สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 357 สามทหารเสือ

บทที่ 357 สามทหารเสือ

เฉิงโม่หยางเลิกคิ้ว กอดคอฉางเจวี๋ย แล้วพูดอย่างมั่นใจ “ไม่ได้บอกเหรอว่าในอีกไม่กี่วัน โรงเรียนจะคัดเลือกสาวงามประจำโรงเรียน ฉันว่าคุณลู่ต้องติดโผแน่นอน!”

ใบหน้าของลู่ฉิวเยว่ร้อนผ่าวเมื่อได้ยินดังนั้น

เธอยังคงเกี่ยวข้องกับเรื่องเหล่านี้ ด้วยอายุเท่านี้แล้ว เธอไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไร

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องตลกมากกว่า รอยยิ้มเธอแข็งทื่อ “พวกคุณชมฉันมากเกินไปแล้วค่ะ”

“แน่นอนว่าสายตาของฝูงชนนั้นเฉียบคมครับ” ฉางเจวี๋ยไม่เข้าใจในการแสดงออกนั้น และคิดว่าการแสดงออกที่ผิดธรรมชาติของเธอนั้น เกิดจากความเขินอาย เขาจึงตบหน้าอกตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจริงจัง

ลู่ฉิวเยว่ไม่ต้องการพูดคุยเรื่องนี้กับพวกเขาอีกต่อไป เธอจึงรีบพูดว่า “พวกคุณสามคนจะไปไหนกันเหรอคะ ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

คราวนี้คนที่ตอบเธอไม่ใช่ฉางเจวี๋ยที่ชอบพูดเยอะ แต่เป็นคนเงียบขรึม สวี่ฉีเซินที่อยู่ด้านข้าง “ไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหารกันครับ คุณลู่ไปไหมครับ?”

“ได้ค่ะ ไปด้วยกันเลย” ลู่ฉิวเยว่จับท้องตัวเอง เธอกับฉินซือกินข้าวเช้าด้วยกันแล้ว ตอนนี้เธอไม่รู้สึกหิวเท่าไร แต่เมื่อวานเธอได้ยินมาว่าโรงอาหารของโรงเรียนแตกต่างจากที่อื่นมาก เธอจึงอยากไปลองดูจริง ๆ

หลังจากได้ยินคำพูดของสวี่ฉีเซิน คนสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ทำหน้าตกใจราวกับเห็นผี

แปลกจริง ๆ ที่นายน้อยสวี่ผู้เป็นภูมิแพ้ผู้หญิง จะชวนผู้หญิงไปกินข้าว

“วันนี้ดวงอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแน่เลย” ฉางเจวี๋ยมองพระอาทิตย์ขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้วพึมพำ

เมื่อเห็นว่าลู่ฉิวเยว่และสวี่ฉีเซินเดินไปข้างหน้าแล้ว เขาก็มองเฉิงโม่หยางที่มีสีหน้าแปลกใจแบบเดียวกัน แล้วเดินตามพวกเขาไป

ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาบอกว่าโรงอาหารแห่งนี้ แตกต่างจากโรงอาหารด้านนอกมาก

ลู่ฉิวเยว่เลิกคิ้วขึ้น

ที่นั้นราวกับเป็นการอวดความมั่งคั่งของโรงเรียน อาคารโรงอาหารตรงหน้าช่างผสมผสานองค์ประกอบที่แปลกตาเข้าด้วยกัน ทำให้ดูเหมือนอยู่นอกเหนือการเข้าถึงของคนปกติ

หลังจากบอกลาพวกเขาแล้ว เธอก็เดินไปที่ร้านอาหารจีน สั่งซาลาเปาไส้เนื้อธรรมดาและโจ๊กผักรวม

โชคดีที่โรงอาหารเพียงแค่ดูหรูหราเท่านั้น แต่ราคาอาหารภายในก็ค่อนข้างสมเหตุสมผล

ลู่ฉิวเยว่ยืนพิงเสา รออาหารเช้าของเธอ

ในอีกด้านหนึ่ง เมื่อเห็นลู่ฉิวเยว่จากไป ฉางเจวี๋ยและเฉิงโม่หยางก็รีบลากสวี่ฉีเซินไปที่มุมหนึ่ง

“ปล่อยนะ!” สวี่ฉีเซินสะบัดหน้าหนีด้วยสีหน้าเย็นชา เขาไม่ชอบให้คนอื่นมาแตะตัว แม้แต่พี่น้องสองคนที่เข้ากันได้ทั้งวันทั้งคืน

“สวี่ฉีเซิน!” ฉางเจวี๋ยไม่พอใจ แล้วชี้นิ้วไปที่อีกฝ่ายอย่างสั่นเทา “คุณลู่มีสามีแล้ว นายจะถูกเธอยั่วยวนได้ยังไง!”

