สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 408 งานเลี้ยงฉลองมหาวิทยาลัย

บทที่ 408 งานเลี้ยงฉลองมหาวิทยาลัย

วันคืนที่ยุ่งวุ่นวายผ่านไปอย่างรวดเร็ว และวันครบรอบมหาวิทยาลัยก็มาถึง

“ลู่ฉิวเยว่! ทำไมเธอถึงมาสายขนาดนี้! เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่ามีการแสดง!” ลู่ฉิวเยว่ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความโกรธของเจี่ยงชีทันทีที่เธอก้าวลงจากรถ

“ฮ่องเต้ไร้เรื่องร้อนใจ ขันทีร้อนใจแทน เพื่อนร่วมชั้นที่ไม่ได้แสดงมาถึงแล้ว แต่เธอคนที่ต้องขึ้นแสดงกลับมัวแต่เดินเตาะแตะ” เจียงเยว่อี๋เองก็ไม่ชอบเหล็กที่ไม่สามารถหลอมเป็นเหล็กกล้า

ถ้าเธอรู้ว่าลู่ฉิวเยว่อาศัยอยู่ที่ไหน เธอคงจะพาเจี่ยงชีไปที่บ้านของลู่ฉิวเยว่เพื่อลากตัวหญิงสาวออกมา

ลู่ฉิวเยว่ทำอะไรไม่ถูก เธอยกข้อมือดูนาฬิกาและพบว่าตอนนี้เพิ่งหกโมงสามสิบ “อีกตั้งหนึ่งชั่วโมงกว่างานจะเริ่ม ทำไมพวกเธอถึงรีบร้อนนัก”

“ฉันบอกเธอตรงนี้ไม่ได้!” เจี่ยงชีโกรธและรีบคว้าแขนของหญิงสาววิ่งเข้าไปในมหาวิทยาลัย

ลู่ฉิวเยว่ถูกพาตัวไปที่ห้องแต่งตัวอย่างรวดเร็ว และถูกกดลงให้นั่งบนเก้าอี้

เจียงเยว่อี๋เดินตามเข้ามาเชยคางของลู่ฉิวเยว่และพิจารณาอย่างระมัดระวัง ยิ่งมองดูมากเท่าไหร่ เธอยิ่งแสดงความแปลกใจมากขึ้นเท่านั้น “ลู่ฉิวเยว่ ทำไมเธอถึงมีผิวที่เรียบเนียนขนาดนี้ได้เนี่ย”

เจียงเยว่อี๋เอื้อมมือไปหยิบเครื่องสำอางและเริ่มลงมือทาลงใบหน้าลู่ฉิวเยว่

ลู่ฉิวเยว่พูดอย่างช่วยไม่ได้ “มันก็แค่งานเลี้ยงมหาวิทยาลัย เธอไม่ต้องกังวลมากนักหรอก”

เจี่ยงชีขมวดคิ้วขณะดึงผมของลู่ฉิวเยว่เบา ๆ เพื่อถักเป็นเปีย เธอพูดเสียงดังว่า “ไม่ได้ เธอจะยอมแพ้ไม่ได้! แม้ว่าฝีมือการเล่นเปียโนอาจจะไม่ใช่ระดับมืออาชีพ แต่รูปลักษณ์ที่ให้ทุกคนเห็นนั้นสำคัญ! เราต้องทำให้มั่นใจว่ารูปถ่ายที่จะลงหนังสือพิมพ์นั้นสวยงามทุกมุม!”

“งั้นฝากด้วยนะ” ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจ

หลังจากถูกจับแต่งตัวนานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็เสร็จสิ้น ลู่ฉิวเยว่มองตัวเองในกระจก ริมฝีปากถูกทาด้วยลิปสติกสีแดง ทำให้ฟันของเธอดูขาวมากขึ้น การแต่งหน้าไม่หนักมาก ยิ่งขับใบหน้าให้ดูผ่องและงดงามมากขึ้น

“ไม่รู้เลยว่าเธอแต่งหน้าเก่งขนาดนี้” เธอหันไปมองเจียงเยว่อี๋ด้วยความประหลาดใจและกล่าวชม

เจียงเยว่อี๋ยกยิ้มมุมปากเหมือนแมวขี้เล่น “แน่นอนอยู่แล้ว! คราวหลังถ้าเธออยากแต่งหน้าก็มาหาฉันได้นะ และเพราะเธอเคยให้ขนมฉันมาตั้งมากมาย ฉันจะแต่งให้เธอฟรีไปเลย!”

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ “ได้สิ”

เจี่ยงชีที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “ลู่ฉิวเยว่ ฉันเองก็ถักผมเปียให้เธอนะ มันดูดีขนาดนี้ ทำไมถึงชมแต่เยว่อี๋ล่ะ!”

