สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 391 เจี่ยงชีตกใจเพราะเจ้าของร้านอาหารฉิวเยว่

บทที่ 391 เจี่ยงชีตกใจเพราะเจ้าของร้านอาหารฉิวเยว่

“ไปเถอะ เร็วเข้า ไม่งั้นจะไม่มีที่นั่งแล้ว” ดวงตาอันเฉียบคมของเจี่ยงชีมองเห็นโต๊ะว่างอยู่ใกล้ ๆ เธอรีบไปนั่งลงอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าแย่งที่นั่งบนรถบัส

เจียงเยว่อี๋ชินแล้ว รีบไปนั่งลงกับเธอทันที

“มานี่เร็ว” ด้วยความกลัวว่าคนอื่นจะมาแย่งที่นั่งของลู่ฉิวเยว่ เจียงเยว่อี๋จึงรีบวางกระเป๋าไว้บนที่นั่งว่างข้างเธอ

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ แล้วรีบเข้ามานั่งลงกับพวกเธอ

ต้องบอกว่าการบริการของพนักงานเสิร์ฟร้านนี้ดีมาก ไม่ถึงสิบวินาที หลังจากที่ทุกคนนั่งลง ก็มีพนักงานคนหนึ่งรีบหยิบเมนูมาให้

“ไม่ทราบว่าพวกคุณจะทาน…” เมื่อเด็กสาวตัวเล็กเห็นหน้าของลู่ฉิวเยว่ชัดเจน ก็ตกตะลึงและอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองเธอเล็กน้อย แล้วส่ายหัวเบา ๆ จากนั้นเด็กสาวก็ตอบสนอง รีบยิ้มหวานตามปกติ แล้วส่งเมนูให้ทุกคน “พวกคุณลองดูก่อนค่ะว่าอยากทานอะไร”

“ผัดมะเขือยาวตุ๋น ซี่โครงหมูตุ๋น และผัดผักกวางตุ้งค่ะ” เจี่ยงชีมีนิสัยร่าเริง เธอจึงไม่ลังเล รีบสั่งอาหารจานโปรดของตัวเองทันที จากนั้นจึงหันไปมองลู่ฉิวเยว่และเจียงเยว่อี๋ “พวกเธอก็สั่งกันบ้างสิ”

เจียงเยว่อี๋ดูอย่างละเอียด แต่เธอไม่เป็นคนเลือกกิน จึงเลือกมาอย่างเดียวเท่านั้น

ลู่ฉิวเยว่เห็นว่าอาหารไม่กี่จานอาจไม่เพียงพอสำหรับพวกเธอ เธอจึงสั่งอาหารขึ้นชื่อมาอีกสองจาน และซุปผักอีกหนึ่งจาน

ด้วยความที่มีการฝึกอบรมในโรงเรียน จึงทำให้ทางร้านอาหารไม่เคยขาดแคลนเชฟ อาหารจึงถูกยกมาเสิร์ฟได้อย่างรวดเร็ว อาหารทุกประเภทใช้เวลาเพียงประมาณสิบนาทีเท่านั้น

เจี่ยงชีและเจียงเยว่อี๋ที่นั่งรออย่างใจจดใจจ่อมาระยะหนึ่งแล้ว อยากจะวิ่งไปเร่งที่ครัว ตอนนี้เมื่อพวกเธอเห็นอาหารบนโต๊ะ ก็แทบรอไม่ไหวที่จะคว้าตะเกียบไปคีบมาชิม

“นี่ ฉิวเยว่ ตะเกียบ” เจียงเยว่อี๋หยิบตะเกียบคู่หนึ่งให้ลู่ฉิวเยว่

เจี่ยงชีเคี้ยวผักกวางตุ้งในปาก แล้วรีบเรียกลู่ฉิวเยว่ ก่อนชี้ไปที่ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานบนโต๊ะ “ฉิวเยว่ เธอไม่ชอบผัดมะเขือยาวเหรอ? ผัดมะเขือยาวในร้านนี้มีกลิ่นหอมที่สุด กินอีกเยอะ ๆ สิ”

“ใช่ เราต้องกินผัดมะเขือยาวนี้ทุกครั้งที่มาที่นี่ มันอร่อยมาก ฉิวเยว่ กินอีกหน่อยเถอะ” เจียงเยว่อี๋ใช้ตะเกียบคีบชิ้นใหญ่สองสามชิ้น มาให้ลู่ฉิวเยว่ชิมอย่างกระตือรือร้น

