สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 430 แม่ลู่ตำหนิฉินซือ

บทที่ 430 แม่ลู่ตำหนิฉินซือ

ด้วยการจ้องเขม็งของแม่ลู่ แม้จะรอจนถึงทานอาหารเย็นเสร็จ พ่อแม่ฉินก็ยังไม่มีโอกาสพูดคุยกับลู่ฉิวเยว่

“งั้น… เรากลับก่อนนะ ไว้จะแวะมาหาใหม่” แม่ฉินพูดด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ

แต่ไม่มีใครสนใจเธอเลย แม่ลู่กำลังล้างจานในครัว ส่วนพ่อลู่กำลังถูพื้น ทีวีถูกเพิ่มระดับเสียงจนดังลั่น และแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงของแม่ฉิน

แม่ฉินจึงทำได้เพียงต้องหุบปาก

เมื่อประตูปิดลง แม่ลู่ทำเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา “คนพวกนี้เหลือเกินจริง ๆ!”

ลูกสาวของเธอถูกพวกเขารังแกตั้งขนาดนี้! แล้วยังไปให้หน้าทั้งคู่อีก! ถ้ารู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อน เธอคงบุกไปบ้านของพวกเขาโดยไม่ลังเล ไอ้พวกไร้ยางอาย!

ยัยเด็กลู่ฉิวเยว่ก็เหลือเกินมากเหมือนกัน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังปิดปากเงียบไม่บอกพ่อแม่!

เมื่อคิดได้ดังนี้ แม่ลู่ก็ยิ่งโกรธมากกว่าเดิมและตะโกนออกไปนอกห้องครัว “ลู่ฉิวเยว่ มานี่เดี๋ยวนี้!”

โดยปกติแล้วแม่ลู่จะเป็นคนใจดีและอ่อนโยน แต่ตอนนี้เธอกลับอารมณ์เสียอย่างกะทันหัน ทำให้ลู่ฉิวเยว่ตกใจ เธอรีบเดินเข้าไปหาแม่และถามว่า “แม่คะ เกิดอะไรขึ้นคะ?”

เธอหดคอลง รู้สึกผิดในใจ และคาดเดาว่าเธอจะต้องโดนลงโทษแน่ ๆ

“เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกที่บ้านล่ะ? พ่อแม่ดูขาดความสามารถในการเป็นที่พึ่งพามากเลยรึไง? หรือว่าลูกคิดว่าพ่อแม่แก่แล้ว และไร้ประโยชน์!” แม่ลู่โมโห

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มแห้ง ๆ และดึงแขนเสื้อของแม่เพื่อออดอ้อน “แม่คะ ก็หนูกลัวว่าพ่อกับแม่จะเป็นห่วงนี่นา”

“ยังจะเถียงอีกเหรอ?” แม่ลู่จ้องเขม็ง “ถูกคนอื่นรังแก ถ้าไม่มาบอกพ่อแม่ แล้วจะไปบอกใคร!”

“เอาล่ะ หนูจะบอกแม่ทันทีถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก หนูสาบานเลย!” ลู่ฉิวเยว่ชูสามนิ้ว

ใบหน้าของแม่ลู่เริ่มผ่อนคลายลงบ้าง เธอล้างจานอย่างรุนแรงจนเสียงดัง ก่อนกัดฟันพูดว่า “แม่บอกแล้วว่าตระกูลฉินนิสัยไม่ดี ลูกก็ยังดึงดันจะแต่งงานให้ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะฉินซือหล่อเหมือนนายแบบ แม่คงไม่มีทางยอมให้ลูกแต่งงานด้วยเด็ดขาด แล้วดูตอนนี้สิ เหมือนว่าแม่จะคิดผิดที่ปล่อยให้ลูกแต่งงานจริง ๆ!”

ฉินซือกำลังยื่นเท้าเข้าไปในห้องครัว แต่แล้วก็ชักเท้ากลับมาอย่างรวดเร็ว เขาหดคอลงและไม่กล้าพูดสิ่งใด

ลู่ฉิวเยว่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ทำไมแม่ต้องไปโทษคนอื่นด้วยคะ ฉินซือไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”

“หยุดเลย! เขาไม่ได้ทำอะไรก็จริง แต่พ่อแม่ของเขาทำไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะลูกแต่งงานกับเขา แล้วจะโดนรังแกแบบนี้เหรอ?” แม่ลู่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แม่เคยแสดงสีหน้าไม่พอใจต่อลูกชายของพวกเขาบ้างไหม? แล้วมารังแกลูกสาวแม่แบบนี้น่ะเหรอ? ยังทำหน้าเป็นไม่รู้ไม่ชี้อีก หน้าไม่อาย!”

