สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 198 คุณเสิ่น ผมขอสาบาน ผมจงรักภักดีต่อคุณเสมอมา

บทที่ 198 คุณเสิ่น ผมขอสาบาน ผมจงรักภักดีต่อคุณเสมอมา

“พอได้แล้ว! ถ้ายังทะเลาะกันอีก ฉันจะจับพวกเธอทั้งสองคนเดี๋ยวนี้!”

นายพลไป๋เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน สองคนนี้จะไม่หยุดกันสักทีหรือไง

เห็นทั้งสองคนยังจะต่อยกันอีก นายพลไป๋รีบสั่งให้คนลากซุนจ่างหยางออกไป

เสิ่นชิงก็รีบดึงลู่เย่ออกมาเช่นกัน

จากนั้น เธอก็พยักหน้าให้นายพลไป๋ แล้วลากลู่เย่ออกจากสนามยิงปืน

“โอ๊ย เบา ๆ หน่อย เจ็บนะ”

ลู่เย่นวดแขนพลางบ่นว่าเสิ่นชิงลงมือแรงเกินไป

เสิ่นชิงมองเขาด้วยสายตาดุ ๆ “ทำไมนายถึงไม่รู้จักหยุดเมื่อได้เปรียบล่ะ ซุนจ่างหยางน่ารำคาญก็จริง จะต่อยก็ต่อยไปเถอะ แต่ทำไมนายถึงต่อยเขาต่อหน้านายพลไป๋ล่ะ นายไม่เห็นเหรอว่านี่มันเหมือนเอาหน้าเขาไปถูพื้นเลยนะ”

“ฮึ่ม ถึงเทพเจ้าจะมาห้ามก็ไม่หยุดซัดหรอก” ลู่เย่แหงนคอพูดอย่างดูถูก “ชิ เขาแค่นายพลคนหนึ่ง ถ้าจะเทียบเส้นสายกัน ฉันไม่มีทางแพ้หรอก…”

เสิ่นชิงอึ้งไป

ลุงของลู่เย่เป็นถึงพลเอกของเขตกองทัพทางตะวันตกเฉียงใต้ ถ้าพูดถึงยศแล้ว สูงกว่านายพลไป๋ตั้งสองขั้น

ถ้าจะเปรียบเทียบพื้นเพแล้ว จริง ๆ ไม่มีใครสู้ลู่เย่ได้

เสิ่นชิงกลอกตา หันไปมองลู่เย่แล้วพูดอย่างหงุดหงิด “นายนี่… ถ้าไม่มีคุณปู่กับคุณลุงคอยปกป้อง นายคงโดนคนซัดตายไปแปดร้อยรอบแล้ว”

ลู่เย่ได้ยินน้ำเสียงตำหนิในคำพูดของเสิ่นชิง จึงทำปากยื่นพูดอย่างน้อยใจ

“ซุนจ่างหยางนั่นแหละที่น่าโดนซัด เขาพยายามจะเอาเปรียบเธอ ฉันช่วยเธอซัดเขา แล้วเธอยังจะมาโทษฉันอีก…”

“โอเค ขอบคุณที่ช่วยฉันนะ…”

เสิ่นชิงถอนหายใจเบา ๆ แล้วจิ้มรอยช้ำที่หน้าผากของลู่เย่

ลู่เย่ทำหน้าเจ็บปวด “โอ๊ย เบามือหน่อย เจ็บจังเลย เจ็บมาก”

พูดจบ ลู่เย่เปลี่ยนเรื่องพูด “พูดถึง คราวนี้มีฉันที่ช่วยเธอจัดการซุนจ่างหยาง แต่ถ้าต่อไปเธอเจอเรื่องแบบนี้อีก เธอจะทำยังไง?”

เห็นเสิ่นชิงได้รับความนิยมขนาดนี้ ลู่เย่รู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย

เสิ่นชิงหัวเราะเยาะ “นายวางใจได้ ไม่มีใครเอาเปรียบฉันได้หรอก”

ลู่เย่เลิกคิ้ว “อ้อ? จริงเหรอ? แล้วทำไมวันนี้เธอถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยล่ะ”

เสิ่นชิงแค่นเสียงเบา ๆ “ฮึ ก็ฉันให้โอกาสเธอได้แสดงฝีมือไงล่ะ”

“อ้อ…”

ลู่เย่หัวเราะแปลก ๆ พร้อมลากเสียงยาว เข้าไปกระซิบข้างหูเสิ่นชิงอย่างกำกวม “ฉันเข้าใจแล้ว เธอกำลังดูปฏิกิริยาของฉันสินะ”

