สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 431 มีผู้หญิงคนหนึ่งในบ้านของต้วนโม่

บทที่ 431 มีผู้หญิงคนหนึ่งในบ้านของต้วนโม่

หลังจากที่ฉินเซียวถูกดุสองสามครั้ง เธอก็รู้สึกผิดและโทรหาต้วนโม่

“เป็นยังไงบ้าง? เราเพิ่งแยกจากกันไม่นานเองนะ คิดถึงผมแล้วเหรอ?” เสียงอ่อนโยนของต้วนโม่ดังเข้ามาทางโทรศัพท์

ฉินเซียวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย “ไม่ใช่หรอก”

“มีคนทำให้คุณไม่มีความสุขอีกแล้วเหรอ?” น้ำเสียงของต้วนโม่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขาต้องการเผชิญหน้ากับใครสักคน

ใบหน้าของฉินเซียวมืดมนทันที “เป็นเพราะคุณยืนกรานที่จะทานอาหารเย็นด้วยกัน ทำให้ฉันกลับบ้านดึกจนต้องทะเลาะกับพ่อแม่น่ะสิ”

“ผมขอโทษนะ มันเป็นความผิดของผมเอง คราวหน้าผมจะส่งคุณกลับบ้านให้เร็วกว่านี้” ต้วนโม่ขอโทษและพูดด้วยความกังวลว่า “พ่อแม่ของคุณจะไม่กีดกันผมเพราะเหตุนี้ใช่ไหม?”

“ทำไมคุณถึงต้องสนใจพวกเขาด้วยล่ะ? คุณมีความสัมพันธ์กับฉันนะ ไม่ใช่กับพวกเขา” ฉินเซียวล้อเลียนเขาด้วยความรู้สึกขบขัน

หลังจากนั้นไม่นาน ต้วนโม่ก็แสร้งทำเป็นลำบากใจ “เสี่ยวเซียว คุณจะแต่งงานกับผมเมื่อไหร่น่ะ? ครอบครัวของผมเริ่มใจร้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ พวกเขากำลังนัดบอดให้ผมด้วยซ้ำ และก็บอกว่าถ้าผมไม่ทำ พวกเขาจะมอบบ้านให้น้องชายของผมด้วย”

“ทำไมพ่อแม่ของคุณถึงลำเอียงขนาดนี้เนี่ย” ฉินเซียวรู้สึกรำคาญ

ต้วนโม่กล่าวอย่างระมัดระวังว่า “เสี่ยวเซียว การแต่งงานของเราเป็นเพียงเรื่องของเวลา ผมต้องการเริ่มต้นครอบครัวกับคุณโดยเร็วที่สุดมากกว่า”

“ในเมื่อคุณต้องการ ฉันก็โอเคค่ะ” ฉินเซียวตอบอย่างยอมจำนน

“จริง…จริงเหรอ? ผมมีความสุขมากเลย! เสี่ยวเซียว คุณดีที่สุดเลย!” ชายหนุ่มมีความสุขมากจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก

ฉินเซียวรู้สึกมั่นใจมากขึ้นว่าเธอได้พบคนที่ใช่แล้ว ต้วนโม่ชอบเธอมาก และเขาจะปฏิบัติต่อเธออย่างดีแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอกับลูกก็มีทะเบียนบ้านของตัวเองแล้ว และไม่จำเป็นต้องได้รับการอนุมัติจากพ่อแม่เรื่องแต่งงาน จึงทำให้เธอตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะไปที่สำนักงานกิจการพลเรือนกับต้วนโม่

หลังจากที่ต้วนโม่วางสายโทรศัพท์ ผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างสนุกสนานและเกาคางของเขา “ไม่คิดว่าคุณจะหลอกคนเก่งขนาดนี้เลยนะคะ ผู้หญิงคนนั้นตกหลุมรักคุณเร็วขนาดนี้เชียว”

ต้วนโม่หัวเราะเบา ๆ และลูบหน้าท้องของหญิงสาวอย่างเสน่หา “ผมต้องทำงานอย่างหนักเพื่อให้ลูกชายของเราเกิดมาพร้อมมีบ้าน รถยนต์ และสถานะที่มั่งคั่งสิ”

ผู้หญิงคนนั้นมีความสุขมากขึ้นอีกและโน้มตัวเข้าไปจูบริมฝีปากของเขาอย่างสนุกสนาน ดวงตาของเธอแสดงความกังวลบางอย่าง “แม้ว่าพ่อแม่ของเธอจะตัดสัมพันธ์กับลูกชายแล้ว ฉินเซียวก็ยังมีลูกอยู่อีกหนึ่งคน เมื่อถึงเวลานั้น พ่อแม่ของเธออาจจะมอบทุกอย่างให้กับเด็กคนนั้นก็ได้นี่ แล้วมันจะตกมาอยู่ในมือของเราได้ยังไง?”

