สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 428 หูซีได้รับผลกรรม

บทที่ 428 หูซีได้รับผลกรรม

“เอาล่ะ ได้เวลาทำงานแล้ว ไปแลกเปลี่ยนทักษะการทำอาหารของกันและกัน อย่ามาแต่รวมตัวพูดคุยกันอยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นหากมีอะไรผิดพลาดในงานเลี้ยงของรัฐ พวกคุณทุกคนจะต้องถูกลงโทษ!” หยวนชิงเหวินตะโกนบอกทุกคน ก่อนจะตรงไปยังห้องทำงานของตัวเอง

เมื่อเห็นหยวนชิงเหวินเดินจากไป ทุกคนก็ไม่ได้กลับไปทำงานของตัวเอง แต่กลับยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม พวกเขาล้อมรอบลู่ฉิวเยว่และพูดด้วยสีหน้าอ้อนวอน “คุณลู่ ช่วยบอกสูตรส่วนผสมของคุณหน่อยได้ไหม? มันยอดเยี่ยมมากเลย!”

“จริงด้วย ผมไม่เคยได้กลิ่นหอมจนรู้สึกว่าน่าอัศจรรย์ใจขนาดนี้มาก่อนเลย” เจียงจือหย่วนตาเป็นมัน โดยมีร่องรอยของความเขินอายบนใบหน้าอยู่บ้าง แต่เขาไม่สามารถต้านทานความเย้ายวนของเครื่องปรุงรสลึกลับได้จริง ๆ

“ได้สิคะ” สูตรลับเพิ่งถูกเปิดเผยต่อหน้าพวกเขาไปเมื่อครู่นี้ ลู่ฉิวเยว่ไม่มีความคิดจะปกปิดอีกต่อไป เธอเดินเข้าไปสอนวิธีทำกับพวกเขา บอกปริมาณเครื่องปรุงรสที่ต้องใส่ และลำดับในการใส่เครื่องปรุงรส เธออธิบายอย่างละเอียดและชัดเจน

ยิ่งรับฟังมากเท่าไหร่ ดวงตาของทุกคนก็ยิ่งเปล่งประกายมากเท่านั้น แก้มของพวกเขาเปลี่ยนสีแดงราวกับร่ำสุรา

เมื่อเธอพูดจบ ทุกคนก็รีบวิ่งไปทำงานของตน พวกเขาต่างกระตือรือร้นที่จะลองทำด้วยตัวเองเพื่อดูว่าจะสามารถปรุงอาหารให้ได้รสชาติเหมือนกันได้หรือไม่

เมื่อเห็นความกระตือรือร้นของทุกคน ลู่ฉิวเยว่ก็รู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น เธอฝึกฝนการทำอาหารต่อไป และวันหนึ่งก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ณ สถานีตำรวจ การแสดงออกของหูซีดูบ้าคลั่งและน่ากลัวมาก ประกอบกับรอยฟกช้ำบนใบหน้าของเธอ มันยิ่งดูน่ากลัวกว่าเดิม

“ก็ฉันบอกไปแล้วไงว่า ถ้าไม่ใช่ฝีมือกู้อี้เสวียน ก็ต้องเป็นนังสุนัขตัวเมียลู่ฉิวเยว่ที่เป็นคนทำ! ทำไมคุณถึงไม่เชื่อ รีบไปจับกุมพวกมันสิ!”

หูซีตะโกนเสียงดังและทรุดตัวลงทั้งน้ำตา

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เธอถูกทำร้ายทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก หลังจากแจ้งตำรวจ เธอก็ถูกทำร้ายทุกวัน เธอใช้ชีวิตเหมือนหนูในท่อระบายน้ำ ต้องหลบซ่อนตัวอยู่ตลอดเวลา

พอกันที เธอทนอยู่แบบนี้ไม่ไหวแล้ว!

“คุณหูครับ เราเข้าใจดีว่าคุณประสบกับเรื่องร้าย ๆ มา แต่เราต้องดำเนินการอย่างมีเหตุผล หากไม่มีหลักฐานเพียงพอ เราก็ไม่สามารถจับกุมใครโดยพลการได้” ตำรวจรู้สึกลำบากใจ “นอกจากนี้ จากการตรวจสอบของเรา ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา คุณลู่และคุณกู้ไม่ได้พบกับคนที่ทำร้ายคุณเลย”

หูซีโกรธจัดและตะโกนใส่ตำรวจ “ตำรวจอย่างพวกคุณมันไร้ประโยชน์! ฉันถูกทำร้ายมาตั้งหลายครั้งแล้ว แต่พวกคุณกลับจับคนร้ายไม่ได้เลย! เรื่องแบบนี้พวกเขาไม่จำเป็นต้องมาจัดการด้วยตนเองหรอกนะ พวกเขามีเงิน มีเส้นสาย มีพวกพ้องคอยช่วยเหลือ!”

