สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 117 เสิ่นชิงถูกแบน

บทที่ 117 เสิ่นชิงถูกแบน

เบื้องล่างเวที ผู้ชมต่างพากันตะลึง

ฮะ? พรสวรรค์ที่มีมาแต่กำเนิดงั้นเหรอ?

หมายความว่า ความจำอันเหนือชั้นของเสิ่นชิง ไม่สามารถฝึกฝนได้ภายหลังงั้นหรือ?

เสิ่นชิงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เห็นผู้ชมต่างตกตะลึง เธอจึงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า

“ถ้ามีใครมาบอกคุณว่า เพียงแค่เรียนรู้วิธีการจำ คุณก็สามารถเปลี่ยนจากนักเรียนโง่ ๆ เป็นอัจฉริยะได้ในพริบตา ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตได้ ถ้าเป็นอย่างนั้นคุณต้องระวัง เพราะนั่นอาจไม่ใช่หนทางสู่ความสำเร็จ แต่อาจเป็นเล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงเอาเงินคุณ…”

เมื่อได้ยินคำพูดของเสิ่นชิง สมองของจ้าวจ้าวก็พลันปะทุดุจฟ้าผ่า

พระเจ้า เสิ่นชิงนี่ไม่ใช่แค่การหักหน้า

แต่เธอกำลังจะทำลายชื่อเสียงของสถาบันการศึกษาต้าซิงถูให้พังทลาย!

หยางคังคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเสิ่นชิงจะกล้าหักหน้าเขาต่อหน้าผู้ว่าจ้างแบบนี้

“เร็ว ๆ ๆ! รีบปิดไลฟ์! ตัดไฟลำโพงเร็วเข้า!”

จ้าวจ้าวสั่งงานพนักงานด้วยท่าทางร้อนรน

พนักงานคนนั้นพยายามอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาพูดด้วยสีหน้าลำบากใจว่า “คุณจ้าวครับ ปิดไม่ได้…คุณเสิ่นชิง เธอ…เธอเอาไมค์มาเองครับ”

จ้าวจ้าวตกใจมาก “อะไรนะ! เอาไมค์มาเองงั้นเหรอ?”

ตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจ เสิ่นชิงเตรียมตัวมาอย่างดี

เธอตั้งใจจะมาที่นี่เพื่อทำลายงานนี้โดยเฉพาะ!

ถึงปิดอุปกรณ์ถ่ายทอดสดในงานก็ไม่มีประโยชน์ เพราะผู้ชมทุกคนต่างก็กำลังบันทึกวิดีโอด้วยโทรศัพท์มือถือของตัวเอง

บางคนถึงขั้นไลฟ์สดเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยซ้ำ

บนเวที เสิ่นชิงยังคงพูดต่อไป

“หลายคนคิดว่า ถ้าจำเก่งขึ้น ผลการเรียนก็จะดีขึ้น แต่มันไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะ”

“ถ้าอยากให้ผลการเรียนดีขึ้น ไม่ใช่แค่ต้องฝึกความจำ แต่ต้องฝึกทักษะการอ่าน การคิดวิเคราะห์ การแก้ปัญหา และการใช้เหตุผลด้วย”

“ยิ่งไปกว่านั้น การฝึกความจำของสถาบันการศึกษาต้าซิงถู มุ่งเน้นไปที่ความบันเทิงและการแข่งขัน มีไว้ดูมากกว่าเอาไปใช้ได้จริง”

“ฉันหวังว่าทุกคนจะเข้าใจเรื่องนี้ ก่อนตัดสินใจสมัครเรียนที่ไหน”

คำพูดของเสิ่นชิง ทำเอาผู้ชมทั้งงานถึงกับเงียบกริบ

มีคนหนึ่งลุกขึ้นยืน โบกแผ่นพับโฆษณาของสถาบันการศึกษาต้าซิงถู แล้วถามอย่างท้าทายว่า

“ในนี้บอกว่า ความจำเพิ่มขึ้น 300 เปอร์เซ็นต์ ก็สามารถเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวและปักกิ่งได้สบาย ๆ แบบนี้ไม่เรียกว่าหลอกลวงเหรอ”

เสิ่นชิงยิ้มน้อย ๆ แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “หลอกลวงหรือเปล่า ทุกคนน่าจะรู้แก่ใจดี”

พอพูดจบ ผู้ชมด้านล่างก็ต่างนิ่งเงียบ

คำพูดของเสิ่นชิง ไม่ต่างอะไรกับการยืนยันว่า สถาบันการศึกษาต้าซิงถูโฆษณาเกินจริง และหลอกลวงผู้บริโภค!

“โอ้โห สุดยอดไปเลย!”

“ไม่น่าเชื่อเลย ไม่คิดว่าจะมีวันที่คนดังอย่างเธอจะออกมาแฉแบรนด์แบบนี้!”

ผู้ชมในงานเริ่มซุบซิบกันเสียงดัง

“ไม่จริงน่า เสิ่นชิงเป็นพรีเซนเตอร์ไม่ใช่เหรอ ทำไมเธอถึงออกมาแฉแบรนด์แบบนี้ล่ะ”

“นี่เธอยังไม่รู้อีกเหรอ คงเป็นเพราะบริษัทบังคับให้เสิ่นชิงรับงานนี้แน่ ๆ เธอคงปฏิเสธไม่ได้ แต่ก็กลัวว่าพวกเราจะถูกหลอก เธอเลยยอมออกมาแฉเองแบบนี้ไงล่ะ!”

“ฉันร้องไห้แล้วเนี่ย เสิ่นชิง นี่เธอเป็นคนดีเกินไปแล้ว ฉันรักเธอหมื่นปีเลย!”