เสิ่นชิงกลอกตา ผลักลู่เย่ออก พูดว่า “เฮอะ ใครจะไปดูปฏิกิริยานายกัน อย่าคิดมากไปหน่อยเลย”

สองคนพูดโต้ตอบกันไปมา ฟังดูคล้ายคู่รักน้อย ๆ ที่กำลังหยอกล้อกัน

อย่างไรก็ตาม ทั้งเสิ่นชิงและลู่เย่ต่างก็ไม่ได้สังเกตเห็น

ในรถที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 300 เมตรจากด้านหลังของทั้งสองคน มีดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองกำลังจ้องมองพวกเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

ห้องพยาบาลในสนามยิงปืน

ซุนจ่างหยางกำลังได้รับการรักษาจากแพทย์

อาการบาดเจ็บของเขาหนักกว่าลู่เย่มาก แต่ล้วนเป็นบาดแผลภายนอก ไม่มีอะไรร้ายแรง พักฟื้นสักไม่กี่วันก็หายดี

นายพลไป๋ยืนอยู่ข้าง ๆ มองหลานชายของตนเองด้วยสีหน้าเย็นชา

“แกรู้หรือเปล่าว่า ถ้าเรื่องวันนี้ถูกสืบสวนลงไป แกก็จะไม่มีคุณสมบัติเข้าค่ายฝึกทางตะวันออกแล้ว”

ซุนจ่างหยางยังคงโกรธไม่หาย เขาโต้เถียงว่า “วันนี้ถ้าไม่ถูกขัดขวาง ผมจะต้องฆ่าไอ้หมอนั่นให้ตายแน่! ต่อไปผมจะต้องหาโอกาสจัดการมันให้ตายให้ได้!”

เมื่อเห็นว่าหลานชายไม่รู้จักสำนึกผิด นายพลไป๋โกรธจัด

เขาชี้ไปที่หัวของซุนจ่างหยางแล้วด่าอย่างเสียงดัง

“ดูสภาพสิ ตอนนี้เหมือนหมีแพนด้า ไปต่อยตีกับคนอื่นแล้วแพ้ยังไม่ยอมรับ ไม่รู้จักสำนึกผิด ยังจะขู่ฟ่อว่าจะไปซัดคนอื่นอีก พวกไม่มีระเบียบวินัย ไม่เชื่อฟังคำสั่งอย่างแกนี่ ถ้าไปอยู่ค่ายฝั่งตะวันออก คงก่อเรื่องวุ่นวายทุกสองสามวันแน่ ๆ ซุนจ่างหยาง ตอนนี้ฉันขอแจ้งอย่างเป็นทางการว่า แกถูกตัดสิทธิ์เข้าค่ายตะวันออกแล้ว!”

นายพลไป๋โกรธจนหน้าอกกระเพื่อมไม่หยุด

ในค่ายทหารเน้นเรื่องการเชื่อฟังคำสั่ง แค่ข้อนี้ข้อเดียว ซุนจ่างหยางก็ไม่มีคุณสมบัติพอแล้ว

“กลับไปเป็นทหารรักษาความปลอดภัยที่เซียงเป่ยซะ!”

พูดจบ นายพลไป๋ก็กระแทกประตูออกไป

ซุนจ่างหยางอึ้งไปชั่วขณะ

เขาไม่คิดเลยว่าลุงจะทำจริง ๆ

แต่เขาก็ดื้อไม่แพ้กัน จึงแหงนคอตะโกนใส่นายพลไป๋ว่า “ไม่ไปก็ไม่ไป! ผมกลับบ้านเกิดไปเป็นเอง!”

พูดจบ ซุนจ่างหยางยิ่งคิดยิ่งโกรธ ชกต่อยแพ้แล้ว โอกาสเข้าร่วมกองทัพก็หมดไปด้วย

นี่ไม่ได้ เขาจำเป็นต้องระบายความแค้นให้สาสม

ซุนจ่างหยางหาคนสืบหาวิธีติดต่อลู่เย่ แล้วส่งข้อความท้าประลองให้เขา

“ไอ้โง่ กล้าสู้กับฉันอีกยกไหม?”

