สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 400 หูซีต้องการปล่อยฉินเซียวออกไป

บทที่ 400 หูซีต้องการปล่อยฉินเซียวออกไป

“ซีซี ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?” แม่ฉินเห็นหูซีจากระยะไกล ใบหน้าพลันเปล่งประกายด้วยความยินดี

หูซีเหลือบมองกระเป๋าในมือของพวกเขา “คุณลุงกับคุณป้ากำลังจะออกไปข้างนอกเหรอคะ?”

“ใช่จ้ะ อากาศเริ่มหนาวเย็นแล้ว เราจึงจะเอาเสื้อผ้าพวกนี้ไปให้เสี่ยวเซียว” แม่ฉินถอนหายใจ ความกังวลและความหมองเศร้าในดวงตายังคงไม่จางหาย “เกรงว่าเราคงไม่มีเวลาต้อนรับเธอในวันนี้ เช่นนั้นกลับไปก่อนเถอะ แล้วเราค่อยคุยกันวันหลัง”

หูซีครุ่นคิดเพียงครู่และกล่าวว่า “คุณป้าคะ ทำไมไม่ให้ฉันตามไปด้วยล่ะ ฉันยังไม่เคยเจอพี่ฉินเลย”

วันนี้เธอมาเพื่อยื่นเรื่องร้องเรียน โดยต้องการสร้างอุปสรรคให้พ่อแม่ฉินเพื่อต่อต้านนังจิ้งจอกลู่ฉิวเยว่ ตอนนี้เธอยังไม่สามารถบรรลุเป้าหมาย แล้วจะให้เต็มใจจากไปทั้งแบบนี้ได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้นเธอได้ยินมาว่าฉินเซียวเข้าไปปลอมแปลงครีมของลู่ฉิวเยว่ บ่งบอกได้ว่าเธอมีความเกลียดชังต่อลู่ฉิวเยว่อย่างมาก ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร เธออยากเจอผู้หญิงคนนี้มากจริง ๆ และอาจมีเรื่องประหลาดใจที่ไม่คาดคิด

“ได้สิจ๊ะ” แม่ฉินเงียบไปครู่หนึ่งและตอบตกลง โดยกำลังครุ่นคิดว่าจะโน้มน้าวหูซีให้ช่วยปล่อยตัวฉินเซียวได้อย่างไร

รถเคลื่อนมาหยุดด้านนอกเรือนจำอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คนทั้งสามจะเดินเข้าไปด้านในด้วยกัน

ในเวลาไม่กี่นาทีต่อมา หูซีก็ได้พบกับฉินเซียว

ผู้หญิงคนนี้มีความคล้ายคลึงกับฉินซืออยู่สามส่วน ในเวลานี้เธอมีร่างกายซูบผอมจนทำให้เห็นหน้าท้องนูนออกมาชัดเจน ซึ่งเน้นย้ำให้เห็นถึงความอ่อนแอของร่างกาย

ทว่าหว่างคิ้วและดวงตายังคงดื้อรั้น

“พ่อกับแม่มาแล้ว” ดวงตาฉินเซียวเป็นประกายเมื่อเห็นคนทั้งสองพร้อมกับน้ำตาใสไหลอาบแก้ม ทำให้เธอดูน่าสมเพชมากยิ่งขึ้น

นี่คือลูกสาวที่โอบอุ้มไว้ในมือตั้งแต่แบเบาะ แล้วแม่ฉินจะทนเห็นเธอในสภาพแบบนี้ได้อย่างไร แม่ฉินรู้สึกทุกข์ใจมาก ขณะวิ่งเข้าไปกอดหญิงสาวอย่างระมัดระวังด้วยดวงตาแดงก่ำ “ทำไมลูกถึงซูบผอมกว่าเดิมอีกแล้ว เป็นเพราะลูกไม่ค่อยกินหรือเปล่า ลูกไม่เพียงต้องกินเพื่อตัวเอง แต่เพื่อเจ้าตัวเล็กในท้องด้วย แล้วปล่อยตัวเองเป็นแบบนี้ได้ยังไง”

“แม่ หนูกินไม่ลง หนูไม่อยากอยู่ในคุกอีกต่อไปแล้ว รีบช่วยหนูออกไปเร็ว ๆ ทีเถอะค่ะ” ฉินเซียวน้ำตาไหล เธอจับมือของแม่ฉินพลางอ้อนวอน

อาหารในเรือนจำจืดชืด ไม่อร่อย และเธอต้องนอนร่วมห้องร่วมกับคนกลุ่มหนึ่ง เธอถูกครอบครัวเอาใจมาตั้งแต่เด็ก และไม่เคยต้องเผชิญกับความยากลำบากเช่นนี้เลย

