สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 447 บทสรุป

บทที่ 447 บทสรุป

ลู่ฉิวเยว่มองสีหน้าที่ดูน่าเกลียดราวกับเห็นยมทูตของเขาแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

สมแล้วที่เป็นคู่ปรับที่ทำให้ฉินซือโกรธจนตัวสั่นได้ คนอย่างเจียงฉี่นี่น่าสนใจจริง ๆ

“คุณลู่ สบายดีไหม นาน ๆ เจอกันที ได้ยินมาว่าร้านอาหารเพิ่งเปิดสาขาเพิ่มอีกหลายสาขา แถมอยู่ไม่ไกลจากบ้านผม ไว้อีกสองวันจะไปอุดหนุนแน่นอน” เจียงฉี่เพิ่งเดินจากไป คุณนายคนอื่น ๆ ก็ยกแก้วไวน์มาพร้อมรอยยิ้ม

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าอย่างเป็นมิตร “ขอบคุณ คุณนายเซิ่ง ที่กรุณามาอุดหนุน นี่คือ?” เธอหันไปมองเด็กสาวที่คุณนายเซิ่งพามาด้วย อายุประมาณสิบเจ็ดหรือสิบแปดปี ดูไม่คุ้นหน้า

คุณนายเซิ่งจูงมือเด็กสาวก้าวไปข้างหน้าพร้อมแนะนำด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้น “นี่คือลูกสาวของฉัน เซิ่งซิน ฉันไม่ค่อยได้พาเธอมางานเลี้ยงเท่าไหร่ เธอเลยไม่คุ้นหน้าก็ไม่แปลก”

พูดจบก็แนะนำลูกสาวให้รู้จักอย่างกระตือรือร้น “นี่คือเจ้าของร้านอาหารลู่ ลูกเรียกว่าพี่สาวลู่ก็พอ”

“สวัสดีค่ะ พี่สาวลู่” เด็กสาวพูดจานอบน้อมพร้อมรอยยิ้มน้อย ๆ

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าเบา ๆ “สวัสดีค่ะ”

หลังจากทักทายกันสักครู่ ลู่ฉิวเยว่ก็นึกถึงเรื่องเมื่อวานที่ได้พูดไว้ว่าจะต้องไปพบสาวน้อยจากตระกูลซู จึงได้ขอตัวจากอีกฝ่ายแล้วเดินไปอีกทิศหนึ่ง

ทันทีที่ลู่ฉิวเยว่จากไป เซิ่งซินก็ทนไม่ไหว จึงดึงแขนคุณแม่เซิ่ง “แม่ นั่นใครน่ะ?”

แม่ในสายตาเธอคือหญิงเก่งกาจคนหนึ่ง ที่ไม่ชอบเป็นเหมือนเหล่าคุณนายต่าง ๆ ที่รู้จักเพียงการช็อปปิ้งหรือจิบชายามบ่าย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นแม่แสดงท่าทางใกล้ชิดกับหญิงสาวอีกคน หรืออาจจะเรียกว่าเป็นการประจบเอาใจฝ่ายเดียวก็ว่าได้

คุณแม่เซิ่งเหลือบมองตามร่างที่กำลังเดินจากไปของลู่ฉิวเยว่ สายตาที่มองนั้นเต็มไปด้วยความชื่นชมที่ไม่อาจซุกซ้อน “เมื่อวานนี้หนูไม่ได้ถามแม่เหรอว่าร้านอาหารฉิวเยว่เป็นของใคร นั่นไง ของเธอคนนั้นไง”

เซิ่งซินตกใจมาก เบิกตาโตจ้องมองไปยังทิศที่ลู่ฉิวเยว่เดินจากไป

“เจ้าของร้านอาหารฉิวเยว่ เป็นผู้หญิงงั้นเหรอ?!”

ตอนนี้ ฉิวเยว่เป็นเบอร์หนึ่งในอุตสาหกรรมร้านอาหารในประเทศแล้ว บริษัทที่บ้านดูเหมือนจะพยายามขอความร่วมมือกับพวกเขามาโดยตลอด แต่ก็ยังตกลงกันไม่ได้เลย พ่อบ่นเรื่องนี้ที่บ้านหลายครั้งแล้ว

“นั่นมันเรื่องอะไร เมื่อไม่นานมานี้เธอยังได้เป็นเชฟใหญ่ในงานเลี้ยงของรัฐอีก ร้านเสริมสวยที่กำลังมาแรงที่สุดในวงการก็เป็นร้านที่เธอเปิดร่วมกับตระกูลหวง” คุณแม่เซิ่งจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของลูกสาวได้อย่างไร เธอตบไหล่ลูกสาวเบา ๆ และพูดให้พลังกับเธอ “เซิ่งซิน จงจำไว้ว่าสิ่งที่ผู้ชายทำได้ ผู้หญิงก็ทำได้เหมือนกัน”

