สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 186 เสิ่นชิงฆ่าคนแล้ว (รีไรต์)

บทที่ 186 เสิ่นชิงฆ่าคนแล้ว (รีไรต์)

ไม่นานหลังจากที่เสิ่นชิงหมดสติ ประตูใหญ่ของโรงงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง

กลิ่นหอมของไม้จันทน์ลอยมาในอากาศ

จูอวี้ชิงในชุดสีพื้นเรียบของนักพรตที่สะอาดไร้ฝุ่น หมุนลูกประคำช้า ๆ เดินมาที่ข้างกายทั้งสอง

เขามองดูหลี่เฉียงที่หายใจสม่ำเสมอ แล้วมองดูเสิ่นชิงที่หมดสติ ดวงตาฉายแววเย็นชา…

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เสิ่นชิงก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

ภายในโรงงานเงียบราวกับความตาย

ความเย็นจากพื้นแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก ทำให้รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่าง

เสิ่นชิงรู้สึกว่าพลังของตัวเองถูกดูดไปหมด ร่างกายอ่อนปวกเปียกไม่มีแรงแม้แต่น้อย

ผ่านไปสักพัก เธอจึงค่อย ๆ มีแรงขึ้นมาบ้าง

สายตาของเสิ่นชิงหยุดอยู่ที่ร่างของหลี่เฉียงที่อยู่ข้าง ๆ

หลี่เฉียงนอนคว่ำอยู่บนพื้นอย่างไร้สัญญาณชีพ ใบหน้าไม่มีเค้าของชีวิตเหลืออยู่เลย

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว ยื่นนิ้วไปตรวจสอบลมหายใจของหลี่เฉียง

ปลายนิ้วไม่รู้สึกถึงลมหายใจ

เห็นได้ชัดว่าหลี่เฉียงไม่มีลมหายใจแล้ว…

“ตายแล้วเหรอ?”

เสิ่นชิงยืนนิ่งอยู่กับที่

เธอมองดูร่างไร้สัญญาณชีพบนพื้น แล้วหันไปมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง

เธอฆ่าคนแล้ว…

เสิ่นชิงเม้มริมฝีปาก

แม้ว่าคนผู้นี้สมควรตาย แต่เธอก็ไม่อยากแบกรับชีวิตคนไว้

มองดูร่างไร้วิญญาณที่นอนเย็นเฉียบอยู่บนพื้น เสิ่นชิงยิ้มขื่น

ต่อจากนี้คงจะยุ่งยากแน่

ในฐานะอัยการ แต่กลับก่อคดีฆาตกรรม แม้จะเป็นการป้องกันตัว การถูกพักงานเพื่อสอบสวนก็เป็นเรื่องใหญ่แน่นอน อาจจะต้องขึ้นศาลด้วย

แต่การมีชีวิตรอดแล้วได้นั่งอยู่บนม้านั่งจำเลยก็ถือว่าดีแล้ว

ถ้าถูกฆ่า นั่นสิถึงจะจบเห่…

คิดมาถึงตรงนี้ เสิ่นชิงส่ายหน้า ขับไล่ความคิดด้านลบทั้งหมดออกไปจากสมอง

เมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้ว ความตื่นตระหนกและความกลัวภายหลังก็ไม่มีประโยชน์

เสิ่นชิงพยุงร่างกายที่โงนเงนคล้ายจะล้ม ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ

เธอกวาดสายตามองรอบโรงงาน หวังจะหาโทรศัพท์มือถือเพื่อโทรแจ้งตำรวจ

แต่สถานที่นั้นรกรุงรังไปหมด ข้าวของกระจัดกระจายและกองสุมอยู่ ทำให้ไม่สามารถหาโทรศัพท์มือถือเจอได้เลย

เสิ่นชิงเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง พบว่าดวงอาทิตย์เอียงลาดไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ดังนั้นตอนนี้น่าจะเป็นเวลาประมาณบ่ายสองถึงบ่ายสามโมง

