สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 200 ชนะเข้าโรงพยาบาล แพ้กินเลี้ยง

บทที่ 200 ชนะเข้าโรงพยาบาล แพ้กินเลี้ยง

คนที่ชนโจวเจิ้งกั๋วเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ตัวเล็กน่ารัก เธอรีบหันหลังกลับมาขอโทษสำหรับความสะเพร่าของตัวเอง

“ขอโทษค่ะ ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

เมื่อเห็นว่าเป็นผู้หญิงตัวเล็ก โจวเจิ้งกั๋วก็เกาหัวแก้เขิน พูดอย่างเขินอายว่า “ไม่เป็นไร ๆ ครับ…”

เสิ่นชิงเดิมทีก็อยากจะโวยวาย แต่เธอพบว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ

ความโกรธก็หายไปในพริบตา

ด้วยความจำใจ เสิ่นชิงจึงต้องไปหาน้ำที่อื่น

เธอจำได้ว่าบริเวณอื่นมีตู้ขายเครื่องดื่มอัตโนมัติ

เสิ่นชิงเดินไปได้ระยะหนึ่ง ในที่สุดก็เห็นตู้ขายเครื่องดื่มอัตโนมัติในบริเวณจัดแสดง

แต่ว่า น้ำแร่ในตู้ขายเครื่องดื่มอัตโนมัติถูกซื้อไปหมดแล้ว เหลือแต่เครื่องดื่มหวาน ๆ ที่ไม่ช่วยดับกระหาย

แต่เสิ่นชิงไม่สนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว

เธอซื้อน้ำหลายขวดแล้วดื่มรวดเดียวหมด

หลังจากดื่มเครื่องดื่มหวาน ๆ หลายขวด เสิ่นชิงรู้สึกว่าร่างกายที่แห้งเหี่ยวเหมือนฟองน้ำถูกแดดเผา กลับชุ่มชื้นขึ้นมาอีกครั้งจากการเติมเต็มของเครื่องดื่ม

อย่างไรก็ตาม เครื่องดื่มหวานเกินไป เสิ่นชิงยังรู้สึกกระหายน้ำอยู่บ้าง

ขณะเดินผ่านห้องจัดแสดงแห่งหนึ่ง เธอได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากข้างใน

เสิ่นชิงชำเลืองมองเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอเห็นคนเจ็ดแปดคนนอนพักผ่อนอยู่ข้างใน พวกเขาคือคนที่แซงคิวเธอไปซื้อน้ำนั่นเอง

และผู้หญิงคนที่ชนโจวเจิ้งกั๋วก็อยู่ในนั้นด้วย กำลังหัวเราะคิกคักเพราะถูกคนอื่นแหย่

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นพวกเดียวกัน

ดวงตาของเสิ่นชิงหรี่ลงเล็กน้อย

เธอไม่รู้จักคนพวกนี้เลย และไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน ทำไมพวกเขาถึงได้จงใจกลั่นแกล้งเธอ?

เมื่อเทียบกับเสิ่นชิงที่กำลังรับการฝึกอันแสนทรมานในค่ายฝึก ลู่เย่กลับสบายกว่ามาก

ตอนนี้ เขากำลังนั่งไขว่ห้างนอนหลับสบายอยู่ในรถ

ในรถมีเครื่องปรับอากาศ ไม่อึดอัดหรือร้อนอบอ้าวเลย เย็นสบายและสะดวกสบายมาก

เวลานัดชกคือบ่ายสามโมง ดังนั้นลู่เย่จึงตัดสินใจพักผ่อนสะสมพลัง นอนหลับให้สบาย

หลังจากตื่นนอน ลู่เย่ก็กินข้าว แล้วไปออกกำลังกาย

สถานที่ที่ลู่เย่นัดชกกับซุนจ่างหยางอยู่ที่สังเวียนมวยใต้ดิน

สังเวียนมวยใต้ดิน ชนะก็เข้าโรงพยาบาล แพ้ก็ไปกินเลี้ยง

คนที่มาชกมวยใต้ดินที่นี่ แต่ละคนใครโหดเหี้ยมกว่ากัน

และลู่เย่ก็ไม่คิดจะปล่อยซุนจ่างหยางไปง่าย ๆ

คราวนี้เขามาด้วยความตั้งใจที่จะเอาชีวิตฝ่ายตรงข้ามให้ได้

สนามมวยใต้ดินมีพื้นที่ประมาณ 500 ตารางเมตร ตรงกลางเป็นเวทีปูพรมสีแดง ด้านบนมีไฟส่องสว่างเรียงเป็นแถว ทำให้เวทีสว่างไสว

ผู้ชมในสนามมีประมาณ 200-300 คน ล้วนเป็นคนหนุ่มสาว

เนื่องจากลู่เย่ไม่ได้อาศัยอยู่ในเมืองหลวงบ่อยนัก จึงมีคนที่นี่หลายคนไม่รู้จักเขา

อย่างไรก็ตาม ด้วยรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นของเขา สาวเซ็กซี่ในสนามมวยใต้ดินต่างส่งสายตาเชิญชวนมาให้เขา