“ฉันควรจะออกมาดูโลกกว้างและเดินทางไปไหนมาไหนให้มากขึ้น” เซิ่งซินตกใจจนมึนงง

คุณแม่เซิ่งพอใจ เธอรู้สึกว่าการพาลูกสาวมาพบกับลู่ฉิวเยว่ ในวันนี้เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิต เธอหัวเราะเบา ๆ “เรียนรู้จากผู้หญิงคนนั้นให้มาก ๆ นะ ถ้าเธอมีสักสามสิบเปอร์เซ็นต์ของความสามารถของอีกฝ่าย ลูกนอกสมรสคนนั้นก็จะแย่งสิทธิ์ในการรับมรดกของตระกูลไปไม่ได้”

“หนูรู้แล้วค่ะ หนูจะติดต่อกับพี่สาวลู่บ่อย ๆ” เซิ่งซินพยักหน้าอย่างแน่วแน่ ดวงตาของเธอเปล่งประกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

คุณแม่เซิ่งหัวเราะเบา ๆ “ถูกต้อง อย่าไปฟังไอ้แก่คนนั้นล้างสมอง”

สมัยนี้แล้ว ยังจะปลูกฝังแนวคิดชายเป็นใหญ่ให้ลูกหลานในครอบครัว คุณแม่เซิ่งนึกในใจอย่างเย้ยหยัน

ตราบใดที่เธอยังมีชีวิตอยู่ ลูกของเมียน้อยที่พากลับมาก็อย่าคิดจะมาแย่งทรัพย์สมบัติจากเซิ่งซินของเธอ!

ลู่ฉิวเยว่จิบไวน์ไปหนึ่งอึก รู้สึกตลอดเวลาว่ามีสายตาอันร้อนแรงจ้องมาที่เธอ

เมื่อหันกลับไปมอง ก็สบตากับดวงตาคมกริบเหมือนน้ำฤดูใบไม้ร่วง

เธอชะงักไปเล็กน้อย เป็นเด็กสาวตระกูลเซิ่งเมื่อกี้ เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ยกแก้วไวน์ขึ้นมาพยักหน้าให้

อีกด้าน ฉินซือเพิ่งคุยกับหุ้นส่วนไปสองสามประโยค สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคย ดวงตาเย็นชาลงในทันที

เป็นกู้อี้เสวียน

วันนี้เขาสวมสูทสีเทาอ่อน จิบแก้วไวน์ดูสง่าราวกับคุณชายผู้สุภาพ

หากว่าฉินซือไม่รู้ว่าเจ้าหมาตัวนี้กำลังจงใจยั่วยุภรรยาของเขาอยู่!

ฉินซือกัดฟัน แค้นจนอยากจะกระทืบเจ้าหมอนี่สักที! โชคดีที่หลีกหนีจากเจ้าหมาหื่นกามคนนี้ได้เร็วราวกับกระต่าย ไม่เช่นนั้นเขาคงจะเป็นบ้าตาย!

“คุณฉิน นาน ๆ เจอกันที” กู้อี้เสวียนยิ้มบาง ๆ จิบไวน์พลางเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า

ฉินซือยิ้มเย็นชา “คุณกู้ลืมไปแล้วเหรอ เราเพิ่งเจอกันที่ห้างสรรพสินค้าเมื่อวาน”

ว่าคิดจะไปแกล้งทำเป็นเรื่องบังเอิญ เพื่อมาเจอเมียของเขา!

กู้อี้เสวียนพูด “ขอโทษ ผมลืม” เวล่ำเวลาพูดสายตากลับไม่ได้มองเขา แต่กลับมองที่ด้านหลังเขาเหมือนกำลังมองหาใครบางคน

“คุณกู้กำลังมองอะไร” ฉินซือรู้สึกสงสัยพร้อมเดินมองตามสายตากู้อี้เสวียน แต่กลับมองไม่เห็นอะไร

ฉินซือแทบจะกลั้นขำไม่อยู่ หาอะไร? ไอ้สารเลวนี้กำลังหาเมียของเขาอยู่! ไม่เคยเห็นคนที่หน้าด้าน ไร้ยางอาย ขนาดนี้มาก่อน!