คู่สามีภรรยาตระกูลฉินระวังพวกเขาไม่น้อย และอาจไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหลอกให้อีกฝ่ายมอบทุกอย่างให้

“คุณไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก แค่ดูแลลูกของเราให้ดีก็พอ โอเคไหม?” ต้วนโม่คลี่ยิ้มและอุ้มเธอไปที่ห้องนอน

…

ลู่ฉิวเยว่กำลังรับประทานอาหารกลางวันอยู่ก็มีคนมาเคาะประตูบ้าน เธอยังไม่ทันขยับตัว ฉินซือก็เดินไปเปิดประตูแล้ว

“คุณฉิน” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างนอก

ลู่ฉิวเยว่ไม่จำเป็นต้องเดาก็รู้ว่าเป็นถังเยว่

เธอยิ้มและหันหน้าไปพูดกับอีกฝ่าย “ถังเยว่ มาทานอาหารกลางวันด้วยกันสิ”

ถังเยว่ไม่คาดคิดว่าจะมาถึงทันมื้ออาหารพอดี และเขาก็หัวเราะแห้ง ๆ ดูค่อนข้างเขินอาย

ยังไงซะ การยืนอยู่แบบนี้ก็ไม่สะดวกนัก ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและพูดว่า “ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?”

“ไม่มีปัญหาเลย แค่เพิ่มชามกับตะเกียบอีกชุดเองค่ะ” ลู่ฉิวเยว่กล่าวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

ฉินซือได้นำตะเกียบและชามมาจากห้องครัวแล้ววางไว้ข้างหน้าถังเยว่

“มีอะไรเกิดขึ้นที่ร้านขายยารึเปล่า?” ลู่ฉิวเยว่ถามด้วยความสับสน เนื่องจากถังเยว่ไม่เคยมาหาเธอที่บ้านมาก่อน

ถังเยว่ส่ายหัว “ผ่านมาเดือนกว่าแล้ว และไม่เห็นคุณมาตรวจสมุดบัญชี ผมเลยนำมาให้ตรวจสอบน่ะครับ” เขาหยิบสมุดบัญชีออกมาจากกระเป๋าขณะที่พูด

“ตั้งแต่ตั้งครรภ์ฉันก็ลืมเรื่องนี้ไปเลย ขอบคุณที่เอามาให้นะคะ” ลู่ฉิวเยว่พูดพร้อมกับแตะหน้าผากและยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

หลังอาหารกลางวัน เมื่อเห็นว่าถังเยว่กำลังจะออกไป ลู่ฉิวเยว่ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เดี๋ยวก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณค่ะ”

“มีเรื่องอะไรเหรอครับ? บอกผมมาได้เลย” ถังเยว่นั่งลงอย่างเชื่อฟัง

“ฉันตรวจสมุดบัญชีดูแล้ว พบว่าร้านขายยามีคนสัญจรไปมาดี ตอนนี้ทั้งสองร้านไม่เพียงพอที่จะรองรับคนป่วย ฉันจึงวางแผนที่จะเปิดสาขาเพิ่ม คุณคิดว่ายังไงคะ?” ลู่ฉิวเยว่เอ่ยขณะจิบชา

ถังเยว่พยักหน้าโดยไม่ลังเล “ผมคิดว่ามันเป็นความคิดที่ดีนะครับ ตอนนี้ผู้ป่วยมาที่ร้านขายยามากเกินไป จึงมีคิวยาวทุกวัน และร้านค้าใกล้เคียงก็เริ่มบ่นถึงเรื่องนี้แล้ว”

ในตอนเช้าก่อนที่ประตูร้านจะเปิดก็จะมีคนรออยู่ข้างนอกแล้ว ถังเยว่ยุ่งมากในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา โดยไม่มีเวลาแม้แต่จะดื่มน้ำด้วยซ้ำ

นอกจากนี้ยังมีลูกค้าประจำจำนวนมากที่ชื่นชมผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพของลู่ฉิวเยว่ โดยบอกว่าพวกเขามีสุขภาพดีขึ้นมากหลังจากใช้

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “เอาล่ะ งั้นอีกสองสามวันฉันจะมองหาสถานที่และเริ่มรับสมัครพนักงานนะคะ หากคุณรู้จักแพทย์ที่ดีคนไหน โปรดแนะนำพวกเขาให้ฉันรู้จักได้เลยค่ะ”

