สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 100 ช่วยตำรวจไขคดี

บทที่ 100 ช่วยตำรวจไขคดี

หลังจากออกจากโรงพยาบาล เสิ่นชิงกลับมาที่โรงแรม รวบรวมเคล็ดลับและวิดีโอการสัมภาษณ์มากมาย แล้วเริ่มฝึกซ้อมการสัมภาษณ์

การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง ความคิดต้องชัดเจนแน่นอน

ต้องจัดระเบียบกรอบคำตอบจากมุมมองของข้าราชการ ควบคุมจังหวะการพูดและท่าทางสีหน้าให้ดี

ดังนั้น เสิ่นชิงจึงฝึกซ้อมหน้ากระจก พร้อมทั้งแก้ไขท่าทางและสีหน้าไปด้วย

เธอยังบันทึกเสียงเนื้อหาที่พูดไว้ แล้วทบทวนอย่างต่อเนื่อง เพื่อตรวจสอบข้อบกพร่องและเติมเต็มส่วนที่ขาด

“ครืด! ครืด!”

ทันใดนั้นโทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นขึ้นครั้งหนึ่งเป็นข้อความจากลู่เย่

[ฉันอยู่ชั้นล่าง เธอรีบลงมาเร็ว พวกเราไปเลือกของขวัญให้คุณปู่กัน]

เสิ่นชิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอีกสองวันจะเป็นวันเกิดครบ 90 ปีของคุณปู่ลู่ ซึ่งเธอต้องไปร่วมแสดงความยินดีด้วย

งานวันเกิดคุณปู่ตระกูลลู่ครั้งนี้ บุคคลสำคัญทั่วเมืองหางโจวจะต้องไปร่วมงานอย่างแน่นอน พวกคนที่เธอให้ความสนใจก็ต้องไปด้วยเช่นกัน

ดังนั้น เธอจึงต้องไปงานเลี้ยงครั้งนี้

เสิ่นชิงมองลงไปข้างล่างผ่านทางหน้าต่าง

เธอเห็นลู่เย่กำลังยืนพิงรถบูแกตติสีขาว และกำลังโบกมือเรียกเธออยู่

ครู่ต่อมา เสิ่นชิงก็สวมหมวกและหน้ากากอนามัยเดินลงมาข้างล่าง

บนรถ เสิ่นชิงถามลู่เย่ว่า “นายเตรียมของขวัญอะไรให้คุณปู่ลู่เหรอ?”

มือข้างหนึ่งของลู่เย่จับพวงมาลัย อีกข้างก็ยกขึ้นเกาหัว “โอ้ย คุณปู่น่ะสายตาไม่ดี แถมยังเป็นอัลไซเมอร์อีก หลอก ๆ ไปก็พอแล้ว”

“…” เสิ่นชิง

หลานชายคนนี้ช่างกตัญญูจริง ๆ …

บนสะพานยกระดับ รถราสัญจรไปมาอย่างคับคั่งแต่ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้รถถึงติดขนาดนี้

รถของลู่เย่ไม่สามารถขับเร็วได้ เขาชกพวงมาลัยด้วยความหงุดหงิด “อะไรกันเนี่ย วันนี้รถติดอะไรขนาดนี้!”

“ใจเย็น ๆ รอหน่อยก็ได้ คิดซะว่าขับรถเล่นก็แล้วกัน” เสิ่นชิงเอนศีรษะลงบนมือพลางมองทิวทัศน์ข้างทาง

การจัดสวนของเมืองหางโจวสวยงามมาก ริมทางหลวงสองข้างทางเต็มไปด้วยดอกไม้บานสะพรั่ง งดงามตระการตา

ขณะที่เสิ่นชิงกำลังชื่นชมทิวทัศน์ เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นจากข้างหน้า

“วี๊ว่อ! วี๊ว่อ! วี๊ว่อ!”

เสิ่นชิงเงยหน้าขึ้น เกิดคดีอะไรขึ้นหรือเปล่านะ?

รถตำรวจแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเสียงไซเรน

เสิ่นชิงมองตามรถตำรวจไปจนลับสายตาจากนั้นก็เอนหลังพิงเบาะ

“จริงสิ ลู่เย่ ฉันไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าฉันจำเรื่องราวในอดีตได้แล้ว ดังนั้นนายต้องช่วยฉันในงานเลี้ยงด้วยนะ…”

ลู่เย่อึ้งไปครู่หนึ่ง สายตาจ้องมองไปที่เสิ่นชิง “เธอมีอะไรปิดบังฉันอยู่ใช่ไหม?”