“ถูกต้อง แบบนี้เขาเรียกว่ากิ๊ก! จะโดนคนอื่นประณามได้!” เฉิงโม่หยางถอนหายใจอย่างเศร้า ๆ “แม้ว่านายจะเป็นพี่น้องของฉัน แต่ฉันปกป้องนายไม่ได้หรอก นายควรล้มเลิกความคิดนี้ทันที!”

พวกเขาทั้งสองไม่สบายใจมาก ดูเหมือนจะไม่สามารถยอมรับเรื่องนี้ได้

สวี่ฉีเซินหรี่ตามอง “พวกนายกำลังคิดอะไรอยู่ ฉันไม่ได้มีเจตนาแบบนั้น”

“จริงเหรอ?” ทั้งสองจ้องมองเขาอย่างพร้อมเพรียงกัน ด้วยสีหน้าสงสัย

สวี่ฉีเซินรู้ทันทีว่าพวกเขาทั้งสองไม่เชื่อ เส้นเลือดผุดขึ้นมาบนหน้าผากของเขา ขณะอธิบายอย่างอดทน “มันไม่ใช่แบบนั้นเลย ฉันเชิญเธอเพียงเพราะเธอเป็นนักเรียนรุ่นน้องของฉัน เรามีอาจารย์คนเดียวกัน”

“อ๋อ” ฉางเจวี๋ยรู้สึกโล่งใจ ตบหน้าอก แล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่ก่อนที่ความโกรธจะระบายออกมา มันก็ติดอยู่ในคอของเขาอีกครั้งในพริบตา เขาชี้ออกไปข้างนอกด้วยความไม่อยากจะเชื่อ และตะโกนออกมาว่า “ลู่ฉิวเยว่เป็นรุ่นน้องของนายเหรอ? อาจารย์บอยเยอร์ ปรมาจารย์ด้านอาหารคนนั้นน่ะเหรอ?”

ดวงตาของเฉิงโม่หยางเบิกกว้างราวกับระฆัง เมื่อเขาได้ยินเรื่องนี้ “โอ้พระเจ้า นี่เธอจะเป็นผู้หญิงธรรมดาได้ยังไง? นี่มันระดับราชินีแล้ว!”

อาจารย์บอยเยอร์เป็นคนระดับที่เขาแตะต้องไม่ได้ด้วยซ้ำ ความจริงแล้วลู่ฉิวเยว่เป็นลูกศิษย์ของบอยเยอร์!

“อาจารย์บอยเยอร์ชื่นชมเธอมาก” สวี่ฉีเซินพยักหน้า และยืนยันความสามารถของลู่ฉิวเยว่ “ฉันมาจีนครั้งนี้ก็เพราะเธอเนี่ยแหละ”

“เอ๊ะ? นายไม่ได้บอกว่านายไม่ได้ชอบเธอหรอกเหรอ?” ฉางเจวี๋ยดูเหมือนจะค้นพบความลับที่น่าตกใจ เขายืนเท้าเอว แสดงสีหน้าภาคภูมิใจเหมือนพูดว่า “ดูสิ ฉันจับได้แล้ว”

สีหน้าที่เย็นชาตลอดเวลาของสวี่ฉีเซิน อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว แล้วตบหัวเขา “นายคิดสกปรกอะไรอยู่ในใจ!”