พูดจบ เธอทนล้างจานไม่ไหวอีกต่อไป จึงโยนผ้าเช็ดจานทิ้งแล้วเดินออกไปนอกห้องครัว และจ้องฉินซือตาเขม็ง

ฉินซือยิ้มออดอ้อน “มันเป็นความผิดของผมเองครับ แม่ใจเย็น ๆ ก่อนนะ”

แม่ลู่กลอกตาใส่ “ก็ถ้าไม่ใช่ความผิดของเธอ แล้วมันเป็นความผิดของฉันรึไง?”

ฉินซือแทบไม่กล้าพูดอะไรอีก

ลู่ฉิวเยว่มองดูท่าทีอึดอัดของฉินซือจากในห้องครัว และเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา

เมื่อเห็นว่าแม่ลู่ไปแล้ว เธอก็เข้าไปดึงแขนเสื้อของชายหนุ่ม “แม่ฉันกำลังโกรธอยู่ คุณอย่าเพิ่งพูดอะไรเลย เดี๋ยวจะโดนแม่ฉันดุเอา”

“คุณพูดถูก” ฉินซือตอบรับเสียงเบาอย่างเห็นด้วย

เขาเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดจานมาล้างจานอย่างชำนาญ ราวกับว่าเขาเคยทำมานับพันครั้ง แต่ในความจริงเขาก็เป็นคนล้างจานที่บ้านมาโดยตลอดนั่นแหละ

ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจและตบแขนเขาเบา ๆ จากนั้นเดินกลับไปที่ห้องเพื่ออาบน้ำ

พ่อกับแม่ฉินนิ่งเงียบผิดปกติระหว่างทางกลับบ้าน

“พ่อแม่ของลูกสะใภ้คงจะอารมณ์ไม่ดีและไม่สามารถเกลี้ยกล่อมได้ไปอีกสักพักใหญ่เลย” แม่ฉินถอนหายใจ เธอยิ่งเสียใจมากกว่าเดิมที่เคยทำเรื่องโง่เขลาไปในอดีต

“ถ้ามีคนพยายามยัดเยียดเมียน้อยมาใส่ในบ้านลูกสาว คุณจะรับได้หรือเปล่าล่ะ?” พ่อฉินถอนหายใจ “ทั้งหมดเป็นความผิดของเราเองนั่นแหละ ทำได้แค่อดทน ไม่แปลกหรอกที่พวกเขาจะไม่ให้อภัยเรา”

แม่ฉินพยักหน้าพลางรู้สึกผิดหวังอยู่ในใจ

หลังจากรถหยุดลง ทั้งสองจึงเปิดประตูลงจากรถ เมื่อเห็นสถานการณ์ในห้องนั่งเล่น แม่ฉินก็ขมวดคิ้วถามแม่บ้านที่กำลังอุ้มเด็กทารกว่า “ฉินเซียวไปไหน?”

วันนี้เธอสัญญาว่าจะดูแลลูกอยู่ที่บ้านไม่ใช่หรือไง?

แม่บ้านวางเด็กทารกลงในเปลอย่างระมัดระวังและถอนหายใจ “เซียวเซียวออกจากบ้านตั้งแต่สิบโมงเช้าแล้วค่ะ และยังไม่กลับมาเลย”

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า เธอออกจากบ้านทันทีที่พวกเขาไปบ้านฉินซือ!

แม่ฉินกัดฟันกรอด “นางเด็กตัวเหม็น!”

พ่อฉินมองอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ทันใดนั้น “แอ๊ด” ประตูถูกเปิดจากด้านนอก ก่อนที่ฉินเซียวจะเดินเข้ามา

“ไหนวันนี้บอกว่าจะอยู่บ้านเลี้ยงลูก แล้วออกไปเถลไถลที่ไหนอีก!” แม่ฉินโกรธจัดพลางตะโกนใส่หน้าลูกสาวตัวเอง

ฉินเซียวขมวดคิ้ว “ทำไมต้องอารมณ์เสียขนาดนี้ด้วยคะ? หนูไม่มีสิทธิ์ออกจากบ้านแล้วรึไง? เด็กคนนี้ก็มีป้าแม่บ้านคอยดูแลอยู่แล้ว ทำไมหนูจะต้องอยู่บ้านด้วย?”

แถมเจ้าเด็กนั่นยังร้องไห้โยเยตลอดเวลา น่ารำคาญชะมัด!