ลู่เย่ได้รับข้อความแล้วเลิกคิ้วขึ้น นิ้วกดแป้นพิมพ์ตอบกลับ “แกเป็นแค่ผู้แพ้ ไม่มีคุณสมบัติมาต่อกรกับฉันหรอก”

ซุนจ่างหยางได้รับคำตอบแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นตอบกลับไปว่า “ถ้านายชนะ ฉันจะไม่ยุ่งกับเสิ่นชิงอีกต่อไป”

ลู่เย่เห็นข้อความนี้แล้ว สายตาชะงักไปชั่วขณะ

เขาไม่รังเกียจที่จะให้รอบตัวเสิ่นชิงมีแมลงวันตอมน้อยลง จึงตอบกลับไปว่า “ฉันไม่รังเกียจที่จะซ้อมนายอีกครั้ง”

“กำลังขับรถอยู่นะ อย่าเล่นมือถือสิ”

เสิ่นชิงนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ขมวดคิ้วมองดูลู่เย่

การเล่นโทรศัพท์มือถือขณะขับรถไม่ใช่นิสัยที่ดีนะ

ลู่เย่พยักหน้าเบา ๆ แล้วเชื่อฟังจอดรถไว้ข้างทาง จากนั้นก็ส่งข้อความสั้น ๆ ไปหาซุนจ่างหยาง “เวลา? สถานที่?”

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงสั่นดังขึ้น

ซุนจ่างหยางส่งเวลาและสถานที่นัดต่อยมาให้

เสิ่นชิงเห็นลู่เย่หมกมุ่นอยู่กับการแชต จึงเกิดความสงสัยขึ้นมา “นายกำลังคุยกับใครอยู่?”

ลู่เย่รีบเงยหน้าขึ้นอธิบาย อ๊ะไม่สิ ต้องปกปิด

“ไม่…ไม่ได้คุยกับใครหรอก”

เสิ่นชิงหรี่ตาลง สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย “ส่งโทรศัพท์มาให้ฉันดูหน่อย”

ลู่เย่ได้ยินดังนั้นก็รีบซ่อนโทรศัพท์ไว้ข้างหลัง “จริง ๆ นะ ไม่ได้คุยกับใครเลย…”

ลู่เย่ซ่อนมือข้างหนึ่งไว้ด้านหลัง ฉวยโอกาสลบข้อความของซุนจ่างหยาง

“ส่งให้ฉัน”

เสิ่นชิงจ้องมองลู่เย่อย่างสงบนิ่ง สั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจปฏิเสธได้

เมื่อเห็นแววตาของเสิ่นชิงเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ ลู่เย่จำใจต้องส่งโทรศัพท์ให้

“คุณเสิ่น ผมขอสาบาน ผมจงรักภักดีต่อคุณเสมอมา ไม่มีทางไปมีสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นอย่างเด็ดขาด”

ลู่เย่พูดเล่น ๆ อยู่ข้าง ๆ

เสิ่นชิงมองลู่เย่อย่างหงุดหงิด “ใครถามนายเรื่องนี้กัน”

แม้จะพูดแบบนั้น เสิ่นชิงก็ยังเลื่อนสายตาไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของลู่เย่

เมื่อเห็นโทรศัพท์ของลู่เย่ ใบหน้าของเสิ่นชิงก็แดงขึ้นทันที

“นาย…นายกล้า…”

เสิ่นชิงเบิกตากว้างด้วยความโกรธ จ้องมองลู่เย่อย่างดุดัน

เสิ่นชิงไม่คิดว่าหน้าจอโทรศัพท์ของลู่เย่จะเต็มไปด้วยรูปของเธอ

ในนั้นมีหลายรูปที่เพิ่งแอบถ่ายวันนี้ด้วย

เสิ่นชิงหน้าแดงเล็กน้อย ชี้ไปที่หน้าจอโทรศัพท์แล้วพูดว่า “เมื่อกี้นายกำลังตั้งค่านี่อยู่ใช่ไหม”

ลู่เย่พยักหน้าอย่างซื่อ ๆ “ใช่ครับ”

เสิ่นชิงมองลู่เย่ด้วยหางตา “ต่อไปห้ามแอบถ่ายฉันนะ แล้วก็ต้องลบรูปบนหน้าจอโทรศัพท์ด้วย”

ลู่เย่ยกมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ “รายงานคุณเสิ่น ผมไม่ได้แอบถ่ายนะครับ ผมแค่บันทึกช่วงเวลาดี ๆ เท่านั้น แล้วก็ผมจะไม่ลบรูปด้วย”

เสิ่นชิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วแค่นเสียงเบา ๆ “รีบขับรถเถอะ”

“ครับผม”

ลู่เย่หมุนกุญแจเบา ๆ เปิดเครื่องเสียง แล้วขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

ด้านหลังพวกเขา ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก มีรถยนต์คันหนึ่งแล่นตามมา

จูฮ่าวเลื่อนกระจกรถลง มองดูร่างที่กำลังเดินจากไปข้างหน้า ดวงตาเปล่งประกายเย็นชา