สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 197 ลู่เย่เอาชนะซุนจ่างหยาง

บทที่ 197 ลู่เย่เอาชนะซุนจ่างหยาง

ลู่เย่จู่โจมอย่างรุนแรงทันที ซุนจ่างหยางไม่ทันตั้งตัว โดนหมัดหนัก ๆ เข้าที่หน้าเต็ม ๆ

ซุนจ่างหยางเซถอยหลัง รอบดวงตาช้ำเป็นสีม่วง

ไม่ทันให้เขาได้หายใจ ลู่เย่ก็เตะเข้าที่หน้าอกอีกที

ลู่เย่เตะอย่างแรง ซุนจ่างหยางลอยกระเด็นออกไปเหมือนกระสอบทราย โชคดีที่คว้าขอบโต๊ะไว้ทัน จึงพอทรงตัวอยู่ได้

“ซี้ด~”

ซุนจ่างหยางยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก

“ไอ้หนู แกลงมือหนักนี่?” ซุนจ่างหยางบิดคอ จ้องมองลู่เย่อย่างดุร้าย

ลู่เย่ยืดตัวตรง เลิกคิ้วขึ้น มุมปากมีรอยยิ้มเย็นชา “นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น ฉันยังมีอะไรที่หนักกว่านี้อีก”

พูดจบ ลู่เย่ก็บีบนิ้วมือจนกระดูกลั่น เดินเข้าหาซุนจ่างหยางพร้อมรอยยิ้มโหดเหี้ยม

กล้าเพ่งเล็งผู้หญิงของเขาเหรอ?

ยังกล้าลวนลามเธอต่อหน้าเขาอีก

ช่างเบื่อชีวิตเสียจริง

ลู่เย่โกรธจนควันออกหู ตัดสินใจจะทำลายซุนจ่างหยาง

เขาเหยียดหยันพลางโบกมือเรียกซุนจ่างหยาง “มาสิ ไอ้ขยะ วันนี้พี่ชายจะสั่งสอนแกให้จำฝังใจ ต่อไปจะได้เก็บความคิดบัดซบของแกไว้”

สีหน้าของซุนจ่างหยางดำมืดที่สุด เขาไม่เคยเสียเปรียบใครมากขนาดนี้มาก่อน

วันนี้ถึงกับถูกทำให้มึนงง ช่างเป็นความอัปยศอดสูอย่างที่สุด!

ซุนจ่างหยางมองไปที่เสิ่นชิง พบว่าสายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ลู่เย่ตลอดเวลา ทันใดนั้นความโกรธก็พลุ่งพล่าน

เขาไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าเสิ่นชิง

ดังนั้น ซุนจ่างหยางจึงตบโต๊ะ ตะโกนด้วยความโกรธ แล้วพุ่งเข้าใส่ลู่เย่ราวกับเสือดาว

ลู่เย่สายตาเฉียบคม ทันทีนั้นก็ปะทะกับซุนจ่างหยางอย่างดุเดือด

ทั้งสองต่างลงมือหนัก โต้ตอบกันไปมา หมัดต่อหมัดกระแทกเนื้อ

ต้องเอาให้อีกฝ่ายตายถึงจะยอมหยุด

หมัดของลู่เย่รุนแรงและแข็งแกร่ง ราวกับพายุบ้าคลั่ง ไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้หายใจหายคอเลย

เมื่อเขาจับจุดอ่อนของอีกฝ่ายได้ ก็จะโจมตีด้วยชุดท่าต่อเนื่องอย่างไม่ยั้ง

การโจมตีของลู่เย่เปรียบดั่งพายุที่กวาดล้างทุ่งหญ้า และเหมือนไฟที่ลุกลามไปทั่วฟ้าดิน

ภายใต้การโจมตีอย่างดุเดือดของลู่เย่ ซุนจ่างหยางเหมือนเรือน้อยที่โคลงเคลงในพายุฝน

เมื่อลมพายุมาถึง ก็ถูกพัดกระจัดกระจายไปหมด

ซุนจ่างหยางไม่เคยคิดเลยว่า วิชาต่อสู้ระยะประชิดที่เขาภาคภูมิใจมาตลอด จะถูกเด็กหนุ่มไร้ชื่อเสียงคนหนึ่งรับมือได้ทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังถูกกดดันอย่างหนัก ไม่มีโอกาสโต้กลับเลย ได้แต่รับการโจมตีอย่างเดียว

“ปัง!”

