สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 184 ถูกวางยา

บทที่ 184 ถูกวางยา

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เสิ่นชิงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา

ตอนแรก สายตาของเธอพร่ามัวมาก มองเห็นแค่แสงสว่างเล็กน้อย

คอยังคงแสบร้อนเจ็บปวด

เธอรู้สึกเหมือนมีใครเทน้ำร้อนเดือด 100 องศาลงในลำคอ

เนื่องจากขาดออกซิเจน ประสาทสัมผัสของเสิ่นชิงจึงช้าลงครึ่งจังหวะ

ตอนนี้เธอมองอะไรก็พร่ามัวไปหมด ข้างหูก็มีแต่เสียงดังอื้ออึงวุ่นวาย

ร่างกายทั้งชาทั้งแข็ง แขนขาเหมือนไม่มีความรู้สึก

มีเพียงความเจ็บปวดแสบร้อนที่ลำคอเท่านั้น ที่เตือนว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

ผ่านไปสิบนาที สติของเสิ่นชิงเริ่มกลับมาชัดเจนขึ้นมาก

เธอพบว่าตัวเองถูกมัดอยู่ในโรงงานที่เต็มไปด้วยของระเกะระกะ แต่ในโรงงานไม่มีใครอยู่เลย

สายตาของเสิ่นชิงตกลงบนกองของรกรุงรังตรงหน้า

ในกองของนั้น เธอเห็นขวดโหลแก้วเปล่าอยู่หลายใบ

เสิ่นชิงคิดว่า ถ้าทำให้ขวดโหลแก้วแตก ก็จะสามารถใช้เศษแก้วคม ๆ ตัดเชือกได้

มือถูกมัดอยู่เอื้อมไม่ถึง เธอจึงพยายามใช้เท้าเกี่ยว

แต่น่าเสียดายที่ระยะห่างมีจำกัดมาก แม้แต่ใช้เท้าก็ยังเกี่ยวไม่ถึง

เสิ่นชิงสังเกตรอบ ๆ อย่างใจเย็น และพบว่าข้าง ๆ กองของมีท่ออลูมิเนียมกองอยู่

แต่กองท่ออลูมิเนียมนั้นวางไว้อย่างไม่เป็นระเบียบ ดูเหมือนจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ

สายตาของเสิ่นชิงหม่นลงเล็กน้อย

ถ้าท่ออลูมิเนียมล้มลงมา น่าจะทับลงบนกองของระเกะระกะนั้นได้

ถ้าโชคดี โหลแก้วน่าจะถูกทุบแตก และเศษแก้วที่กระเด็นอาจช่วยให้เธอหลบหนีรอดได้

ดังนั้น เสิ่นชิงจึงเตะเก้าอี้ข้าง ๆ อย่างแรง เก้าอี้ล้มไปด้านหลังและกระแทกกับกองท่ออลูมิเนียมที่กำลังโยกเยก

ท่ออลูมิเนียมที่ไม่มั่นคงอยู่แล้วก็พังครืนลงมา ทับลงบนกองของรกรุงรัง

แต่น่าเสียดายที่ขวดแก้วไม่ได้แตก

อย่างไรก็ตาม มีขวดแก้วใบหนึ่งกลิ้งมาอยู่แทบเท้าของเสิ่นชิง

เสิ่นชิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเตะขวดแก้วใบนั้นไปกระแทกกับผนังฝั่งตรงข้าม

โหลแก้วแตกกระจายทันที

เศษแก้วบางชิ้นตกลงมาที่เท้าของเธอ

ในตอนนั้นเอง ประตูคลังสินค้าก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหันพร้อมเสียงดังโครม

เมื่อได้ยินเสียง หลี่เฉียงเดินเข้ามา

เขาเห็นกองของระเกะระกะบนพื้น จึงรีบตรวจสอบเชือกที่มัดเสิ่นชิงทันที

หลังจากพบว่าเชือกไม่มีร่องรอยการถูกทำลาย เขาจึงโล่งใจ

ต่อมาหลี่เฉียงล้วงขวดเล็ก ๆ ออกมาจากอก

แล้วบีบคางของเสิ่นชิง งัดปากเธอออก และเทของเหลวสีน้ำตาลทั้งขวดลงไป

“แค่ก แค่ก…”

การกระทำอย่างรุนแรงของชายคนนั้นทำให้คอของเสิ่นชิงเจ็บปวด

เสิ่นชิงหรี่ตามองเขาอย่างเย็นชา “เมื่อกี้นายให้ฉันดื่มอะไร?”