ด้วยเงินทุนที่มีอยู่ในปัจจุบันสำหรับร้านขายยาและชื่อเสียงที่ดีในเมือง การเปิดสาขาใหม่ไม่น่าจะเป็นปัญหา

วันหยุดสุดสัปดาห์มาถึงอย่างรวดเร็ว และลู่ฉิวเยว่ก็ไม่จำเป็นต้องไปทำงานที่ห้องจัดเลี้ยง เธอจึงขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปที่ร้านขายยา

เธอขอให้ถังเยว่เช่าบ้านข้างร้านขายยาเพื่อประเมินพนักงาน

ขณะที่ลู่ฉิวเยว่เดินเข้ามา เธอเห็นกลุ่มคนยืนอยู่ ณ จุดที่กำหนด ซึ่งมีจำนวนประมาณสามสิบคนโดยประมาณ

เธอเลิกคิ้ว และรู้สึกพอใจกับผลลัพธ์ที่ได้

สมัยร้านขายยาไม่มีชื่อเสียงก็ต้องโฆษณาหาหมอผ่านช่องทางต่าง ๆ แต่ตอนนี้ชื่อเสียงของร้านขายยาแพร่ออกไปแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องโฆษณาด้วยซ้ำ เพียงโพสต์ประกาศนอกร้านขายยาก็เพียงพอที่จะดึงดูดผู้สมัครได้

“คุณลู่!” ถังเยว่เห็นเธอและรีบเข้ามาทักทาย

ลู่ฉิวเยว่โบกมือ “คนที่ลงทะเบียนเมื่อไม่กี่วันก่อนมาถึงแล้วหรือยัง? มาเริ่มกันเลยเถอะ”

เธอเตรียมการพร้อมแล้ว จึงแนะนำให้แต่ละคนเลือกที่นั่งและแจกข้อสอบ

เนื่องจากงานของแพทย์เกี่ยวข้องกับชีวิตของผู้คน ลู่ฉิวเยว่จึงเข้มงวดในการเลือกของเธอ และคำถามที่เตรียมไว้ค่อนข้างท้าทาย

เมื่อเห็นบางคนเกาหัวและขมวดคิ้วขณะดูคำถาม ลู่ฉิวเยว่ก็อดไม่ได้ที่จะขบขันเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าทุกคนจะมีอาการคล้ายกันเมื่อต้องเข้ารับการทดสอบ ไม่ว่าพวกเขาจะอายุเท่าใดก็ตาม

การทดสอบข้อเขียนดำเนินไปอย่างราบรื่น และลู่ฉิวเยว่ได้เลือกผู้สมัคร 13 คนในขณะเดียวกันก็กำจัดส่วนที่เหลือออกไป ปล่อยให้คนมากกว่า 20 คนต้องผิดหวัง

ก่อนที่จะประกาศว่าใครผ่านและใครตกรอบ ทุกคนค่อนข้างกังวล ยกเว้นสองคน

หนึ่งในนั้นค่อนข้างเด็ก ดูเหมือนจะอายุเพียงสิบเก้าปี และลู่ฉิวเยว่เดาว่าเขามีอายุไม่เกินยี่สิบสามปี เธอจำอีกฝ่ายได้ว่าชื่อโม่หยางต่ง เขามีท่าทางสงบ ดูมั่นใจในความสำเร็จของตัวเองมาก

ลู่ฉิวเยว่ดูกระดาษข้อสอบของเขา และอดไม่ได้ที่จะประทับใจ เขามีทักษะมากจนอธิบายความมั่นใจของอีกฝ่ายได้จริง ๆ นั่นแหละ

คำตอบของเขาเกือบทั้งหมดในกระดาษนั้นถูกต้อง มีเพียงข้อบกพร่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นที่สามารถมองข้ามได้ ถ้าเธอสามารถรับสมัครคนมีความสามารถแบบนี้ได้ในวันนี้ มันจะเป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับร้านขายยาของเธอ

ส่วนอีกคนดูค่อนข้างเย่อหยิ่ง ลู่ฉิวเยว่ก็มองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย จากนั้นเธอก็หันไปหาถังเยว่และพูดว่า “อ่านรายชื่อผู้ที่ผ่านทีนะ”

ถังเยว่พยักหน้า อ่านรายชื่อของคนที่ผ่านการทดสอบ และอ่านซ้ำสองครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีชื่อของใครตกหล่น