ตำรวจถอนหายใจ เขาเอื้อมมือไปตบหลังเธอเพื่อปลอบใจ “คุณหู ใจเย็นก่อนนะ”

“ใจเย็น? ใจเย็นบ้าอะไรกัน ก็เพราะไม่ใช่คนที่ถูกทำร้ายนี่ ถึงได้ใจเย็นได้ ให้ตายเถอะ…” หูซีกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ และคว้าที่เสียบปากกาบนโต๊ะมาโยนใส่เจ้าหน้าที่ตำรวจ

ตำรวจหน้าเปลี่ยนสี เขายื่นมือออกมาเพื่อหยุดเธอ “คุณหู คุณกำลังโจมตีตำรวจอย่างเปิดเผย อยากถูกจับเข้าคุกหรือไง?”

เมื่อได้ยินว่าจะถูกจับเข้าคุก หูซีก็ตกใจและรู้สึกตัวขึ้นเล็กน้อย “ฉะ… ฉันไม่ได้ทำนะคะ คุณอย่ามาพูดจาเหลวไหล ฉันตีคุณเพราะคุณไม่ยอมช่วยฉันแก้ปัญหายังไงล่ะ!”

เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่สนใจที่จะโต้เถียงกับผู้หญิงบ้า จึงปล่อยเธอไป “คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก”

หูซีพยักหน้ารัว ๆ เมื่อมองดูใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์ของนายตำรวจ เธอไม่กล้าพูดอะไรอีก เธอทำได้แต่กัดริมฝีปากแล้วเดินออกไปข้างนอกอย่างไม่พอใจ ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความแค้นเคือง

ตำรวจกระจอกยังกล้ามาวางท่าใหญ่โต ถ้าเป็นเมื่อก่อนพวกแกต้องคลานเข่ามาขอโทษฉันแล้ว!

เฮอะ! ไอ้พวกสารชั่ว!

อย่างไรก็ตามก่อนที่เธอจะมีโอกาสได้สาปแช่งต่อ ทันใดนั้นทุกอย่างก็มืดสนิท ความรู้สึกกดดันที่คุ้นเคยทำให้หูซีตกใจ เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง หวังว่าจะมีใครสักคนที่ได้ยินคำขอความช่วยเหลือของเธอ

แต่สุดท้ายก็ไม่มี สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ถนนสายหลักของเมืองหลวง ผู้คนเดินผ่านไปมาน้อยมาก และถึงแม้จะมีคนโทรแจ้งตำรวจ แต่ตำรวจก็มาไม่ทัน

เสียงคร่ำครวญอันน่าเวทนาของผู้หญิงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในตรอกเล็ก ๆ ประกอบกับเสียงดังกึกก้องของหมัดที่กระทบกับเนื้อ และคำขู่ของผู้ชาย

“นังแพศยา กล้าดียังถึงแจ้งตำรวจ!”

“ว่าไง? ก่อนหน้านี้แกก็ชอบเล่นงานคนอื่นลับหลังไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่ชอบเสียเองล่ะ?”

“จุ๊ ๆ ๆ สมัยก่อนแกมีเงินและเคยรังแกคนอื่นมาไม่น้อย คงไม่คิดล่ะสิว่าตัวเองจะตกมาอยู่จุดนี้เหมือนกัน”

…

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน หูซีค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เธอมองดูแสงสว่างที่ลอดผ่านช่องว่างของกระสอบพร้อมน้ำตาที่ไหลริน เธอไม่สามารถกระดิกนิ้วด้วยซ้ำ แล้วนับประสาอะไรกับการดึงกระสอบออกจากหัว

เธอเหมือนปลาตายที่ถูกโยนทิ้งไว้ข้างทาง นอนเหยียดยาวอยู่บนพื้นเย็นและชื้นเงียบ ๆ ราวกับกำลังรอคอยความตาย

ลู่ฉิวเยว่มองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถอย่างสบาย ๆ พร้อมถือถุงน้ำร้อนที่คนขับรถนำมาจากบ้านมาให้เป็นพิเศษ หลังจากทำงานมาทั้งวัน เธอรู้สึกผ่อนคลายมาก กระทั่งรู้สึกง่วงเล็กน้อย