ลู่เย่ใช้ท่าทุ่มข้ามไหล่อย่างงดงาม จับซุนจ่างหยางทุ่มลงพื้นอย่างแรง แล้วกระชากคอเสื้อของเขาขึ้นมา ก่อนจะต่อยหมัดเข้าที่ท้องของเขา

“แหวะ~”

ซุนจ่างหยางตัวงอเป็นก้อน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แล้วเอียงหัวอาเจียนน้ำย่อยออกมาเต็มพื้น

“ไอ้ขยะ เก็บความคิดสกปรกของแกไว้ ไม่งั้นคราวหน้า ฉันจะเอาชีวิตแกแน่”

พูดจบ ลู่เย่สะบัดมือที่เจ็บ แล้วถ่มน้ำลายใส่หน้าของซุนจ่างหยาง

ซุนจ่างหยางไม่เคยถูกดูถูกเช่นนี้มาก่อน เขาคำรามด้วยความโกรธ ใช้แรงทั้งหมดที่มีกอดเอวของลู่เย่ แล้วดันลู่เย่เข้ากับกำแพงเหมือนวัวกระทิงบ้า

จากนั้น เขาแยกนิ้วสองนิ้วออก แล้วจ้วงอย่างเจ้าเล่ห์เข้าหาดวงตาของลู่เย่

ในตอนนั้นเอง เสียงคำรามต่ำ ๆ ที่แฝงไปด้วยความโกรธดังขึ้นจากด้านหลังของทั้งสอง

“พวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่?”

นายพลไป๋สีหน้าเคร่งเครียด รีบก้าวเข้ามาแยกสองคนที่กำลังปะทะกันออกจากกันทันที

“ลุงอย่ามาห้ามผมนะ ผมจะฆ่ามันให้ตาย!”

ซุนจ่างหยางกลืนความโกรธไม่ลง ตอนนี้เขาอยากให้ลู่เย่ตายทันทีเดี๋ยวนี้เลย

“มาสิ ไอ้ขยะ มาดูกันว่าใครจะฆ่าใคร?”

ลู่เย่เบือนหน้ามองซุนจ่างหยาง สายตาดุดันราวกับหมาป่าเดียวดาย

“พอได้แล้ว! หยุดทั้งหมด ถ้ายังตีกันอีก ฉันจะขังพวกเธอทั้งหมด!”

นายพลไป๋ตะโกนเสียงต่ำ เขาไม่คิดว่าตัวเองเพียงแค่ออกไปแป๊บเดียว ที่นี่ก็ตีกันเสียแล้ว

การทะเลาะวิวาทต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ ช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย!

ลู่เย่ได้ยินนายพลไป๋จะขังเขา จึงยิ้มเยาะอย่างไม่แยแส

“ท่านนายพลไป๋ คุณดูแลหลานชายของคุณให้ดีก็พอแล้วครับ คุณไม่สามารถสั่งกักบริเวณผมได้หรอก”

นายพลไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางมองสำรวจลู่เย่

เขาไม่เคยเห็นลู่เย่ในเมืองหลวงมาก่อน แต่เมื่อครู่เขาเพิ่งเห็นเทคนิคการต่อสู้ที่ลู่เย่ใช้

เทคนิคการต่อสู้แบบนี้เป็นที่นิยมในเขตทหารตะวันตกเฉียงใต้ มีชื่อเสียงในด้านความรวดเร็วและทรงพลัง

“เธอเป็นคนจากเขตทหารตะวันตกเฉียงใต้เหรอ?”

นายพลไป๋กดคิ้วลง ถามลู่เย่เสียงเบา

ลู่เย่เลิกคิ้วขึ้น ตอบอย่างไม่ยี่หระ “มันคืออะไร? ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน”

คำตอบของลู่เย่ทำให้นายพลไป๋รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เขารู้สึกว่าคนหนุ่มตรงหน้านี้ช่างดื้อดึงเหลือเกิน

นายพลไป๋หันไปมองเสิ่นชิง ถามว่า “ทำไมพวกเขาสองคนถึงทะเลาะกัน? ใครเป็นคนลงมือก่อน?”