ลู่เย่ไม่สนใจจูบที่ส่งมาอย่างกระตือรือร้นจากสาว ๆ เหล่านั้น

บนเวที ซุนจ่างหยางที่พันผ้าบนมือ จ้องมองลู่เย่อย่างเย็นชา

รอบดวงตาข้างหนึ่งของเขายังคงเป็นสีม่วงช้ำ

หลังจาก ลู่เย่ขึ้นเวที เสียงเชียร์จากด้านล่างก็ดังขึ้นเป็นระลอก

ในสนามมวยใต้ดิน คนที่มีกล้ามท้องแปดเหลี่ยมเป็นเรื่องปกติ

แต่คนที่มีกล้ามท้องแปดเม็ดและหน้าตาหล่อเหลาด้วยนั้นหาได้ยากมาก

“วี้ดวิ้ว~”

สาว ๆ สุดเซ็กซี่หลายคนผิวปากให้กำลังใจลู่เย่

ซุนจ่างหยางมองลู่เย่ที่กำลังเด่นดังอย่างเย็นชา แล้วพูดว่า “ฮึ เดี๋ยวฉันจะต่อยหน้านายจนแม่นายจำไม่ได้”

ลู่เย่เอียงหัวเล็กน้อย ยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาท “ฮ่า ๆ นายอิจฉาที่ฉันหล่อสินะ”

ซุนจ่างหยางพูดไม่ออก “…”

เสียงฆ้องเริ่มการแข่งขันดังขึ้น

ลู่เย่และซุนจ่างหยางจับมือกันเบา ๆ

จากนั้น ซุนจ่างหยางเริ่มโจมตีลู่เย่ด้วยหมัดเหวี่ยงซ้ายใส่ศีรษะของลู่เย่ก่อน

ลู่เย่เอียงหัวหลบอย่างคล่องแคล่ว หลีกหนีการโจมตีของซุนจ่างหยางได้ แล้วรีบโต้กลับด้วยหมัดใส่ศีรษะของเขาอย่างรวดเร็ว

กฎข้อเดียวของสังเวียนใต้ดินคือ ไม่มีกฎ

ตราบใดที่ไม่ใช้อาวุธ ไม่ว่าจะชกอย่างไร หรือโจมตีส่วนไหนของร่างกาย ทุกอย่างล้วนได้รับอนุญาต

บนเวที สองคนกำลังปล่อยหมัด ชกกันอย่างดุเดือด ทำให้ผู้ชมรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจ

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องลีลา ความเร็ว หรือพละกำลัง ลู่เย่เหนือกว่าซุนจ่างหยางในทุกด้าน

แต่ซุนจ่างหยางมีจุดเด่นที่พิเศษมาก

เขาทนรับการชกได้ดี

ไม่ว่าจะโดนกี่หมัด หรือบาดเจ็บหนักแค่ไหน ซุนจ่างหยางก็สามารถลุกขึ้นมาจากเวทีได้ จากนั้นก็ปรับลมหายใจ และเริ่มการโจมตีและป้องกันรอบใหม่

ลู่เย่มองออกแล้วว่า ไอ้หมอนี่กำลังแข่งความอึดกับเขา

ซุนจ่างหยางต้องการจะเล่นงานเขาด้วยการทำให้เขาหมดแรง จนสิ้นเรี่ยวแรง

ลู่เย่ส่ายหน้าอย่างดูแคลน “ฉันจะฆ่าแกให้ตายก่อนที่แรงของฉันจะหมด”

ซุนจ่างหยางไม่พูดอะไร เพียงแค่ถ่มน้ำลายเป็นเลือดออกมา แล้วเปิดขวดดื่มน้ำอึกหนึ่ง

ลู่เย่กำหมัดแน่น เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีรอบต่อไป “อ้อ อย่าลืมรักษาสัญญาด้วยล่ะ ถ้าแพ้ก็ต้องหายตัวไปทันที”

“ฮึ ใครบอกว่าฉันจะแพ้” ซุนจ่างหยางยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมหน้าผาก จ้องมองลู่เย่อย่างดุดัน

ที่มุมหนึ่งของสังเวียนใต้ดิน ยังมีอีกคนที่กำลังจับตาดูการแข่งขันนี้อยู่

ในช่วงพักครึ่ง จูฮ่าวลุกจากที่นั่ง แล้วไปหาพนักงานบริการของสังเวียนใต้ดิน

จูฮ่าว “เอาน้ำแร่สองขวดนี้ไปวางไว้ที่ฝั่งสีน้ำเงิน”

ฝ่ายแดงคือซุนจ่างหยาง ฝ่ายน้ำเงินคือลู่เย่

จูฮ่าวพูดพลางยื่นถุงกระดาษหนา ๆ ให้พนักงาน

พนักงานเปิดดู พบว่าข้างในเป็นธนบัตรมัดหนา

เพียงแค่ส่งน้ำแร่สองขวดก็สามารถรับเงินได้มากมายขนาดนี้

พนักงานบริการก็ไม่ได้โง่

เขารู้ดีว่าน้ำแร่พวกนี้ต้องมีปัญหาแน่นอน

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับกองเงินสดหนา ๆ พนักงานบริการลังเลเพียงชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือรับขวดน้ำแร่ไป