เมื่อผ่านตรอกขนาดเล็กแห่งหนึ่งที่ห่างออกไปไม่ไกล เธอพูดขึ้นว่า “ลุงหลิว จอดรถก่อนค่ะ”

“มีอะไรเหรอครับ?” ลุงหลิวมองออกไปข้างนอกอย่างสับสน เขาแปลกใจที่เธอให้หยุดรถที่นี่ เพราะมันไม่มีหมู่บ้านหรือร้านค้าใด ๆ เลย

ลู่ฉิวเยว่มีสายตาที่เฉียบคม เธอชี้ไปข้างหน้าและถามว่า “คุณเห็นใครบางคนอยู่ตรงนั้นไหมคะ?”

ลุงหลิวมองไปทางนิ้วของเธอแล้วสูดลมหายใจ “มีจริง ๆ ด้วย!”

พูดจบ ขากำลังจะเปิดประตูรถลงไป แต่ลู่ฉิวเยว่ห้ามไว้ก่อน “รอเดี๋ยวค่ะ”

เธอหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าและโทรแจ้งตำรวจ จากนั้นหยิบท่อนไม้จากใต้ที่นั่งและส่งให้เขา ไม่รู้ว่าเธอเอามีดพกมาจากไหน แต่เธอก็ยัดมันไว้ในกระเป๋าเสื้อ

“เอาล่ะ ไปดูกันเถอะค่ะ” เธอเอื้อมมือออกไปเปิดประตูแล้วลงจากรถอย่างระมัดระวัง

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ พวกเขาได้ยินเสียงหายใจหอบถี่และเสียงร้องไห้แผ่วเบา

“คุณเป็นอะไรไหมครับ?” ลุงหลิววิ่งเข้าไปช่วยเธอลุกขึ้น ยื่นมือเปิดกระสอบผ้าที่คลุมหัวเธอออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เขียวช้ำบวมเป่ง

ใบหน้าของหูซีเต็มไปด้วยน้ำตาและน้ำมูก แต่การแสดงออกที่อ่อนแอของเธอก็เปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของลู่ฉิวเยว่ เธอกัดฟันพูด “ลู่ฉิวเยว่ มองดูฉันสิ แกคงดีใจที่ฉันเป็นแบบนี้ใช่ไหม!?”

ลู่ฉิวเยว่ที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นสง่างาม สวมเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ในขณะที่หูซีนอนอยู่บนพื้น เสื้อผ้ามอมแมม จมูกและใบหน้าบวมช้ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับหนูในท่อระบายน้ำ

หูซีรู้สึกอับอายยิ่งนัก แต่เธอก็หลีกเลี่ยงไม่ได้

“ทำไมฉันต้องดีใจด้วย?” ลู่ฉิวเยว่ขมวดคิ้ว และรู้สึกว่าอีกฝ่ายช่างไร้เหตุผลสิ้นดี

ถ้ารู้อยู่แล้วว่าคนที่นอนอยู่ในตรอกคือหูซี เธอคงจะไม่ลงจากรถมาตรวจสอบแม้แต่วินาทีเดียว เสียเวลาเปล่าจริง ๆ

คนคนนี้ไม่มีค่าพอให้เธอเสียเวลาแม้เพียงน้อยนิด

หูซีหัวเราะเสียงดัง ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวไปหมด ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนประกายริษยาราวกับงูพิษที่เลื้อยออกมาจากถ้ำมาพันรอบคอของผู้คนไว้แน่น

“ทั้งที่ฉันพยายามมากขนาดนี้ แต่ฉินซือกลับไม่สนใจฉันเลย ฉันเทียวมาเดินอ้อยอิ่งอยู่ตรงหน้าเขาทุกวัน แต่เขากลับไม่เต็มใจที่จะมองฉันแม้เพียงวินาทีเดียว ฉันนึกว่าเขาคงไม่สนใจใคร แต่ที่ไหนได้ เขากลับชอบผู้หญิงชนบทแบบแก แกมีอะไรในตัวที่ดึงดูดใจเขาหนักหนา!” เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง รู้สึกเกลียดชังความไม่ยุติธรรมของโลกใบนี้

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกขบขันกับตรรกะของเธอ “นี่เธอคิดว่าตัวเองเก่งนักเหรอ? สมควรแล้วที่ฉินซือจะดูถูกเธอ เธอคิดว่าเขาตาบอดรึไง?”