“บ้าจริง โชคดีที่ฉันยังไม่ได้จ่ายค่าเรียน ไม่งั้นคงโดนหลอกไปแล้ว!”

เสิ่นชิงมองหยางคังและจ้าวจ้าวที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

คิดจะบังคับให้เธอมารับงานโฆษณาอย่างนั้นเหรอ

อยากจะลากเธอไปเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดงั้นสิ

ไม่เป็นไร เธอเล่นงานกลับด้วยการแจ้งตำรวจซะเลย

หน้าจอโทรศัพท์มือถือ ไห่ตงชิงที่กำลังดูไลฟ์สดอยู่ถึงกับตกใจจนบุหรี่หลุดมือ

ไห่ตงชิงสบถออกมาว่า “โธ่เอ๊ย!”

เขาไม่คิดว่าเสิ่นชิงจะรู้ทันและชิงแจ้งตำรวจเรื่องสถาบันการศึกษาต้าซิงถูไปก่อน

จริง ๆ แล้ว นี่เป็นแผนของเขา หากเสิ่นชิงตกลงรับงานโฆษณาปลอม พวกเขาก็จะรีบแจ้งตำรวจทันที ทำให้เสิ่นชิงกลายเป็นนักต้มตุ๋นที่ใคร ๆ ก็สาปแช่ง

แต่ถ้าเสิ่นชิงปฏิเสธการเป็นพรีเซ็นเตอร์ บริษัทก็จะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหาย 50 ล้านหยวน

และเสิ่นชิงที่ไม่มีปัญญาจ่าย ก็จะถูกขึ้นบัญชีดำ

แผนนี้เดิมทีสามารถทำให้เสิ่นชิงตกที่นั่งลำบากได้

แต่เขาไม่ได้คาดคิดว่า เสิ่นชิงจะรู้ทันและชิงแจ้งตำรวจเรื่องบริษัทก่อน

บนเวที จ้าวจ้าวโกรธจนตาเหลือก

เขาจิกคอเสื้อของหยางคัง แล้วร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง “ฉัน…ฉันให้เงินพวกแกไปตั้ง 50 ล้าน! 50 ล้านเชียวนะ! พวกแก… พวกแกกล้าหักหลังฉันได้ยังไง!”

หยางคังเหงื่อแตกพลั่ก พลางโบกมือปฏิเสธ “เรื่องนี้ไม่ใช่บริษัทผมสั่งการ แต่มันเป็นความคิดของเสิ่นชิงเองต่างหาก!”

แม้ว่าจ้าวจ้าวจะมีท่าทางอ่อนหวาน แต่เวลาคลั่งขึ้นมา เขาไม่สนหน้าใครหน้าไหนทั้งนั้น

เขาบีบคอหยางคังแน่นขึ้น พร้อมกับคำพูดร้ายกาจ “ฉันไม่สนว่าเธอจะทำเองหรือเปล่า สรุปคือสถาบันการศึกษาต้าซิงถูพังเพราะพวกแก จงชดใช้ชีวิตมาซะ!”

หยางคังร้องเสียงหลงคล้ายเป็ดที่ถูกรัดคอ “อย่า…อย่า…ช่วยด้วย…”

ถ้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่มาถึงทันเวลา หยางคังได้ไปเยี่ยมยมบาลแน่

หลังจากเสิ่นชิงก่อเรื่อง สถาบันการศึกษาต้าซิงถูก็พังไม่เป็นท่า

ทันทีที่เรื่องแดงขึ้น บัญชีทางการของกระทรวงศึกษาธิการได้โพสต์ชื่นชมเสิ่นชิงผ่านทางแพลตฟอร์มออนไลน์

ยกย่องว่าเธอเป็นคนกล้าพูดความจริง เป็นพรีเซนเตอร์ที่มีจิตสำนึกและความยุติธรรม

ต่อมา สถาบันการศึกษาต้าซิงถูก็ถูกสั่งให้ระงับการดำเนินงานเพื่อรอการตรวจสอบและแก้ไข

สำหรับสิ่งที่เสิ่นชิงทำไปนั้น ภายนอกต่างชื่นชมกันยกใหญ่ แต่บรรดาผู้ที่หมายตาจะให้เสิ่นชิงเป็นพรีเซนเตอร์สินค้า กลับพากันถอยหนี

เหตุผลนั้นง่ายมาก เพราะพวกเขาไม่อยากกลายเป็น “สถาบันการศึกษาต้าซิงถู” รายต่อไป

พรีเซนเตอร์ที่หักหลังผู้ว่าจ้างเช่นนี้ พวกเขาไม่มีทางทนได้

ไม่นานนัก ก็ไม่มีผู้ว่าจ้างรายใดกล้าจ้างเสิ่นชิงเป็นพรีเซนเตอร์อีกเลย

มูลค่าทางการค้าของเสิ่นชิงจาก 50 ล้าน หายวับไปจนเหลือศูนย์ในพริบตา

ตกเย็นวันนั้น เสิ่นชิงก็ได้รับแจ้งจากหยางคังว่า

“เสิ่นชิง พิจารณาจากพฤติกรรมชั่วร้ายที่เธอหักหลังลูกค้า นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะไม่ได้รับงานโฆษณาใด ๆ อีก ทั้งยังถูกระงับไม่ให้ถ่ายทำ ไลฟ์สด และร่วมงานแสดงทุกประเภท”

เสิ่นชิงอ่านข้อความอย่างรวดเร็ว ก็เข้าใจความหมายของมันทันที

ชัดเจนแล้วว่า เธอถูกบริษัทแบนแล้ว