เสิ่นชิงหลบสายตา เลี่ยงที่จะสบตากับลู่เย่ที่จ้องมองมา “ไม่มีหรอก ฉันจะมีเรื่องอะไรปิดบังนายเล่า”

ลู่เย่ขยับเล็กน้อย อยากจะซักถามต่อ

ทันใดนั้น เสียงจากวิทยุในรถก็ดังแทรกขึ้นมาเป็นการกระจายข่าวประกาศว่า

“วันนี้เวลา 15.30 น. มีคนร้ายบุกเข้าไปในโรงเรียนอนุบาลหยางกวง และจับเด็กคนหนึ่งเป็นตัวประกัน ขณะนี้คนร้ายกำลังหลบหนี จากคำบอกเล่าของเด็กที่เห็นเหตุการณ์ คนร้ายขับรถสีขาว แต่ป้ายทะเบียนรถถูกโคลนบังไว้ ขณะนี้ยังไม่ทราบเส้นทางหลบหนีของรถ หากพบเห็นรถสีขาวต้องสงสัย โปรดแจ้งตำรวจทันที”

ลู่เย่ขมวดคิ้วหลังจากฟังประกาศจบ “บุกเข้าไปลักพาตัวเด็กในโรงเรียนอนุบาลแบบนี้ คนร้ายมันจะใจกล้าเกินไปแล้ว!”

ด้านหน้ามีรถยนต์สีขาวหลายคันถูกสกัดให้หยุด ตำรวจกำลังตรวจค้นรถทีละคัน

เนื่องจากรถของลู่เย่ก็เป็นสีขาวเช่นกัน ตำรวจหญิงผมเปียจึงเดินมาขวางหน้ารถแล้วเป่านกหวีดเรียกให้ทั้งสองคนลงจากรถ

“เสิ่นชิง? ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”

เจ้าหน้าที่เหอเห็นเสิ่นชิงก็รีบเดินเข้ามาหาเธอทันที

“เสิ่นชิง เธออาจจะยังไม่รู้ เด็กที่ถูกจับตัวไปน่ะคือลูกสาวของเฉียวเทียนเอิน”

พอได้ยินแบบนั้นร่างของเสิ่นชิงก็ชะงักไป “อะไรนะ?”

เจ้าหน้าที่เหอขมวดคิ้ว “เที่ยงวันนี้ ชายฉกรรจ์สวมหน้ากากหลายคนถือกระบองบุกเข้าไปในโรงเรียนอนุบาลหยางกวงและลักพาตัวเฉียวอวี่ หรานไป”

เฉียวอวี่หรานเป็นลูกสาวของเฉียวเทียนเอิน อายุแค่สี่ขวบเท่านั้น

ในความทรงจำของเสิ่นชิง เฉียวอวี่หรานเป็นเด็กผู้หญิงที่ร่าเริงน่ารัก ปากหวาน ชอบวิ่งตามหลังเธอแล้วเรียก “คุณน้า”

พอได้ยินว่าเฉียวอวี่หรานถูกลักพาตัวไป หัวใจของเสิ่นชิงก็กระตุกวูบ

“เกิดอะไรขึ้น? เฉียวเทียนเอินก็กลายเป็นเจ้าชายนิทราไปแล้ว ทำไมยังมีคนลงมือกับลูกสาวของเขาอีก?”

เจ้าหน้าที่เหอพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “คนร้ายไม่ได้เรียกค่าไถ่ และไม่ได้เรียกร้องอะไรเลย เรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นการระบายความโกรธ เป็นการแก้แค้นมากกว่า”

เสิ่นชิงหรี่ตามอง “ไม่ถูก เฉียวเทียนเอินกลายเป็นเจ้าชายนิทราขนาดนั้น ใครจะไปรอถึงตอนนี้ถ้าจะแก้แค้น”

พูดจบ เสิ่นชิงรีบโทรหาโจวอวิ๋น ภรรยาของเฉียวเทียนเอินทันที

“ตู๊ด….ตู๊ด….ตู๊ด….”

ปลายสายมีแต่เสียงสายไม่ว่าง

เจ้าหน้าที่เหอส่ายหัว “ไม่ต้องโทรแล้ว ผมก็ติดต่อโจวอวิ๋นไม่ได้เหมือนกัน ผมให้ตำรวจคนอื่นไปที่บ้านเธอแล้ว”

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว โทรหาโจวอวิ๋นไม่ได้ อาจจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแล้วก็ได้

เสิ่นชิงกำโทรศัพท์แน่น เงยหน้าขึ้นถาม “เจ้าหน้าที่เหอ พวกคุณรู้แค่สีรถ ไม่รู้รุ่นรถเหรอคะ?”

