สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 406 ฉันจะได้มีลูกกับคนอื่น

บทที่ 406 ฉันจะได้มีลูกกับคนอื่น

มันเป็นเรื่องหาได้ยากที่ฉินซือจะเห็นเธอดูเขินอาย เขามองเธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนเอื้อมไปดึงหญิงสาวเข้ามาพร้อมพูดว่า “ผมจะพาคุณไปทานอาหารกลางวัน จากนั้นไปส่งคุณที่มหาวิทยาลัย”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้ารับ

ก่อนออกเดินทาง ฉินซือหันไปมองฉินเซียวที่นอนอยู่บนเตียง โดยปกติใบหน้าของเธอซีดเซียวอยู่แล้ว ตอนนี้มันดูไร้ชีวิตชีวายิ่งขึ้นกว่าเดิมมาก

เขาเม้มริมฝีปากและนิ่งเงียบผิดปกติ ขณะเดินออกจากโรงพยาบาล

เขากำลังกังวลเกี่ยวกับฉินเซียวอยู่ใช่ไหม? ท้ายที่สุดทั้งสองเป็นพี่น้องที่เติบโตมาด้วยกัน แล้วความสัมพันธ์ของพวกเขาจะพังทลายลงง่าย ๆ ได้อย่างไร?

ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจ

“ฉิวเยว่ลูก รอก่อน!” ขณะที่เปิดประตูและกำลังจะขึ้นรถ เสียงของแม่ฉินดังขึ้นไล่หลังพวกเขา และตามมาด้วยพ่อฉิน

ลู่ฉิวเยว่เม้มริมฝีปากแน่น ท่าทีกลับมาเย็นชาและไม่แยแส แตกต่างจากความอ่อนโยนที่แสดงออกนอกห้องคลอดเมื่อครู่ “มีอะไรหรือคะ?”

ฉินซือจับมือของหญิงสาวแน่น ดวงตามองไปที่สองสามีภรรยาอย่างเย็นชา

“ฉิวเยว่ แม่ตามมาเพื่อที่จะขอโทษ” แม่ฉินพูดขอโทษอย่างจริงใจ “เพื่อช่วยเสี่ยวเซียวออกจากเรือนจำ เราทั้งสองหลงผิดและทำเรื่องผิดพลาดมากมาย แล้วยังทำตัวไม่สมกับเป็นผู้ใหญ่ เราขอโทษด้วยจริง ๆ”

สิ้นเสียง เธอโค้งคำนับต่ำพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ

“ฉิวเยว่ เราจะไม่ขอให้เธอยกโทษให้ เราทำผิดต่อเธอมามาก ขอโทษนะ” พ่อฉินที่มักเพิกเฉยในอดีต เวลานี้เขากล่าวคำอย่างจริงใจและถ่อมตัว

ผู้เฒ่าสองคนมีอายุรวมกันมากกว่าร้อยปี ผมของพวกเขากลายเป็นสีดอกเลาทั้งหมด ลู่ฉิวเยว่รู้สึกหมองเศร้าเมื่อเห็นภาพฉากนี้ ท้ายที่สุดพ่อแม่ฉินเคยปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดีในอดีต เธอกำลังอ้าปากคิดกล่าวคำ

ทันใดนั้นเธอได้ยินเสียงพ่นลมหายใจเย้ยหยันของฉินซือ จากนั้นชายหนุ่มดึงแขนของเธอและผลักเข้าไปนั่งในรถ

“ลุงหลิว ออกรถครับ”

ด้วยความรู้สึกผิด พ่อแม่ฉินเห็นท่าทีของลูกชายเช่นนั้น พวกเขาจึงไม่กล้าพูดสิ่งใดต่อ

เมื่อรถเคลื่อนห่างออกจากโรงพยาบาลเรื่อย ๆ กระทั่งแทบมองไม่เห็นพ่อแม่ฉินแล้ว ลู่ฉิวเยว่จึงหันไปมองฉินซือด้านข้าง

ชายหนุ่มยังคงมีท่าทีเย็นชา

“ไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์กับพวกเขาแล้วจริง ๆ เหรอ?” ท้ายที่สุดนั่นคือพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด เขาจะทนได้หรือ? ลู่ฉิวเยว่พลันถอนหายใจ

ฉินซือเม้มริมฝีปากและดึงแก้มของเธอแผ่วเบา “ลู่ฉิวเยว่ ทำไมคุณถึงได้ใจอ่อนและลืมสิ่งที่พวกเขาทำก่อนหน้านี้ได้ง่ายดายนัก?”

“นั่นไม่เป็นความจริงสักหน่อย” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ลู่ฉิวเยว่ยังคงรู้สึกโกรธ หากไม่ใช่เพราะพวกเขาอาวุโสกว่า เธอคงดุด่าคนทั้งสองที่ช่วยเหลือคนนอกทำลายชีวิตแต่งงานระหว่างเธอและลูกชายของพวกเขา เรื่องบ้าอะไรถึงได้ทำแบบนั้น!