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ “มันดูดีทีเดียว”

ได้ยินแบบนั้นเจี่ยงชีก็ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ก่อนจะจับมือเจียงเยว่อี๋เดินออกไปข้างนอก “ไป ๆ ๆ ออกไปดูกันเถอะว่าเขาจัดเวทีไว้อย่างไร จะได้ดูด้วยว่าเปียโนถูกขนย้ายมาที่นี่แล้วหรือยัง เพื่อป้องกันเรื่องผิดพลาดที่ไม่จำเป็น”

หลังกล่าวเช่นนั้น ทั้งสองก็เดินออกจากห้องแต่งตัว ลู่ฉิวเยว่ยืนขึ้นและเก็บเครื่องสำอางของเจียงเยว่อี๋ ก่อนเดินตามออกไป

“ดูเหมือนว่าบางคนอาจไม่รู้จักประมาณตน ต่อให้แต่งตัวดีแค่ไหน ผลลัพธ์สุดท้ายก็ต้องขายหน้าอยู่ดี!” เสียงหญิงสาวที่เฉียบคมดังขึ้นจากด้านหลัง

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มเยาะและหันกลับไปโต้ตอบ “ฉันจะขายขี้หน้าหรือเปล่าก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ ถ้ามีเวลามากังวลเรื่องของคนอื่นมากนัก เธอควรเอาเวลานั้นไปปรับปรุงตัวเองมากกว่านะ จะได้เลิกทำตัวต่ำทรามเหมือนคนไม่มีการศึกษาแบบนี้”

ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเป็นหนึ่งในคนที่อยู่กับหลี่ซิ่วและพูดนินทาว่าร้ายลู่ฉิวเยว่ในตอนนั้น

ในที่สุดเมื่อเห็นการแต่งหน้าของลู่ฉิวเยว่อย่างชัดเจน ดวงตาหวงอีก็เผยความประหลาดใจ ตามมาด้วยความอิจฉาริษยาไม่รู้จบ เธอหันหน้ากลับไปทางโต๊ะเครื่องแป้งพร้อมแสงสีดำฉายผ่านดวงตาสอง

แม้ลู่ฉิวเยว่จะสังเกตเห็นสายตาคู่นั้น แต่มันก็สายเกินไปที่หยุดยั้งสิ่งใด แก้วน้ำที่อยู่ด้านหลังถูกปัดจนกระเด็นพร้อมน้ำชาที่กระเซ็น

ลู่ฉิวเยว่รีบขยับตัวให้พ้นทาง กระนั้นน้ำชาบางส่วนยังคงสาดมาโดนตัว ทำให้กระโปรงสีน้ำเงินเปียกน้ำจนกลายเป็นดวง

“ขอโทษด้วยนะ พอดีไม่ได้ตั้งใจ” หวงอียิ้มโดยไม่มีความจริงใจใด ๆ เลย ขณะที่ดวงตาของเธอฉายชัดถึงความยินดี

สีหน้าลู่ฉิวเยว่แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา เธอเดินไปทางโต๊ะเครื่องแป้งพร้อมหยิบแก้วน้ำเทลงบนหัวของหวงอีจนเปียกชุ่ม

“นี่แกทำอะไร!” หวงอีกรีดร้องและพยายามกระโจนเข้าหาอีกฝ่าย

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มเยาะและถีบหญิงสาวจนล้มลงพื้น เธอย่อตัวลงและบีบคางหวงอีพร้อมพูดเลียนแบบประโยคก่อนหน้าด้วยเสียงเย็นเยือกว่า “โอ้ ขอโทษด้วยนะ พอดีไม่ได้ตั้งใจจะให้มันราดลงบนหัวของเธอ”

หวงอีโกรธมากจนตัวสั่น แม้พยายามดิ้นรนแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถหนีไปไหนได้ นั่นทำให้เธอยิ่งโกรธมากขึ้น และก่นด่าคำสาปแช่งทุกชนิดที่นึกขึ้นได้

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลา 7:10 น.แล้ว ซึ่งสายมากแล้ว เธอจึงเตะอีกฝ่ายออกไป “ฉันจะมาชำระบัญชีกับแกทีหลัง!”

สิ้นเสียง โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บใจของหญิงสาว ลู่ฉิวเยว่เดินออกจากห้องแต่งตัวทันที

เธอเดินหาสถานที่เงียบ ๆ และกดหมายเลขของฉินซือ “ออกจากบ้านหรือยังคะ?”

“กำลังเตรียมตัวครับ มีอะไรเหรอ?” ฉินซือหัวเราะเบา ๆ “คิดถึงผมเหรอ?”

