตกใจ

ซุนจ่างหยางฉวยโอกาสนี้กระโจนเข้าใส่ร่างของลู่เย่ กดเขาไว้แน่น แล้วชกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เลือดที่หน้าผากค่อย ๆ ไหลลงมา ค่อย ๆ บดบังสายตาทั้งสองข้าง

ในความมึนงง ลู่เย่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก

หกโมงแล้ว การฝึกอบรมของเสิ่นชิงจบลงแล้ว

เขาต้องไปรับเธอ

และเขายังวางแผนอาหารค่ำแสงเทียนไว้ด้วย

เมื่อนึกถึงว่าเสิ่นชิงยังคงรออยู่ ลู่เย่ก็ไม่รู้ว่าพลังระเบิดออกมาจากที่ไหน เขาผลักซุนจ่างหยางที่กดทับร่างเขาอยู่ออกไปอย่างแรง

จากนั้นก็ตะโกนด้วยความโกรธแค้นแล้วกระโดดขึ้นจากพื้น ล็อกคอ บีบคอซุนจ่างหยางแน่น

“บีบให้ตาย! บีบให้ตาย! บีบให้ตาย!”

ผู้ชมด้านล่างฉวยโอกาสปลุกปั่น ตะโกนให้ลู่เย่บีบคอซุนจ่างหยางให้ตาย

คนพวกนี้ชอบดูเรื่องวุ่นวาย ไม่กลัวเรื่องจะบานปลาย

ในตอนนี้ ลู่เย่โกรธมากแล้ว

ซุนจ่างหยางคอแดงก่ำ พยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่ไม่ว่าเขาจะดิ้นอย่างไร ลู่เย่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ

เขาค่อย ๆ หมดแรงลงเพราะไม่สามารถหายใจได้ ม่านตาของซุนจ่างหยางเริ่มเบลอ แขนที่ตบไปมาก็ค่อย ๆ อ่อนลง

ในตอนนั้นเอง เสียงดังปัง ประตูสนามมวยใต้ดินถูกเตะเปิดออกอย่างกะทันหัน

ตำรวจลาดตระเวนในเครื่องแบบกลุ่มหนึ่งล้อมสนามมวยใต้ดินไว้

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่นำหน้าตะโกนเสียงดัง “ทุกคน ยกมือขึ้น ห้ามขยับ!”

ผู้ชมที่กำลังตื่นเต้นถูกราดด้วยน้ำเย็นในทันที

ตำรวจลาดตระเวนหลายนายกระโดดขึ้นเวที ดึงลู่เย่ที่เกือบจะบีบคอซุนจ่างหยางจนตายออกมา

ที่แท้ เมืองหลวงกำลังตรวจสอบสนามมวยใต้ดินที่ผิดกฎหมายอย่างเข้มงวด

สนามมวยใต้ดินแห่งนี้ถูกจับตามองมาหลายวันแล้ว สำนักงานตำรวจกำลังเตรียมปฏิบัติการในวันนี้พอดี

ดังนั้น ลู่เย่จึงบังเอิญมาเจอเข้าพอดี

ตำรวจสายตรวจคนหนึ่งหยิบกุญแจมือออกมาและกำลังจะใส่กุญแจมือให้ลู่เย่ แต่ผลปรากฏว่าลู่เย่กลับล้มลงไปนอนแน่นิ่ง

…

สนามยิงปืนผิงชาง

การฝึกวันนี้จบลงแล้ว คนส่วนใหญ่กลับไปกันหมดแล้ว

เสิ่นชิงยังไม่ได้กลับ เธอกำลังฝึกประกอบปืนอยู่

เนื่องจากลู่เย่จะมารับเธอ เธอจึงประกอบปืนไปพลางรอคนมารับไปพลาง

ช่วงเช้าเป็นการฝึกสมรรถภาพร่างกาย ส่วนช่วงบ่ายเป็นการฝึกใช้อาวุธปืน

เสิ่นชิงเรียนรู้ได้เร็วมาก เธอจำแผนผังโครงสร้างของปืนได้ในแวบเดียว

ดังนั้นตอนนี้ เธอกำลังพยายามประกอบปืนพกด้วยตัวเอง

“โอ้โฮ~ ดาราใหญ่ของเราอย่างเสิ่นยังไม่ไปอีกเหรอเนี่ย”

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นในสนามยิงปืนที่ว่างเปล่า ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าวุ่นวาย

เสิ่นชิงเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอคือกลุ่มคนที่คอยกลั่นแกล้งเธอในตอนกลางวัน

แววตาของเสิ่นชิงหม่นลง

ดีจริง ๆ เธอไม่ได้หาเรื่อง แต่เรื่องกลับมาหาเธอเสมอ

เสิ่นชิงเอียงศีรษะเล็กน้อย มองกลุ่มคนที่มาหาเรื่องอย่างเย็นชา

ท่ามกลางฝูงชน คนที่เป็นหัวหน้ากอดอกมองเสิ่นชิงพลางพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“คนกับคนนี่มันช่างแตกต่างกันจริง ๆ บางคนทำงานหนักทุกวันก็ไม่ได้โอกาสเลื่อนตำแหน่ง

แต่บางคน เพิ่งเข้าทำงานก็ได้งานดี ๆ เพียงแค่เดือนเดียวก็ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นหลายระดับ”

พูดจบ สายตาของคนคนนั้นก็หยุดอยู่บนใบหน้าของเสิ่นชิง มองสำรวจขึ้นลงครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างดูถูกว่า

“ก็ไม่รู้ว่าอาศัยอะไรกันแน่”

เมื่อเผชิญกับเสียงซุบซิบนินทาที่ดังอยู่ข้างหู สีหน้าของเสิ่นชิงกลับสงบนิ่งอย่างผิดปกติ

เธอไม่พูดอะไร เพียงแต่เร่งความเร็วในการประกอบปืนในมือ

พวกคนเหล่านั้นอาศัยความได้เปรียบที่มีจำนวนมากกว่า ค่อย ๆ ล้อมเข้ามาหาเสิ่นชิง