แม่ฉินนิ่งเงียบพลางกอดหญิงสาวไว้แน่น

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่พูด ฉินเซียวเริ่มวิตกกังวล “ฉินซือไม่ต้องการให้หนูออกไปใช่ไหม หนูเป็นพี่สาวของเขานะ เขาโหดร้ายถึงขนาดนี้ได้ยังไง! เขาลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อก่อนหนูดีกับเขาแค่ไหน?”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เธอพูดเยาะเย้ย “ต้องเป็นนังลู่ฉิวเยว่ที่ไม่ยอมให้ฉันออกไป! จะต้องเป็นหล่อนแน่ ๆ! หล่อนจะต้องบอกฉินซือไม่ให้ช่วยเหลือฉัน!”

เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่ต้องทำในตอนแรกคือการที่ลู่ฉิวเยว่พูดโกหกโดยอ้างว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเธอ หากลู่ฉิวเยว่เสนอขอค่าชดเชยบางส่วน เธอย่อมสามารถหลีกเลี่ยงการเข้าไปยุ่งเกี่ยว อย่างไรก็ตามนังจิ้งจอกนั่นยืนกรานที่จะปฏิเสธให้ความร่วมมือ!

ฉินเซียวเผยสีหน้าดุร้าย ขณะที่ดวงตาฉายชัดถึงความแค้นเคือง

แม่ฉินถอนหายใจ “ฉินซือ เขา… เขาไม่อยากคบค้าสมาคมกับพวกเราอีกต่อไปแล้ว”

“อะไรนะ? เขาต้องการตัดสัมพันธ์กับเราเพราะนังจิ้งจอกนั่น!” ดวงตาของฉินเซียวเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ

ได้ยินเช่นนี้ หูซีด้านข้างพลันขมวดคิ้ว

ตามที่แม่ฉินกล่าว ตอนนี้ฉินซือโกรธมากและต้องการตัดความสัมพันธ์กับครอบครัวทั้งหมด แม้ว่าหูซีจะช่วยเหลือพ่อกับแม่ฉิน ฉินซือก็จะไม่มาพบเธออีก

ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถเข้าทางพ่อแม่ฉินได้อีกแล้ว

หลังจากดูการแสดงออกที่ไม่พอใจของฉินเซียว แสงเย็นเยือกวาดผ่านดวงตาของหูซีพร้อมแผนการที่ผุดขึ้นในใจ

“ลู่ฉิวเยว่เป็นพวกแค้นฝังใจ หล่อนคงไม่มีทางปล่อยพี่ฉินออกไป” หูซีก้าวไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเป็นกังวล ราวกับว่าเธอกำลังพูดแทนพวกเขา

จากนั้นฉินเซียวก็สังเกตเห็นเธอในที่สุด เมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย เธอขมวดคิ้วและหันไปถามแม่ฉินว่า “เธอเป็นใครคะ?”

“เธอชื่อหูซี เป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉินซือ” แม่ฉินอธิบาย

หูซียิ้มเล็กน้อยและเดินเข้าไปทักทายฉินเซียว “สวัสดีค่ะพี่ฉิน”

ฉินเซียวเหล่มองรอยยิ้มบางบนใบหน้าหญิงสาว เมื่อรวมกับสิ่งที่เธอพูดเกี่ยวกับลู่ฉิวเยว่เมื่อครู่ ฉินเซียวจึงคาดเดาได้ว่านี่คงจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นหญิงอีกคนที่ชอบน้องชายของเธอ ดังนั้นเธอจึงนิ่งเงียบ

“ฉันคิดว่าท้องของพี่สาวใหญ่ขึ้นมากในเดือนนี้ มันคงไม่ดีหากจะปล่อยให้ขาดสารอาหารต่อไป ฉันจึงคิดว่าจะขอร้องให้ครอบครัวช่วยปล่อยพี่ฉินเซียวดีไหม” หูซีพูดขึ้นและหยุดครู่หนึ่งพลางแสดงสีหน้ากังวล “แต่ไม่รู้ว่าฉิวเยว่จะโกรธหรือเปล่า?”

ดวงตาของฉินเซียวเป็นประกายเมื่อได้ยินว่าหญิงสาวต้องการช่วยเธอออกไป

จากนั้นเธอได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงลู่ฉิวเยว่ เธอจึงโพล่งออกไปว่า “ฉันไม่สนหรอกว่านังนั่นจะโกรธไหม! ให้มันโกรธไปจนตายเลยก็ดี!”