จากนั้นเขาก็อธิบายต่อ “ครั้งหนึ่งฉันเคยลิ้มรสอาหารจีนที่ปรุงด้วยเครื่องปรุงรสของคุณลู่ มันวิเศษมาก ฉันไม่เคยได้ลิ้มลองรสชาติลึกลับแบบนี้มาก่อน ก็เลยขอไปสองสามห่อจากอาจารย์ แล้วกลับไปลองศึกษาดู แต่ฉันยังศึกษาไม่ได้เลย ด้วยเหตุนี้ฉันเลยมาที่นี่ในครั้งนี้”

เขาอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ ลู่ฉิวเยว่ซ่อนความลับอะไรไว้

เมื่อพูดถึงรสชาติที่ยอดเยี่ยมและลึกลับนั้น สวี่ฉีเซินก็สนใจมาก

“รสชาติลึกลับเหรอ?” เมื่อคนสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินก็แสดงความสนใจมาก “อยากลองสัมผัสบ้างจริง ๆ”

รสชาติที่ลึกลับมหัศจรรย์ ที่ทำให้สวี่ฉีเซิน ปรมาจารย์ด้านขนมสามารถเอ่ยปากชมได้ จะน่าทึ่งขนาดไหน?

เมื่อเห็นว่าลู่ฉิวเยว่ถือจานอาหารไปที่โต๊ะแล้ว ทุกคนก็รีบเดินออกจากมุมมืด ขณะที่บริกรก็นำอาหารเช้าของพวกเขามาให้ที่โต๊ะด้วยพอดี

ลู่ฉิวเยว่ทักทายพวกเขาด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก้มหน้ากินอาหารเช้าอย่างจริงจัง

ต้องบอกว่าอาหารเช้าที่โรงเรียนสอนทำอาหารแห่งนี้ แตกต่างออกไปเพราะเชฟมืออาชีพ รสชาติต่างจากร้านขายอาหารเช้าแผงลอยเล็ก ๆ ข้างนอกหลายร้าน ลู่ฉิวเยว่ตัดสินใจว่าจะมาโรงเรียน เพื่อกินอาหารเช้าทุกวันต่อจากนี้ไป

ฉางเจวี๋ยหิวมาก แต่เขาเพิ่งได้ยินมาว่าลู่ฉิวเยว่ เป็นลูกศิษย์ของบอยเยอร์ และมีเครื่องปรุงลึกลับมากมาย ตอนนี้เขาจึงมองเธอด้วยสายตาเหมือนจ้องมองทองคำ รู้สึกคันปากมาก และรู้สึกว่าอาหารในปากไม่มีรสชาติเลย

“คุณฉาง คุณอารมณ์ไม่ดีหรือเปล่าคะ?” แม้ลู่ฉิวเยว่จะก้มหน้าลง แต่ก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองอย่างลุกโชนเหนือศีรษะได้ จึงถามด้วยความสงสัย

ฉางเจวี๋ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และคำพูดก็โพล่งออกมา “คุณลู่ ผมได้ยินมาว่าคุณมีเครื่องปรุงวิเศษมากมายเหรอครับ?”

เฉิงโม่หยางมองฉางเจวี๋ยด้วยความตกใจ ‘เจ้าบ้านี่!’

สามารถบอกคนอื่นว่าตัวเองสอดรู้เรื่องความลับของคนอื่นแบบนี้ก็ได้เหรอ!

มือของสวี่ฉีเซินกำส้อมแน่นจนงอ

ลู่ฉิวเยว่ใช้นิ้วเท้าคิดก็รู้ว่าใครเป็นคนพูดเรื่องนี้ เธอยิ้มอ่อนแล้วมองสวี่ฉีเซิน

ปรากฏว่าเขาจำเธอได้ตั้งแต่แรก

สวี่ฉีเซินรู้สึกว่าตนไม่เคยรู้สึกเขินอายขนาดนี้มาก่อนในชีวิต เขาพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง เม้มปากและกำลังจะขอโทษ แต่ลู่ฉิวเยว่พูดก่อนว่า “ใช่ค่ะ”

สวี่ฉีเซินตกใจกับคำพูดนี้ และเงยหน้าขึ้นมองเธอ

“คุณลู่ คุณช่วยบอกเราได้ไหมครับ ว่าเครื่องปรุงรสนั่นเป็นยังไง?” ฉางเจวี๋ยยิ่งตื่นเต้นกว่าเดิม และคว้ามือของลู่ฉิวเยว่ ราวกับว่าเขาได้เห็นสมบัติบางอย่าง

“คุณลู่ ถ้าคุณไม่รังเกียจ บอกเราหน่อยเถอะนะครับ” เฉิงโม่หยางขอร้อง มองเธอด้วยสายตาเว้าวอน

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองสวี่ฉีเซิน ชายที่มีสีหน้าเย็นชามาโดยตลอด ก็แสดงสีหน้าสนใจมาก