เธอลงจากเครื่องบินตอนสิบโมงเช้า นั่นหมายความว่าเวลาผ่านไปสี่ชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่เธอหายตัวไป

ทางสำนักงานอัยการคงจะสังเกตเห็นความผิดปกติแล้ว

ในขณะที่เสิ่นชิงกำลังจมอยู่กับความคิด จู่ ๆ ก็มีเสียงอึกทึกดังขึ้นจากภายนอกโรงงาน

ตามมาด้วยเสียงไซเรนของรถตำรวจ

“วี้ หว่อ วี้ หว่อ วี้ หว่อ วี้ หว่อ”

เสิ่นชิงรู้สึกตื่นตระหนก เจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงแล้ว

น่าเสียดาย มาช้าเกินไปแล้ว…

ทันใดนั้น ก็เกิดเสียงดังปัง ประตูโรงงานถูกผลักเปิดออก

ตำรวจมาพร้อมอาวุธครบมือทยอยเข้ามาจากด้านนอก

เจ้าหน้าที่ตำรวจและอัยการที่บุกเข้ามา เมื่อเห็นสภาพภายในโรงงาน ก็ชะงักอยู่กับที่ในทันที

ผมของเสิ่นชิงสยาย เอนพิงผนังอยู่ที่มุมห้อง ส่วนที่เท้าของเธอมีร่างไร้วิญญาณนอนอยู่

ใบหน้าของเสิ่นชิงซีดขาว ขมับเปื้อนเลือดสด ดวงตาสดใสเผยความอ่อนล้า ให้ความรู้สึกถึงความงามที่แตกสลาย

ลำคอขาวเรียวของเธอเต็มไปด้วยรอยช้ำ บางแห่งเลือดใต้ผิวหนังจับตัวเป็นสีม่วง

เสื้อผ้าของเสิ่นชิงเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น ข้อมือมีเลือดเนื้อเละเทะ ปลายนิ้วยังมีเลือดหยดอยู่

สายตาของทุกคนหยุดชะงักชั่วครู่

ผู้อำนวยการหลี่ตอบสนองเป็นคนแรก เขารีบวิ่งไปที่ข้างกายของเสิ่นชิง ถามด้วยความห่วงใย “เสิ่นชิง เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม!”

เสิ่นชิงมองดูผู้อำนวยการหลี่ที่มีสีหน้าเป็นห่วง รู้สึกอบอุ่นในใจ จึงค่อย ๆ พยักหน้าช้า ๆ “ผู้อำนวยการ ฉันไม่เป็นไรค่ะ”

พูดจบ เสิ่นชิงหันไปมองหลี่เฉียงที่นอนอยู่บนพื้น “แต่เขาไม่มีลมหายใจแล้ว”

ผู้อำนวยการหลี่ขมวดคิ้ว แล้วลองตรวจสอบลมหายใจของหลี่เฉียง พบว่าเขาไม่มีสัญญาณชีพจริง ๆ

“คนนี้พยายามจะฆ่าฉัน ตอนที่ฉันต่อสู้กลับอาจจะลงมือแรงไปหน่อย ผู้อำนวยการ ฉัน…อาจจะสร้างความยุ่งยากให้ท่านแล้ว…”

เสิ่นชิงก้มหน้าลง ยิ้มขื่น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

ผู้อำนวยการหลี่มีสีหน้าเคร่งขรึม ตบไหล่ของเสิ่นชิง แล้วพูดอย่างจริงจัง

“หัวหน้าทีมเสิ่น นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณไม่ต้องกังวลเรื่องที่จะตามมา คุณไปโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาก่อน ส่วนเรื่องที่เหลือให้ฉันจัดการเอง”

เสิ่นชิงรู้สึกอบอุ่นในใจ จึงพยักหน้า “ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว”

เสิ่นชิงได้รับบาดเจ็บไม่รุนแรงนัก ส่วนใหญ่เป็นแผลภายนอก พักฟื้นสักระยะก็จะหายดี

แต่สภาพจิตใจและร่างกายของเธอถูกใช้งานหนักเกินไป กล้ามเนื้อมีการฉีกขาดในระดับต่าง ๆ

