สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 120 ไม่อาจปล่อยให้วีรบุรุษต้องเจ็บปวด

บทที่ 120 ไม่อาจปล่อยให้วีรบุรุษต้องเจ็บปวด

เมื่อเห็นสีหน้าเว้าวอนของหูถิงถิงที่ดูน่าสงสาร เจียงเสี่ยวไป๋จึงเลือกที่จะเคารพการตัดสินใจของเธอและเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ

เจียงเสี่ยวไป๋พูดกับหูถิงถิงด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ถ้าเขาข่มเหงเธอละก็ เธอต้องบอกครูนะ”

หูถิงถิงพยักหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ “อืม ฉันเข้าใจแล้ว”

หลังจากที่แยกทางกับหูถิงถิง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตรงไปที่โรงพยาบาล

เพราะได้ช่วยเหลือผู้อื่น มุมปากของเขาจึงยกยิ้มขึ้นตลอดเวลา อารมณ์ดีอย่างมาก

แต่ระหว่างทางกลับโรงเรียนจากโรงพยาบาล ขณะที่เขาเดินผ่านตรอกเล็ก ๆ นั้นอีกครั้ง

จู่ ๆ เขาก็ถูกล้อมรอบไปด้วยกลุ่มอันธพาลที่ถือท่อนเหล็ก พวกอันธพาลไม่พูดพร่ำทำเพลงตรงเข้ามารุมทำร้ายเขา

เจียงไห่เทายืนอยู่ข้าง ๆ มองเขาด้วยรอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียม

กระทั่งเขาถูกซ้อมจนสลบไป เจียงไห่เทาจึงยอมปล่อยเขาไป

เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นขึ้นมา ฝืนร่างกายที่ยังอ่อนล้าเดินไปโรงเรียน แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูด ก็ถูกตำรวจล้อมกรอบเสียแล้ว

ตำรวจที่ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเฉียบขาด กระชากแขนเจียงเสี่ยวไป๋ ล็อกแขนเขาไว้ด้านหลัง แล้วหันไปถามหญิงสาวคนหนึ่งว่า “เขาคนนี้ใช่ไหม ที่พยายามล่วงเกินเธอ?”

หูถิงถิงที่ยืนตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวอยู่ข้าง ๆ ตำรวจ

เธอไม่กล้ามองตาเจียงเสี่ยวไป๋ ได้แต่ก้มหน้าตอบเบา ๆ ว่า “ค่ะ…เขา… ใช่ค่ะ…”

ในวินาทีนั้น เจียงเสี่ยวไป๋เบิกตากว้าง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง

เขา…ล่วงเกินหูถิงถิง?

“เจียงเสี่ยวไป๋ เธอถูกแจ้งข้อหาล่วงเกิน ไปกับเรา”

เสียง “แกร๊ก” ดังกังขึ้นพร้อมกับความเย็นเยียบของกุญแจมือที่ล็อกเข้าที่ข้อมือของเจียงเสี่ยวไป๋

ความเย็นเฉียบของกุญแจมือราวกับจะเยือกเย็นไปถึงก้นลึกของหัวใจ

เจียงเสี่ยวไป๋จ้องมองหูถิงถิงอย่างว่างเปล่า ลำคอตีบตัน พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เขาไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจจริง ๆ

เขาช่วยหูถิงถิงแท้ ๆ ทำไมหูถิงถิงถึงกลับกลายมาใส่ร้ายเขาได้ลง?

โลกนี้ช่างน่าขันเสียจริง!

แล้วในที่สุด ภายใต้คำกล่าวหาของหูถิงถิง เจียงเสี่ยวไป๋ ผู้กล้าหาญกลับกลายเป็นไอ้สารเลวที่ลวนลามผู้หญิง

ส่วนเจียงไห่เทา กลับกลายเป็นวีรบุรุษผู้กล้าหาญ

ณ สถานีตำรวจ เจียงไห่เทานั่งอย่างโอหังบนเก้าอี้ทำงาน เขากล้าแม้กระทั่งตะโกนสั่งงานเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มา ๆ ไปๆ

“เฮ้ย นายคนนั้นน่ะ ที่ใส่หมวก เอาน้ำมาให้ฉันหน่อย ฉันหิวน้ำ” เจียงไห่เทาชี้นิ้วไปที่ตำรวจคนหนึ่ง สั่งให้เขาชงชาเอาน้ำมาให้

ตำรวจคนนั้นขมวดคิ้ว ม้วนแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินตรงไปหาเจียงไห่เทา

เพื่อนร่วมงานข้าง ๆ รีบดึงเขาไว้ “อย่าไปถือสาเด็กเมื่อวานซืนเลย เขาเป็นหลานชายนายกเทศมนตรี แค่เอาน้ำให้เขาก็พอ อย่าหาเรื่องเลย”

นายตำรวจคนนั้นส่งเสียง “ฮึ่ม” เบา ๆ ไม่ได้รินน้ำให้เจียงไห่เทา แม้แต่น้อย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องโถงไป

เจ้าหน้าที่เหอเห็นเหตุการณ์แบบนั้นก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“เจียงไห่เทา นายมาที่นี่ทำไม? ปากคำนายบันทึกเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ?”