เธอตระหนักได้ทันทีว่าความรู้สึกนึกคิดก่อนหน้านี้ช่างไร้สาระ

ฉินซือมองดูท่าทางขุ่นเคืองที่เหมือนกับหมูตัวน้อยของหญิงสาว เขาอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มและดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด ก่อนก้มลงจูบเรือนผมอย่างอ่อนโยนพร้อมพูดว่า “อย่ารีบทำดีกับพวกเขา ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงไม่มีวันตระหนักถึงบทเรียนร้ายแรง”

ใครที่ไหนบ้างจะพูดถึงพ่อแม่ตัวเองแบบนั้น

ลู่ฉิวเยว่พบว่ามันดูตลก ขณะที่หัวใจของเธอถูกโอบอุ้มด้วยความอบอุ่น

หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที ฉินซือดูเหมือนจะรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เขายื่นมือจับใบหน้าลู่ฉิวเยว่และพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “เราไม่ต้องมีลูกด้วยกัน และรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมแทนดีไหม?”

ลู่ฉิวเยว่ตกตะลึง “นี่คือสิ่งที่คุณคิดตอนที่เดินออกมาโดยไม่พูดอะไรก่อนหน้านี้เหรอ? ไม่ใช่เพราะว่ากังวลเกี่ยวกับฉินเซียวเหรอคะ?”

“ใช่” ฉินซือพยักหน้ารับพลางสูดลมหายใจเข้าลึก ความหวาดกลัวยังคงปรากฏบนใบหน้าเลือนราง “การมีลูกอันตรายเกินไป”

เขาไม่อยากให้เธอต้องเผชิญกับความเสี่ยงและความทรมานในห้องคลอดคนเดียว ขณะที่เขาช่วยเหลืออะไรไม่ได้เลย

“แต่ฉันไม่กลัวสิ่งที่คุณกำลังกลัวหรอกนะคะ” ลู่ฉิวเยว่คาดเดาว่าชายหนุ่มคงรู้สึกกลัวกับเสียงกรีดร้องฉินเซียวในห้องคลอด เธอโอบกอดเขาเพื่อปลอบใจ “การมีลูกคือการตัดสินใจร่วมกันของเราสองคน ฉันยังต้องการลูกที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของเรานะคะ คุณไม่ต้องการเหรอ?”

หลังกล่าวเช่นนั้น เธอเผยสีหน้าเป็นทุกข์ “ถ้าคุณไม่ต้องการ ฉันจะได้มีลูกกับคนอื่น”

“คุณกล้าเหรอ!” ฉินซือกัดฟันแน่น เขาจับใบหน้าของเธอและบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างรุนแรง “คุณนอนกับผมได้คนเดียวเท่านั้น ถ้าคุณกล้าไปเจอกับชายอื่น ผมจะตามไปหักขาเขา!”

จะหักขาให้พิการไปเลย! ดูสิว่าใครหน้าไหนกล้ามาหลอกลวงภรรยาของเขา!

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเสียงดังและคว้าเนกไทของเขา “ทำไมถึงไม่หักขาฉันแทนล่ะ?”

ฉินซือเม้มริมฝีปาก วางคางบนผมของเธอพร้อมตอบเสียงแหบแห้ง “เดี๋ยวคุณเจ็บ”

แล้วคนอื่นไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือยังไง?

ลู่ฉิวเยว่แทบจะหัวเราะออกมา เธอใช้นิ้วเรียวยาวลูบไล้แก้มของเขาและกล่าวว่า “เอาล่ะ ฉันจะนอนกับคุณเท่านั้นค่ะ”

หากไม่ได้มาพบกับเขา ลู่ฉิวเยว่คงไม่คิดจะแต่งงานด้วยซ้ำ แล้วนับประสาอะไรกับการมีลูก

“อืม” ฉินซือยิ้มรับ เขาก้มจูบใบหน้าเล็กของหญิงสาว ก่อนเลื่อนไปจูบผมเธออีกครั้ง

ทั้งสองแวะทานอาหารกลางวันนอกบ้าน ก่อนจะตรงไปที่มหาวิทยาลัยของลู่ฉิวเยว่

“ตอนเย็นผมจะมารับนะ” ฉินซือจับมือของหญิงสาว

ทำไมเขาถึงเกาะติดเธอได้ถึงขนาดนี้กันนะ ลู่ฉิวเยว่เม้มริมฝีปากพลางทำอะไรไม่ถูก “ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ ไม่ต้องให้คุณคอยอุ้มหรอก”