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกอบอุ่นหัวใจ หลังจากได้รับความอบอุ่นจากพวกเธอ เธอเคี้ยวแล้วอมไว้ในปากตามคำแนะนำของพวกเธอ หลังจากกลืนแล้วเธอก็พูดว่า “อร่อยมาก”

เจียงเยว่อี๋ยกคางขึ้นอย่างมีชัย ราวกับว่าลู่ฉิวเยว่ไม่ได้ยกย่องอาหารที่อยู่ตรงหน้าเธอ แต่เป็นตัวเธอเอง “ดูสิ ต้องบอกแล้วล่ะว่าเจี่ยงชีกับฉันมีรสนิยมดีมาก!”

ลู่ฉิวเยว่เชื่อว่าถ้าเจียงเยว่อี๋มีปีก ตอนนี้คงจะบินตัวลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วแน่นอน

“ไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของร้านอาหารนี้ ราคาไม่แพงจริง ๆ ถ้าฉันรู้นะ ฉันจะขอหอมแก้มแน่นอน!” เจี่ยงชีพูดเกินจริง และคีบอาหารขึ้นมากินต่อ

ใบหน้าของลู่ฉิวเยว่แข็งทื่อ ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ “ไม่จำเป็นขนาดนั้น”

“ใช่ แล้วถ้าเจ้าของร้านอาหารนี้เป็นลุงแก่ ๆ ล่ะ เจี่ยงชี อย่าพูดเกินจริงไปหน่อยเลย” เจียงเยว่อี๋พยักหน้าเห็นด้วย “คนที่จะเปิดร้านอาหารใหญ่ขนาดนี้ได้ คงต้องเป็นลุงหรือป้านั่นแหละ”

ลู่ฉิวเยว่แทบจะสำลักมะเขือยาว จับคอไอสักพักถึงจะหายดี

ทั้งสองตกใจ รีบเข้าไปช่วยรินน้ำให้และลูบหลังให้เธอ

อาหารบนโต๊ะอาหารถูกทั้งสามคนจัดการจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว

เจี่ยงชีกินเยอะมากที่สุด ตอนนี้เธอนั่งจับพุงอยู่บนเก้าอี้ แล้วตะโกน “ถ้าฉันไม่กินเยอะจนกินต่อไม่ไหว ฉันคงสั่งข้าวมาเพิ่มอีกสามชาม!”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนรอบตัวอดไม่ได้ที่จะมอง แต่ส่วนใหญ่ก็ยิ้มอย่างเอ็นดู

เพราะนั่นก็คือสิ่งที่พวกเขาคิดเช่นกัน

เจียงเยว่อี๋ไม่ได้กินเยอะเท่าเจี่ยงชี แต่เธอก็ท้องป่องจนรู้สึกอึดอัดเช่นกัน

หลังจากคิดดูแล้ว เธอก็พาเจี่ยงชีไปที่สวนด้านหลัง เพื่อเข้าห้องน้ำ ลู่ฉิวเยว่นั่งรอให้พวกเธอกลับมาอยู่ที่โต๊ะ

เมื่อกลับมาและบังเอิญเดินผ่านแคชเชียร์ เจี่ยงชีก็หยิบเงินออกมาจ่ายโดยไม่ลังเล

พวกเธอทั้งสามสนิทสนมกันที่สุดในหอพัก จึงมักจะแบ่งปันขนมร่วมกัน พวกเธอจึงไม่สนใจเรื่องนี้มากนัก แต่ก็มีการผลัดกันเลี้ยงอาหาร ทำให้ไม่มีใครรู้สึกเสียเปรียบ

“โต๊ะที่สามราคาเท่าไหร่คะ?” เจี่ยงชีพูดกับผู้หญิงที่แคชเชียร์

ผู้หญิงคนนั้นนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงหันไปมองทางลู่ฉิวเยว่ หลังจากยืนยันได้แล้ว เธอก็พูดว่า “ไม่ต้องจ่ายค่ะ บิลได้รับการชำระเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“เอ๊ะ?” เจี่ยงชีขมวดคิ้ว เตรียมเดินกลับไปที่โต๊ะ “ลู่ฉิวเยว่ตัวแสบ! เธอแอบจ่ายก่อนอีกแล้ว ไม่แบ่งให้ฉันจ่ายบ้างเลย!”