เจียงไห่เทาล้วงหูตัวเอง พร้อมกับมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาเยาะเย้ย “ผมมารับธงแดงครับ ไม่ใช่ว่าใครที่กล้าหาญช่วยเหลือผู้อื่นจะได้ธงแดงกันหรอ?”

สีหน้าของเจ้าหน้าที่เหอมืดครึ้มลงทันที “ขอโทษทีนะ นายอาจจะเข้าใจผิด สถานีตำรวจไม่ได้มอบธงแดงให้นะ ถ้าอยากได้ขนาดนั้น นายควรจะไปขอจากผู้หญิงที่ได้รับความช่วยเหลือคนนั้น”

“อ๊ะ? อย่างนี้นี่เอง…”

เจียงไห่เทากางมือออก พร้อมกับทำสีหน้าจนใจ “งั้นไม่เป็นไรครับ ถ้าไม่ใช่ธงแดงที่พวกคุณให้ ผมเอาไปก็คงไม่มีความหมายอะไร”

พูดจบ เจียงไห่เทาก็ลุกขึ้นยืนเตรียมตัวเดินออกไป

ก่อนจะก้าวเท้าออกจากประตู เขายังไม่วายหันกลับมามองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาท้าทาย พลางบ้วนน้ำลายลงพื้น “ชิ! ไอ้ขยะ”

“นาย!”

เจียงเสี่ยวไป๋ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาพุ่งเข้าไปหาเจียงไห่เทาอย่างบ้าคลั่ง

แต่เจ้าหน้าที่เหอรีบเข้ามาควบคุมเขาไว้ “นายจะทำอะไร ที่นี่สถานีตำรวจนะ! อยากทำร้ายร่างกายกันในนี้รึไง!”

เจียงเสี่ยวไป๋มองเจียงไห่เทาเดินออกไปด้วยความโกรธแค้น

เสิ่นชิงถอนหายใจพลางมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เสี่ยวไป๋ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้านายยังไม่พูดความจริง ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้

ถ้านายถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานล่วงละเมิดทางเพศ โรงเรียนจะไล่นายออก นายจะไม่ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยกฎหมายอีก และเธอจะมีประวัติอาชญากรรม จากนี้ไปก็ไม่ต้องหวังจะเป็นอัยการแล้ว”

คำพูดของเสิ่นชิงเหมือนค้อนทุบกำแพงป้องกันสุดท้ายในใจของเจียงเสี่ยวไป๋จนแตกละเอียด

ไม่ได้ เขาจะถูกทำโทษไม่ได้ เขาจะถูกไล่ออกไม่ได้!

ดังนั้น เจียงเสี่ยวไป๋จึงน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา

หลังจากฟังจบ เสิ่นชิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนัก

เรื่องนี้ไม่เหมือนนิทานชาวนากับงูหรอกนะ

เสิ่นชิงหันไปมองเจ้าหน้าที่เหอ “เจ้าหน้าที่เหอ คุณก็ได้ยินที่เขาพูดเมื่อกี้แล้ว คุณจะทำยังไงต่อ”

เจ้าหน้าที่เหอกดหมวกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ผมจะไม่ปล่อยให้คนทำดีต้องพบกับความโชคร้าย ผมจะเปิดเผยความจริง”

เสิ่นชิงส่ายหัว “เรื่องนี้คุณไม่ต้องยุ่งแล้ว ยิ่งยุ่งคุณก็ยิ่งลำบาก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ”

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกไม่ใช่คนชั่วได้ใจ แต่เป็นฮีโร่ที่สิ้นหวังต่างหาก

เสิ่นชิงเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังเศร้า แล้วตบบ่าเขาเบา ๆ

“เสี่ยวไป๋ อย่ามองโลกในแง่ร้ายไปเลย เชื่อสิ โลกนี้ยังมีด้านสว่างอยู่ ไม่ได้มืดมนไปเสียหมดหรอกนะ…”

เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้นทันที

เขาเห็นเสิ่นชิงยิ้ม ดวงตาเป็นประกายสดใสราวกับแสงอาทิตย์