ลู่ฉิวเยว่ไม่ได้หยอกล้อกลับ และพูดไปตามตรง “ชุดของฉันถูกน้ำกระเซ็นใส่ คุณไปที่ตู้เสื้อผ้าและหยิบชุดกี่เพ้าตัวไหนก็ได้มาให้ฉันทีค่ะ”

“ได้ รอก่อนนะ” ใบหน้าของฉินซือเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขณะที่กดวางสายไป

อีกด้านหนึ่ง เมื่อใกล้ฤกษ์เปิดงาน เจ้าหน้าที่รับผิดชอบจึงเริ่มขานเรียกชื่อของผู้ขึ้นแสดง

“ทำไมลู่ฉิวเยว่ถึงยังไม่มาอีก?” เขามองดูตารางการแสดงและตะโกนเรียกหลายครั้ง ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ ทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ

“ชุดของฉิวเยว่เปื้อน เธออาจกำลังออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ค่ะ” เจี่ยงชีเพิ่งได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้จากคนอื่น ๆ ในห้องแต่งตัว เธอจึงรีบช่วยอธิบาย

ชายคนนั้นโยนหนังสือลงบนโต๊ะด้วยความโกรธพร้อมตะคอกเสียงดัง “ไร้สาระ! นี่เป็นวันครบรอบมหาวิทยาลัย ผู้นำหลายคนรอดูการแสดงอยู่ รวมถึงช่างภาพจากหลายสำนักพิมพ์ แต่หล่อนมัวแต่ทำเรื่องไร้สาระแบบนี้!”

เขาหายใจแรงจนแทบหายใจไม่ออก และต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะสงบสติอารมณ์ได้ “เธอออกไปนานแค่ไหนแล้ว และจะกลับมาทันไหม?”

“ไม่ทราบค่ะ” เจี่ยงชีหลบสายตาและตอบกลับเสียงเบา

เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าลู่ฉิวเยว่ออกไปตั้งแต่ตอนไหน เวลานี้เจียงเยว่อี๋กำลังวิ่งวุ่นตามหาหญิงสาวอยู่

“รีบพาเธอกลับมาเร็ว ๆ ผมจะได้รายงานหัวหน้า” ชายคนนั้นหันกลับและวิ่งไปทางโต๊ะของเหล่าผู้นำ วันครบรอบมหาวิทยาลัยสำคัญมากจนข้าราชการหลายคนมาร่วมงานอย่างคับคั่ง หากเกิดเรื่องผิดแผนขึ้น เขาคงจะต้องถูกตำหนิ จึงบอกให้รีบตามหาเธอมาให้ทันตามตาราง

ผู้รับผิดชอบจากไป ผู้คนในห้องรอต่างนินทาเสียงอื้ออึง

“ชุดเปื้อน? ไม่ใช่เพราะว่าหล่อนกลัวจะขายขี้หน้าจนไม่กล้ามาหรอกเหรอ” หลี่ซิ่วประสานมือไว้บนหน้าพร้อมกล่าวเย้ยหยัน

เจี่ยงชีโกรธเคืองกับท่าทีเย้ยหยันของอีกฝ่ายจนแทบมีควันออกจากหู “นางคนต่ำทราม มันจะตายหรือไงถ้าไม่อ้าปากพ่นคำสาปแช่งสักหนึ่งวัน! บางทีอาจเป็นแกเองก็ได้ที่สาดน้ำใส่ฉิวเยว่เมื่อครู่!”

หลี่ซิ่วหัวเราะเยาะ “อย่ามาพูดไร้สาระ มีใครเห็นว่าฉันทำเหรอ? ปัญหาของหล่อนแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย ฉันจะฟ้องท่านอธิการบดีถ้าแกกล้าใส่ร้ายฉัน!”

เจี่ยงชีเดือดดาลหนัก ทว่าผู้คนรอบข้างต่างก็เข้าข้างหลี่ซิ่วและช่วยเธอพูด

“จริงด้วย อย่ามาพูดไร้สาระถ้าไม่มีหลักฐาน คนอื่นเขาจะเข้าใจผิดได้”

ดูเหมือนว่าจะมีคนรอโอกาสซ้ำเติมลู่ฉิวเยว่เสมอ

“ลู่ฉิวเยว่จะมาหรือไม่มาก็ไม่ได้เกี่ยวกับหลี่ซิ่ว กะอีแค่เปลี่ยนชุดใหม่ มันไม่ควรใช้เวลานานนัก บางทีหล่อนอาจกำลังเดินเอ้อระเหยเพื่อที่ตัวเองไม่ต้องขึ้นแสดงก็ได้”

“รั้นจะขึ้นแสดงก็รังแต่จะนำความอับอายมาให้มหาวิทยาลัย เฮอะ!”

“อธิการบดีให้โควตาขึ้นแสดงกับฉิวเยว่แล้ว พวกหล่อนมีสิทธิ์มาเห่าหอนอะไร!” เจี่ยงชีอยากจะโต้กลับคนเหล่านี้ แต่สุดท้ายเธอก็ไม่สามารถหาคำพูดมาโต้แย้งได้

ฝีมือของลู่ฉิวเยว่เป็นที่ประจักษ์ต่อทุกคน เธอไม่คู่ควรที่จะได้ขึ้นแสดงในงานเลี้ยงครบรอบมหาวิทยาลัยจริง ๆ

หลังจากถูกหัวเราะเยาะและไม่สามารถโต้เถียงได้ เจี่ยงชีไม่เคยรู้สึกเจ็บใจและหดหู่ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

เธอทำได้เพียงเดินห่างออกจากสายตาดูถูกของคนเหล่านั้น