“ใช่ ต้องสอนบทเรียนให้เธอซะแล้ว!” เจียงเยว่อี๋ดุด้วยรอยยิ้ม

ลู่ฉิวเยว่เดินเข้ามาทันได้ยินเด็กสาวทั้งสอง พูดว่าอยากสอนบทเรียนให้เธอ เธอเลิกคิ้วแล้วพูดว่า “ฉันทำผิดพลาดครั้งใหญ่ไปซะแล้ว ทำให้พวกเธอสองคนโกรธมาก คงจะด่าฉันหนักแน่เลย ฉันกลัวจะตายอยู่แล้ว”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธออยู่กับทังสองคนมานานหรือเปล่า แต่บุคลิกของลู่ฉิวเยว่เปลี่ยนไปมาก ตอนนี้เธอยกมือทั้งสองข้างกุมอก ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความกลัว ราวกับว่าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

“เธอยังจะมาพูดอีก! ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้ลับหลังพวกเรา!” เจี่ยงชียืนเท้าเอวพูดอย่างดุร้าย

ลู่ฉิวเยว่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและสับสน เมื่อเธอเห็นแคชเชียร์ที่อยู่ข้าง ๆ เม้มปากกลั้นหัวเราะ เธอก็เข้าใจว่าเด็กสาวคงบอกให้เก็บเงินจากที่โต๊ะ โดยไม่รู้ว่าเธอบอกให้หักจากบัญชีของเธอเลย

เธอยกมือขึ้นจับหน้าผากขึ้นอย่างหมดหนทาง และอธิบายให้ทั้งสองคนฟังตามตรง “เมื่อกี้ฉันไม่ได้แอบจ่ายเงิน ร้านอาหารนี้เป็นของฉัน ฉันเลยมักเรียกเก็บเงินโดยให้หักจากบัญชีฉันโดยตรงเลย”

ทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทของเธอ ไม่จำเป็นต้องเก็บเป็นความลับ ไม่เช่นนั้นพวกเธอจะรู้สึกไม่สบายใจ หากบังเอิญไปรู้จากที่อื่นในอนาคต

“เธอเป็นเจ้าของร้านผู้ลึกลับเหรอ?!” เจี่ยงชีโพล่งออกมา น้ำเสียงตกใจ

ผู้คนรอบตัวหันมามองใบหน้าอ่อนเยาว์ของลู่ฉิวเยว่สักครู่ แล้วรู้สึกงุนงง

เจ้าของร้านอาหารที่ใหญ่ขนาดนี้ ยังคงเป็นเด็กจริงเหรอ? น่าทึ่งมาก!

เจียงเยว่อี๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กลับมามีสติอีกครั้ง จู่ ๆ เธอก็จำเรื่องตลกนั้นได้ จึงใช้ศอกสะกิดเจี่ยงชี “เจี่ยงชี เธอเพิ่งบอกว่าอยากหอมแก้มเจ้าของร้านไม่ใช่เหรอ มาเลย มาเลย หอมสักที”

พูดจบ เธอก็ดึงลู่ฉิวเยว่มาอยู่ตรงหน้าเจี่ยงชี

การพูดเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การทำจริงก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เมื่อเจี่ยงชีคิดถึงพฤติกรรมที่น่าเขินอายของตัวเองเมื่อครู่นี้ ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำด้วยความเขินอาย

แต่ครู่หนึ่ง เธอก็เริ่มพูดเรื่องเดิมอีกครั้ง ขณะจ้องมองลู่ฉิวเยว่ “บอกสิว่าทำไมเธอไม่บอกพวกเรา ทำให้พวกเราเสียหน้าในที่สาธารณะ”

ลู่ฉิวเยว่กระแอม แล้วพูดอย่างมั่นใจ “ถึงฉันจะไม่ได้บอก แต่ฉันก็บอกใบ้พวกเธอชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ”

เจี่ยงชีและเจียงเยว่อี๋มองหน้ากัน สมองของพวกเธอตึงเครียด ไม่เข้าใจว่าลู่ฉิวเยว่บอกใบ้ตอนไหน

เมื่อเห็นสีหน้าสับสนของพวกเธอ ลู่ฉิวเยว่ก็ระเบิดเสียงหัวเราะ “พวกเธอว่าร้านอาหารนี้ชื่ออะไร?”

หรือว่า?

เจี่ยงชีและเจียงเยว่อี๋มองหน้ากัน ดวงตาเบิกกว้าง

แคชเชียร์ที่อยู่ข้าง ๆ พูดเสริมเบา ๆ “ชื่อร้านของเราคือร้านอาหารฉิวเยว่ค่ะ”