กู้อี้เสวียนดึงสายตากลับ พร้อมปฏิเสธ “แค่มองเล่น ๆ”

ฉินซืออ่านใจเขาไม่ออก ยิ้มเบ้ “วันนี้ไวน์ อร่อยดีนะ”

กู้อี้เสวียนพย้กหน้าเล็กน้อย แต่ไม่อยากตอบ

งานเลี้ยงครั้งนี้นอกจากห้องโถงที่กว้างขวาง แขกที่มาร่วมงานก็เยอะมาก พอเลี้ยงจบทุกคนต่างก็มุ่งหน้าออกไปด้านนอก ลู่ฉิวเยว่กำลังมองหาฉินซือ ช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ยังไม่เจอ ก็เลยจำใจเดินออกไปด้านนอก

เธอกลับไปที่รถก่อน พอฉินซือหาเธอไม่เจอ ก็คงจะออกมา

แต่ทว่าพอเดินเข้าไปใกล้ทางออกห้องโถง ลู่ฉิวเยว่ก็ต้องหยุดชะงัก

เมื่อครู่พูดถึงคนที่เธอกำลังคิด เขาก็ยืนพิงเสาหน้าประตูอยู่ ดอกไม้ขนาดใหญ่อยู่ในมือ เมื่อเขาสังเกตเห็นเธอ ดวงตาสีดำสนิทก็มองตรงมาที่เธอทันที ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเปล่า แววตาถึงได้ระยิบระยับชวนให้หลงใหล

“จู่ ๆ ไปซื้อดอกไม้มาทำไมคะ” ลู่ฉิวเยว่รีบเดินเข้าไปหาเอาหน้าผากแตะหน้าผากเขา แต่ในดวงตานั้นเต็มไปด้วยความสุขอย่างเห็นได้ชัด

ฉินซือเม้มริมฝีปากอย่างไม่พอใจนัก “ลู่ฉิวเยว่ คุณจำไม่ได้จริง ๆ ใช่ไหมว่าวันนี้เป็นวันอะไร”

ลู่ฉิวเยว่รีบดึงมือที่ถือช่อดอกไม้กลับมาอย่างรวดเร็วด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย “วันอะไร ฉันจำได้ว่าวันเกิดคุณคือเดือนหน้าไม่ใช่เหรอ”

วันครบรอบแต่งงานก็ยังไม่ถึงเลย เกิดอะไรขึ้น

ฉินซือแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ เขาบีบแก้มเธอแรง ๆ “วันครบรอบที่เราเจอกันไงครับ!”

“อ๋อ!” ลู่ฉิวเยว่แกล้งทำเป็นเพิ่งรู้ขึ้นมา “จำได้แล้ว”

“แกล้งทำแย่จัง!” ฉินซือโกรธ จับยัดช่อดอกไม้ใส่มือเธอแล้วเปิดประตูรถ โอบเอวเธอขึ้นรถไป

เมื่อมองรถที่ขับออกไปจนมองไม่เห็นแม้แต่เงา ทุกคนถึงได้เลิกมองและเก็บสายตากลับมาจากการเฝ้าจับตาดูข่าวซุบซิบ

ไม่คิดเลยว่าคุณฉิน เศรษฐีในสามอันดับแรกของประเทศ จะใช้ชีวิตประจำวันกับภรรยาแบบนี้ แทบจะไม่น่าเชื่อที่คุณลู่จะรีบกลับบ้านทันทีหลังเลิกงาน หล่อขนาดนี้แล้วก็ยังติดหนึบ ใครจะทนไหว

“จะไปไหน?” ลู่ฉิวเยว่มองดูทิวทัศน์ภายนอกที่ดูแปลกตาออกไปเรื่อย ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกของเขาด้วยความสงสัย

ฉินซือแสยะยิ้ม ริมฝีปากบางเผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ไฟถนนข้างนอกรถสาดแสงกระทบดวงตาของเขาสะท้อนให้เห็นภาพของเธอได้อย่างชัดเจน “ฮันนีมูน”

ลู่ฉิวเยว่ถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ “คุณอย่าเอาแต่ใจตัวเอง เราหนีออกไปแบบนี้ มู่ฉิวจะทำยังไง”

“ผมบอกพ่อกับแม่แล้ว พวกท่านบอกว่าจะดูแลให้ อย่ากังวลเลยครับ” ฉินซือจ้องมองริมฝีปากสีแดงก่ำของเธอ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว รู้สึกได้ถึงความคับแค้นใจ “เด็กคนนั้นคือผลึกแห่งความรักของเรา ไม่ใช่มาแย่งเมียจากพ่อของตัวเอง!”

ยิ่งเขาพูดก็ยิ่งน้อยใจ “ตั้งแต่ลูกเกิดมา คุณก็เวลามีให้ผมน้อยลง”

“ไป ไป ไป อยากไปไหนก็ไป!” ลู่ฉิวเยว่ยอมจำนน หลังจากแต่งงานกันมานานขนาดนี้ เธอก็ยังทนเห็นเขาทำหน้าเศร้าอย่างนี้ไม่ได้ แม้จะรู้ว่าส่วนใหญ่จะแกล้งทำก็ตาม

เมื่อฉินซือได้ยินคำตอบก็โอบกอดเธอทันที แววตาเผยถึงความสำเร็จ

(จบบริบูรณ์)