“หลี่เฉียง” ยิ้มอย่างลามก “ไม่มีอะไรหรอก แค่ยากระตุ้นอารมณ์นิดหน่อย”

ใจของเสิ่นชิงหล่นวูบ

คงไม่ใช่สิ่งนั้นหรอกนะ…

แต่โชคดีที่เธอได้เศษแก้วมาแล้ว

ตราบใดที่เธอยังขยับแขนขาได้ เธอก็ยังมีโอกาสหนีออกจากที่นี่ได้

เพื่อถ่วงเวลา เสิ่นชิงจึงเริ่มหาหัวข้อคุย

เธอพยายามหันหน้าอย่างยากลำบากมองไปทางหลี่เฉียง “นาย…เป็น…คน…ของใคร?”

เสิ่นชิงเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง

ทุกคำที่เธอพูด คอของเธอก็เจ็บปวดจนทนไม่ไหว

ราวกับมีมีดนับพันนับหมื่นเล่มกำลังกรีดเฉือนอยู่ในลำคอของเธอ

หลี่เฉียงยักไหล่ แล้วเผยรอยยิ้มอำมหิต

“หัวหน้าทีมเสิ่น เรื่องนี้ผมบอกไม่ได้ ผมบอกได้แค่ว่า มันเป็นความผิดของคุณเองที่ไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกิน”

เสิ่นชิงแสดงรอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้า “ฉันทำให้คนไม่พอใจมามากมายแล้ว คนที่อยู่เบื้องหลังนายคงยังไม่ติดอันดับด้วยซ้ำ”

หลี่เฉียงแค่นเสียงเย็นชาโดยไม่พูดอะไร แล้วก้มหน้าจัดการกับโทรศัพท์มือถือ

“ทำไมเมื่อกี้นายถึงไม่รัดคอฉันให้ตาย?” เสิ่นชิงมองเขาอย่างสงบนิ่ง พยายามหาคำตอบจากปากของเขา

หลี่เฉียงยักไหล่ แสดงสีหน้าไร้เดียงสา “ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากฆ่าคุณ แต่เจ้านายของเราเปลี่ยนใจกะทันหัน เขาไม่ต้องการฆ่าคุณแล้ว”

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ เสิ่นชิงก็ขมวดคิ้ว

ทันใดนั้นหลี่เฉียงก็ยิ้มอย่างน่าขนลุก แล้วเสริมว่า “เจ้านายของเราตัดสินใจจะทำให้คุณมีชีวิตอยู่อย่างทรมานยิ่งกว่าตาย”

เสิ่นชิงสีหน้าเคร่งเครียด ขนตาขวากระตุก

“นายจะทำอะไร? ฉันขอเตือนว่าอย่าทำอะไรโดยไม่คิดให้ดี ฉันมีคนหนุนหลัง ถ้าวันนี้นายทำร้ายฉัน นายก็จะไม่มีจุดจบที่ดีเหมือนกัน”

เสิ่นชิงพูดด้วยน้ำเสียงดังขึ้นอย่างฉับพลัน

แต่ความจริงแล้วเธอกำลังปิดบังเสียงการตัดเชือก

โรงงานเงียบเกินไป เสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็สามารถได้ยิน

การจะตัดเชือกให้ขาดต่อหน้าต่อตาหลี่เฉียงโดยไม่ให้ถูกจับได้ เธอจำเป็นต้องใช้เสียงดัง ๆ เพื่อกลบเสียง

เศษแก้วคมมาก ขณะที่ตัดเชือก ก็บาดมือทั้งสองข้างของเสิ่นชิงด้วย

ไม่นาน มือด้านหลังของเสิ่นชิงก็เต็มไปด้วยเลือดและเนื้อ

มือส่งความเจ็บปวดรวดร้าว แต่เสิ่นชิงยังคงไม่แสดงอาการใด ๆ แม้แต่การขมวดคิ้วสักนิด

ขณะที่เสิ่นชิงกำลังตัดเชือก หลี่เฉียงก็เปิดกล้องในโทรศัพท์ แล้วหามุมที่ดี ตั้งตำแหน่ง หันกล้องไปทางเสิ่นชิง

เชือกใกล้จะขาดแล้ว เหลืออีกนิดเดียว

เสิ่นชิงตะโกนเสียงดังขึ้นทันที “นายกำลังทำอะไรน่ะ?”

หลี่เฉียงยิ้มอย่างลามก “ยาที่เธอเพิ่งดื่มไปมีส่วนผสมของสารกระตุ้นอารมณ์”

“อย่าเพิ่งรีบร้อน เดี๋ยวฉันจะถอดเสื้อผ้าของเธอออกทั้งหมด เจ้านายของพวกเราบอกว่า เขาต้องการให้ทั้งโลกได้เห็นสภาพที่น่าอายของเธอ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงก็เงยหน้าขึ้น สายตาของเธอเย็นชาอย่างยิ่ง