เจ้าหน้าที่เหอทำหน้าลำบากใจ “พยานเป็นเด็กอนุบาล พวกเขารู้แค่ว่ารถสีขาว ผมเลยเอารถโมเดลให้พวกเขาดู ปรากฏว่าคำตอบของเด็ก ๆไม่ตรงกันเลยครับ”

เสิ่นชิงส่ายหัว เรื่องใหญ่แล้วสิคราวนี้

“เจ้าหน้าที่เหอ กล้องวงจรปิดของหางโจวครอบคลุมทั้งเมือง กล้องวงจรปิดไม่ได้ถ่ายไว้เหรอ?” ลู่เย่พูดแทรกขึ้นมาขณะที่เขาพิงประตูรถ

เจ้าหน้าที่เหอถอนหายใจ “กล้องวงจรปิดตรงถนนหลงไห่เกิดเสียพอดี คนร้ายน่าจะอาศัยจุดอับตรงนั้นเช็ดป้ายทะเบียนรถออก”

“ถนนหลงไห่งั้นเหรอ พวกเรามาจากถนนเส้นนั้นพอดี…” เสิ่นชิงเอานิ้วแตะคาง ดวงตาทั้งคู่ดูเศรามืดมน เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ถนนหลงไห่อยู่ห่างจากสะพานยกระดับเป็นถนนเส้นตรง ไม่มีทางแยกเลย

นั่นหมายความว่า พวกเขาน่าจะผ่านรถของคนร้ายระหว่างทาง

ลู่เย่พ่นลมหายใจออกมาทางจมูก “พวกคนร้ายพวกนี้มันฉลาดชะมัด รู้ได้ยังไงว่ากล้องวงจรปิดเสียตรงไหน”

“อย่าเพิ่งพูด” เสิ่นชิงเอามือขึ้นมาทำท่าทางห้ามพูดกะทันหัน

จากนั้น เธอหลับตาลงเหมือนกำลังนึกถึงเรื่องราวบางอย่าง

รถของพวกเขามาจากถนนหลงไห่ ระหว่างทางเจอรถสีขาวไม่ต่ำกว่าพันคันทั้งเล็กใหญ่แตกต่างกันไปหมด

สมองของเสิ่นชิงเหมือนเครื่องบันทึกวิดีโอที่กำลังกรอย้อนกลับไปที่เหตุการณ์ที่ผ่านมา

เธอกำลังนึกถึงรถสีขาวทุกคันที่เจอระหว่างทาง

โชคดีที่ตลอดทาง เธอตั้งใจมองทิวทัศน์ข้างหน้า

ดังนั้นจึงไม่น่าพลาดรถแม้แต่คันเดียว

ความทรงจำของเสิ่นชิงกำลังกรอย้อนกลับ ค้นหา กรอง และคัดเลือก

เธอตัดรถที่ป้ายทะเบียนมีฝุ่นเกาะแต่ไม่มีร่องรอยการเช็ดออก

เพราะป้ายทะเบียนรถมักจะเปื้อนฝุ่นอยู่แล้ว เว้นแต่จะเพิ่งล้างรถเสร็จ

ด้วยวิธีนี้ก็สามารถตัดรถออกไปได้ส่วนหนึ่งแล้ว

จากนั้นเสิ่นชิงก็ตัดรถที่เปิดกระจกและมีคนแก่ ผู้หญิงหรือเด็กเล็กนั่งอยู่ ซึ่งดูคล้ายครอบครัวพ่อแม่ลูกออกไปอีก

ผู้ลักพาตัวเป็นผู้ชายสามคน ดังนั้นรถแบบนี้ก็สามารถตัดออกไปได้

หลังจากนั้น เสิ่นชิงก็คัดกรองรถหรูสีขาวและรถสปอร์ตออกไปอีกส่วนหนึ่ง

เหตุผลนั้นง่ายมาก ผู้ลักพาตัวไม่มีทางใช้รถที่โดดเด่นเช่นนี้ไปลักพาตัวคนได้

เธอมุ่งเน้นไปที่การตรวจสอบรถตู้สีขาวธรรมดา รถบรรทุก และรถเก๋งขนาดเล็ก

หลังจากการคัดกรองเช่นนี้ เสิ่นชิงก็สามารถจำกัดขอบเขตลงไปได้มาก

สุดท้ายเสิ่นชิงก็มุ่งเน้นไปที่การตรวจสอบรถที่มีหน้าต่างปิดสนิทและมีร่องรอยการเช็ดทำความสะอาดเฉพาะที่ป้ายทะเบียนในขอบเขตที่แคบลงแล้ว

สองนาทีต่อมา เสิ่นชิงก็พ่นหมายเลขทะเบียนรถออกมาเป็นชุด

“ฉวน A37J0Z, หาง B76J8H, ยุน G90F0M, เจียง D23K0H, กาน G3E108…”

พฤติกรรมผิดปกติของเสิ่นชิงดึงดูดความสนใจของตำรวจทุกคน

เธอ…เธอกำลังทำอะไรอยู่?