หากไม่ใช่เพราะนังจิ้งจอกลู่ฉินเยว่ เธอก็คงไม่ต้องติดคุกแบบนี้ เธอตั้งมั่นที่จะสั่งสอนบทเรียนกับผู้หญิงเลวคนนั้นเมื่อออกไปได้!

แม่ฉินประหลาดใจและคว้ามือของหูซีพร้อมพูดว่า “จริงหรือจ๊ะ? ขอบคุณเธอมากเลย เธอเป็นผู้มีพระคุณต่อครอบครัวของเราจริง ๆ!”

ลูกสาวของเธอไม่ต้องทนอยู่ในสถานที่นรกแห่งนี้อีกต่อไป!

พ่อฉินเองก็มองไปทางหูซีด้วยความขอบคุณ

“แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริงค่ะ บ่ายวันนี้ฉันจะไปบอกกับคุณลุงให้” หูซีพูดด้วยรอยยิ้มบาง

ตอนนี้พ่อของเธอกำลังโกรธมาก หากเขารู้ว่าเธอต้องการปล่อยพี่สาวของฉินซือด้วย เขาอาจโกรธเธอมากกว่าเดิม

แม้ตำแหน่งของลุงจะไม่สูงเท่ากับพ่อ แต่ก็เพียงพอที่จะช่วยฉินเซียวออกมาได้

แม่ฉินหลั่งน้ำตาด้วยความซาบซึ้งและไม่รู้จะพูดสิ่งใดชั่วขณะ เธอเพียงจับมือหูซีและกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อเป็นแบบนี้ ใบหน้าของฉินเซียวพลันสดใสขึ้นมาก เธอคว้ามือของหูซีพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้มประจบ “ซีซี เธอเป็นคนใจดีมากจริง ๆ คงจะดีไม่น้อยหากได้เธอมาเป็นน้องสะใภ้”

“พี่ฉินคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอคะ?” หูซีมีความสุขมากที่ได้ยินคำพูดนี้จากอีกฝ่าย รอยยิ้มบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นจริงใจมากยิ่งขึ้น

“แน่นอนสิ!” ฉินเซียวตกปากรับคำ

พ่อฉินที่ยืนอยู่ด้านข้างพลันขมวดคิ้วมุ่นเมื่อรับฟังบทสนทนาของหญิงสาว แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะไม่พูดสิ่งใดออกมา

ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องพาลูกสาวออกจากคุกให้ได้ก่อน

“ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ” ดวงตาของฉินซือเปลี่ยนเป็นเย็นชาหลังได้รับโทรศัพท์จากนักสืบ

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองจากด้านข้างพลางถามด้วยความกังวล “มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

ฉินซือตอบกลับด้วยสีหน้ามืดมน “นักสืบโทรมาเมื่อครู่และบอกว่า หูซีขอให้ลุงของเธอแอบปล่อยตัวฉินเซียว”

เขาสูดหายใจเข้าลึกพร้อมรู้สึกผิดหวังกับสิ่งที่พ่อแม่ทำ

ลู่ฉิวเยว่มองดูใบหน้าที่เย็นชาของเขา ก่อนเดินเข้าไปสวมกอด “อย่าโกรธไปเลยค่ะ มันเป็นเรื่องที่คาดการณ์ไว้แล้ว อย่างไรฉินเซียวก็ต้องได้รับการปล่อยตัวไม่ช้าก็เร็ว”

เธอมีน้ำใจมาก แต่นั่นทำให้ฉินซือรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น เขากระชับกอดหญิงสาวในอ้อมแขน “ขอโทษนะ ผมสัญญาไว้ว่าจะไม่มีวันปล่อยเธอออกมา แต่ผมผิดสัญญา ผมขอโทษ…”

เขาขอโทษซ้ำแล้วซ้ำอีก ด้วยความรู้สึกผิดอย่างสุดหัวใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เธอคงจะไม่มีความข้องเกี่ยวกับฉินเซียว จะไม่ถูกใส่ร้ายป้ายสี และไม่ต้องประสบกับปัญหามากมายขนาดนี้

“ฉินซือ นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณเลย พวกเขาต้องการปล่อยตัวฉินเซียวออกมา แล้วเราจะหยุดพวกเขาได้อย่างไร?” ลู่ฉิวเยว่วางมือบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มพลางกล่าวคำอู้อี้อยู่ในอ้อมแขน

ฉินซือยกมือขึ้นสัมผัสแก้มของเธอพร้อมกับสาบาน “ผมจะไม่คบค้าสมาคมกับพวกเขาอีกในอนาคต!”