ในอนาคตอันใกล้นี้ เธอไม่สามารถออกกำลังกายอย่างหนักได้ ต้องพักฟื้นอย่างเดียวเท่านั้น

ในช่วงที่แพทย์กำลังเขียนใบสั่งยา เสิ่นชิงได้ถามเรื่องยากระตุ้นอารมณ์

หมอชรามองเสิ่นชิงอย่างใจดี “คุณเสิ่น ไม่ต้องกังวลนะ…”

เสิ่นชิงถึงได้รู้ว่า ยากระตุ้นอารมณ์ที่หลี่เฉียงป้อนให้เธอนั้นเป็นของปลอม

ยาที่เธอดื่มเข้าไปมีส่วนผสมของนิโคตินาไมด์และสตริกนินในปริมาณมากเกินไป

ยาเหล่านี้สามารถกระตุ้นและเร้าระบบประสาทส่วนกลางและกล้ามเนื้อของคนได้

พูดว่าเป็นยากระตุ้นอารมณ์ แต่จริง ๆ แล้วมันคล้ายกับยากระตุ้นเพื่อเพิ่มพละกำลังมากกว่า

ยาชนิดนี้สามารถเพิ่มความทนทานและกำลังของมนุษย์ได้ในระยะเวลาสั้น ๆ ทำให้ลืมความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้า

แต่สารกระตุ้นชนิดนี้ทำให้ร่างกายสูญเสียพลังงานมาก

หากใช้เกินขนาด ร่างกายอาจเกิดอาการปวดศีรษะ ใจสั่น และหูอื้อ

ในกรณีร้ายแรง อาจเกิดภาวะหัวใจล้มเหลวและระบบหายใจล้มเหลวจนเสียชีวิตได้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นชิงก็ถอนหายใจ

ดูเหมือนว่ายาปลอมอาจไม่ทำร้ายคน แต่ยาปลอมนั้นไม่ควรรับประทานอย่างไม่ระมัดระวัง

ในขณะที่เสิ่นชิงกำลังรับการรักษาอย่างสบายใจ อีกด้านหนึ่งสำนักงานอัยการก็วุ่นวายไปหมด

“ผู้อำนวยการหลี่ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฉันก็โกรธมาก แต่การที่เสิ่นชิงถูกพักงานเพื่อสอบสวนนั้นเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เราไม่สามารถปฏิเสธเรื่องนี้ได้”

ที่สำนักงานอัยการ ผู้อำนวยการหลี่พยายามขัดขวางอธิบดีหม่าไม่ให้ลงนามในเอกสารพักงานของเสิ่นชิง

อธิบดีหม่าถอนหายใจ พูดด้วยสีหน้าลำบากใจว่า “เสิ่นชิงเป็นคนของสำนักงานอัยการของเรา ฉันต้องปกป้องเธอแน่นอน แต่ตามกฎระเบียบแล้ว ตอนนี้เธอจำเป็นต้องพักงานชั่วคราวและรับการสอบสวน นี่เป็นกฎระเบียบ!”

ผู้อำนวยการหลี่สีหน้าหม่นหมอง ชี้นิ้วไปที่จมูกของอธิบดีหม่าแล้วด่าว่า “ฉันว่าแกนั่นแหละที่ควรถูกสอบสวน!”

…

เมืองหลวง โรงพยาบาลเซนต์แมรี่

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลได้รับคำสั่งจากผู้อำนวยการหลี่ จึงสั่งให้ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดมาตรวจรักษาเสิ่นชิง

เมื่อได้ยินว่าเสิ่นชิงถูกคนร้ายบังคับให้กินยาที่ไม่รู้จัก แพทย์จึงรีบทำการตรวจร่างกายอย่างละเอียดทันที

อย่างไรก็ตาม โชคดีที่ไม่พบความผิดปกติใด ๆ