ฉินซือหัวเราะ “มีผู้ชายป่าเถื่อนคอยจ้องจะตะครุบคุณ ผมจึงต้องจับตาดูอย่างใกล้ชิด”

ร่างกายเบียดเสียดภูเขาสองลูกของเธออย่างอ่อนโยน

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีความปรารถนาได้ทุกที่ทุกเวลาเลยจริง ๆ

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกหมั่นไส้เล็กน้อย เธอผลักหน้าเขาออกไปและเดินตรงไปยังประตูมหาวิทยาลัยทันที

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมง และยังไม่ถึงเวลาเรียน เธอเพียงเดินไปตามทางอย่างไม่เร่งรีบพลางมองดูมหาวิทยาลัยด้วยความสนใจ

เธออยู่ที่นี่มานาน แต่เพราะยุ่งมาก จึงไม่เคยสังเกตมันแบบชัด ๆ

เมื่อเดินผ่านมุมหนึ่ง คล้ายกับได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ลู่ฉิวเยว่จึงชะงักฝีเท้าและหรี่ตาเพ่งมอง

“…ฉันคิดว่านางผู้หญิงลู่ฉิวเยว่คนนั้นไร้ยางอายจริง ๆ หล่อนประพฤติตัวไม่สมกับการเป็นนักศึกษา และถือเป็นเรื่องอับอายสำหรับมหาวิทยาลัยของเรา!”

“จริงด้วย หล่อนได้ขึ้นแสดงบนเวทีโดยที่ไม่มีพรสวรรค์ด้านดนตรีเลยด้วยซ้ำ หล่อนจะต้องติดสินบนอธิการบดีเป็นแน่!”

“บางทีเขาอาจเป็นคนรักของหล่อนก็ได้ ชายชราดูจะพิศวาสหล่อนเป็นพิเศษ บางทีเขาอาจไม่ใช่คนดี…”

หญิงสาวสามคนหัวเราะขบขันด้วยความเหยียดหยาม

“ฮึ” ลู่ฉิวเยว่ส่งเสียงเบา ๆ พร้อมเดินออกมา “ไม่มีใครสั่งใครสอนให้หาที่ซ่อนดี ๆ ก่อนจะนินทาว่าร้ายคนอื่นหรือไง?”

นักศึกษาทั้งสองตกใจกับเสียงทักที่ดังขึ้นกะทันหัน พวกเธอพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคือลู่ฉิวเยว่

“ฉันพูดผิดตรงไหน ถ้าเธอกับอธิการบดีไม่ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิด แล้วทำไมเขาต้องให้โอกาสเธอขึ้นแสดงด้วย เธอแก้ตัวว่าตัวเองไม่ได้ปีนขึ้นเตียงอธิการบดี แต่คิดว่าใครจะเชื่อเธอเหรอ?” หลี่ซิ่วมองลู่ฉิวเยว่อย่างดูแคลน

อย่างไรก็ตามลู่ฉิวเยว่ไม่ยอมรับความเท็จเหล่านั้น “ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย แน่นอนว่าเป็นเพราะฉันมีผลการเรียนดีเยี่ยม และเหมาะสมที่จะเป็นหน้าเป็นตาให้แก่มหาวิทยาลัย หรือว่าเธอสมองทึบเกินไป? ก็เลยมัวแต่มาอิจฉาริษยาคนอื่นอยู่แบบนี้!”

ปล่อยข่าวลือเท็จลับหลัง ช่างต่ำทรามจริง ๆ!

ลู่ฉิวเยว่เผยสีหน้าเย็นชา หากข่าวลือในวันนี้เกี่ยวกับผู้หญิงคนอื่น ผู้ที่มีจิตใจเปราะบางคนอาจคิดฆ่าตัวตายเลยก็เป็นได้

นรกนั้นว่างเปล่า เพราะสิ่งชั่วร้ายล้วนอยู่บนพื้นพิภพ คนเหล่านี้จงใจที่จะเล่นงานอีกฝ่ายจนถึงที่สุด

“ปากดีไปเถอะ! ไม่ช้าก็เร็วแกได้เห็นดีแน่!” หลี่ซิ่วกลอกตา ก่อนเดินหนีไปอีกทางพร้อมกับหญิงสาวอีกสองคน

ลู่ฉิวเยว่ไม่มีความตั้งใจที่จะหยุดพวกเธอไว้

หลังจากที่คนเหล่านั้นเดินออกไป เธอหัวเราะเยาะเบา ๆ พร้อมหยิบเครื่องบันทึกเสียงออกมาจากกระเป๋า

ดูเหมือนครั้งนี้คงจะต้องขึ้นศาลอีกแล้ว

การกระจายข่าวลือไม่มีค่าใช้จ่าย แต่ต้องชดใช้ผลที่ตามมาให้ได้! โดยเฉพาะการแพร่ข่าวลือเกี่ยวกับเธอ!