แม่ฉินแทบจะหน้ามืดเป็นลม “แกหรือป้าแม่บ้านที่เป็นแม่แท้ ๆ ของเด็กคนนี้ล่ะ! หลังจากคลอดเขาออกมาแล้ว แกเคยดูแลเขาสักวันไหม ถ้าแกไม่อยากเลี้ยง แล้วจะปล่อยให้เขาเกิดมาตั้งแต่แรกทำไม!”

“ยิ่งกว่านั้น ป้าแม่บ้านมีหน้าที่แค่ทำอาหารและทำความสะอาด แล้วทำไมถึงต้องให้เธอเลี้ยงลูกของแกด้วย!” แม่ฉินพูดเรื่องนี้แล้วรู้สึกเขินอาย เธอให้เงินเดือนแม่บ้านสำหรับงานเดียว แต่แม่บ้านกลับต้องทำถึงสองงาน

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันช่วยดูแลเด็กเป็นครั้งคราวได้” ป้าแม่บ้านพูดเบา ๆ และเงียบไปครู่หนึ่ง “แต่ถ้าให้เลี้ยงตลอดเวลา ฉันคงทำไม่ได้”

“ขอบคุณมากนะคะ คุณเลิกงานได้แล้วล่ะ” แม่ฉินยิ้มให้เธออย่างสุภาพ แล้วส่งเธอออกไปพร้อมให้เงินสิบหยวนด้วยความรู้สึกผิด

ฉินเซียวเหลือบมองเด็กทารกเล็กน้อย ก่อนเดินขึ้นบันไดไป

แม่ฉินเพิ่งเดินกลับมา เห็นแบบนั้นก็ตะคอกด้วยความโกรธ “เอาลูกชายของแกกลับไปเลี้ยงเองด้วย!”

ฉินเซียวอายุสามสิบกว่าแล้ว เธอเป็นแม่คน แต่กลับทำตัวไม่สมกับเป็นแม่เลย แล้วยังหวังให้แม่ตัวเองเลี้ยงลูกให้ตลอดชีวิตเลยหรือไง?

ฉินเซียวหงุดหงิด “ถ้าไม่อยากเลี้ยงเอง ก็จ้างพี่เลี้ยงเด็กมาสิ ไม่เห็นต้องมาโวยวายทำเป็นเรื่องใหญ่ไปเลย”

“แล้วทำไมครอบครัวฉันถึงต้องจ้างพี่เลี้ยงเด็กให้แกด้วย! แกออกไปเถลไถลข้างนอกตลอด อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ยอมหางานทำ แล้วจะมีหน้าไปเจอใครที่ไหน!” พ่อฉินพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ถ้าลูกสาวของเขาอายุน้อยกว่านี้ เขาอยากจะหักขาเธอเสียจริง ๆ

ภรรยาของเขาเป็นหนี้บุญคุณเธอหรือไง!

“ถ้าไม่จ้างมาก็ดูแลเองแล้วกัน!” จู่ ๆ ฉินเซียวโพล่งขึ้น “พ่อกับแม่มีเวลาไปเอาอกเอาใจนางลู่ฉิวเยว่ทุกวันอย่างไร้ยางอาย แต่กลับไม่มีเวลาเลี้ยงหลานของตัวเอง! แล้วทำไมหนูต้องทำงานด้วย? พ่อกับแม่จะไม่สนับสนุนหนูแล้วรึไง? หรือกำลังจะบอกว่าพ่อกับแม่ต้องการมอบทรัพย์สินทั้งหมดให้ฉินซือ แต่ไม่ใช่หนู!”

พวกเขาด่าทอกันเสียงดังมาก จนเด็กทารกในเปลตกใจกลัวและตื่นขึ้นมาร้องไห้โยเย

แม่ฉินทุกข์ใจมาก และรีบอุ้มเขาขึ้นมาเพื่อปลอบ

เด็กทารกเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด และทำให้เธอหงุดหงิดกว่าเดิม

ในเวลาเพียงหนึ่งนาที ฉินเซียวก็เดินกลับเข้าห้องไปแล้ว โดยไม่แม้จะหันมามองดูลูกของตัวเองเลย

แม่ฉินผิดหวังอย่างถึงที่สุด พร้อมกับน้ำตาที่เอ่อรื้น

พ่อฉินนั่งบนโซฟาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ภาพของลูกสาวที่พูดจาตีโพยตีพายและไม่แยแสเมื่อพูดถึงมรดกยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัว เขาสูดหายใจเข้าลึก จากนั้นยกมือกุมขมับและเอนกายลงบนโซฟา

ฉินเซียวเสียคนไปแล้ว พวกเขาเลี้ยงลูกคนนี้อย่างตามใจจนเสียคนไปแล้วจริง ๆ