เสิ่นชิงรู้สึกลำบากใจ เธอจะบอกได้อย่างไรว่าสองคนนี้ทะเลาะกันเพราะเธอ…

หากพูดตรง ๆ แบบนี้ คาดว่าพรุ่งนี้คงจะกลายเป็นข่าวว่าเจ้าหน้าที่รัฐก่อเรื่องชิงดีชิงเด่น และปล่อยให้คนอื่นทะเลาะวิวาท

เบาสุดก็โดนตำหนิ หนักสุดก็โดนลงโทษ

ขณะที่เสิ่นชิงกำลังคิดว่าจะอธิบายอย่างไรดี ลู่เย่ก็ดึงซุนจ่างหยางขึ้นมาจากพื้น แล้วต่อยเข้าที่ดวงตาของเขาอีกหมัด

“ไอ้หมอนี่ปากเสีย ด่าว่าผมหน้าเหมือนแตงโม ผมก็เลยลงมือซะเลย~”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ลู่เย่คงไม่อยากอธิบายอะไร เขาจะพูดตรง ๆ เลยว่า “ฉันเห็นหน้ามันแล้วหงุดหงิด อยากต่อยก็ต่อยเลย”

แต่ตอนนี้เพราะคำนึงถึงเสิ่นชิง เขาจำเป็นต้องแต่งเรื่องที่ฟังดูสมเหตุสมผล เพื่อไม่ให้เสิ่นชิงเดือดร้อน

ถึงแม้ว่าเสิ่นชิงจะไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรเลยก็ตาม…

เมื่อได้ยินคำอธิบายของลู่เย่ เสิ่นชิงเกือบจะกัดลิ้นตัวเอง

แตง…แตงโม?

นายพลไป๋ก็รู้สึกไม่ค่อยเชื่อเหมือนกัน คนที่มีตาดูก็คงไม่มีใครใช้คำว่า “แตงโม” มาอธิบายลู่เย่หรอก

พูดตามตรง ลู่เย่หน้าตาหล่อเหลาจริง ๆ

รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม คิ้วเข้มดุจดาบ ตาสุกใสดั่งดวงดาว ท่าทางสง่าผ่าเผย

“ฉันบอกว่านายหน้าเหมือนแตงโมตอนไหน?” ซุนจ่างหยางถ่มน้ำลายปนเลือด แล้วเชิดคอพูดว่า “นายมันหน้าเหมือนไม้ตีพริกชัด ๆ!”

พูดจบ ซุนจ่างหยางฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นเผลอ พุ่งเข้าไปรัดคอลู่เย่จากด้านหลังทันที

ลู่เย่ไม่ทันตั้งตัว ถูกรัดคอจนหน้าเขียวคล้ำ

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

เห็นทั้งสองคนต่อสู้กันดุเดือด นายพลไป๋รีบเรียกหน่วยรักษาความปลอดภัยมาจับลู่เย่และซุนจ่างหยางไว้

“ห้ามทำร้ายกันอีก!”

หน่วยรักษาความปลอดภัยกดทั้งสองคนลงกับพื้นอย่างแน่นหนา

แม้ว่าท่านนายพลไป๋จะไม่รู้ประวัติของลู่เย่ แต่เขาก็เห็นได้ว่าลู่เย่มีฐานะไม่ธรรมดา

มีไม่มีใครกี่คนหรอกที่กล้าทุบตีหลานชายของนายพลต่อหน้าเขา

ในหลงเซี่ยกั๋ว ตำแหน่งนายพลถือเป็นนายทหารระดับกลางถึงสูงในกองทัพ มีตำแหน่งรองจากรองผู้บัญชาการเท่านั้น

คนที่กล้าทุบตีหลานชายนายพลต่อหน้าเขา ต้องเป็นคนบ้าบิ่นหรือไม่ก็มีเบื้องหลังที่แข็งแกร่ง

ท่านนายพลไป๋นวดหว่างคิ้ว ไม่ได้ติดใจเอาความลู่เย่ต่อ แต่ทำหน้าเคร่งขรึมพาซุนจ่างหยางออกไป

ใครจะคิดว่าซุนจ่างหยางยังไม่ยอมเลิกรา เขาสลัดหลุดจากการควบคุมแล้วตะโกนใส่ลู่เย่

“ไอ้โง่ แกกล้าแข่งยิงปืนกับฉันไหม?”

ซุนจ่างหยางแพ้มวย ก็ยังอยากเอาคืนต่อหน้าเสิ่นชิงสักหน่อย

แต่ลู่เย่กลับหยุดฝีเท้า เอียงหน้านิดหน่อย มองเขาอย่างไม่ใส่ใจแล้วพูดเยาะเย้ยว่า

“ไอ้ขยะ แกไม่มีคุณสมบัติพอจะแข่งกับฉันหรอก”

ด้านข้าง สีหน้าของนายพลไป๋ดำเหมือนก้นหม้อ คนสองคนนี้ไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย