สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 346 เพื่อนขอสูตรอาหาร

บทที่ 346 เพื่อนขอสูตรอาหาร

ฉินซืออ้าปาก และกำลังจะอธิบายแทนลู่ฉิวเยว่ แต่ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมาก่อน “นี่เรียกว่าอาหารบำรุงสุขภาพ อาหารปรุงด้วยสมุนไพรที่มีสรรพคุณทางยา ไม่เพียงแต่มีรสชาติดีเท่านั้น แต่ยังช่วยปรับสภาพร่างกายได้ด้วย ผมว่าน้องสะใภ้ทำอาหารบำรุงสุขภาพนี้ได้ดีมาก แม้แต่แพทย์แผนจีนโบราณบางคน ก็ยังไม่สามารถทำได้ขนาดนี้เลยครับ”

น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความชมเชย สายตาที่มองลู่ฉิวเยว่ก็เต็มไปด้วยความชื่นชม

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกประหลาดใจ เธอไม่คาดคิดว่าจะมีคนที่มีทักษะทางการแพทย์อยู่ด้วย ฉินซือเป็นคนกว้างขวาง มีเพื่อนเยอะมาก

ฉินซือเห็นว่าเธอมีสีหน้าแปลกใจ จึงโน้มตัวไปอธิบายข้างหูว่า “เหอสุ่ยเป็นแพทย์แผนจีนครับ”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า แล้วมองเหอสุ่ยด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณสำหรับคำชมของคุณเหอนะคะ”

“เอาล่ะ มาทานข้าวกันเถอะ” ฉินซือเชิญทุกคนให้นั่งลง

ทุกคนยิ้มและพยักหน้า ก่อนนั่งลงทีละคน พร้อมหยิบชามและตะเกียบ แต่พวกเขาไม่เคยกินอาหารบำรุงสุขภาพมาก่อน จึงไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร เมื่อมองอาหารที่เต็มไปด้วยยาสมุนไพรจีน

เหอสุ่ยอยากลองมานานแล้ว ว่าอาหารบำรุงสุขภาพนี้จะดีอย่างที่คิดจริงหรือไม่ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครกล้ายื่นตะเกียบออกไป เขาจึงคีบเนื้อแกะชิ้นหนึ่งเข้าปาก

เนื้อแกะผสมกับกลิ่นหอมของสมุนไพร ไม่เพียงแต่ไม่ได้มีรสชาติประหลาดเท่านั้น แต่ยังอร่อยจนแทบรอไม่ไหวที่จะเคี้ยว แล้วกลืนมันลงไป

“เป็นยังไงบ้าง?” เมื่อเห็นเหอสุ่ยมีสีหน้านิ่งเหมือนกำลังครุ่นคิด เพื่อน ๆ ทุกคนก็กังวลเล็กน้อย

มันไม่อร่อยเหรอ?

แต่ว่า…

พวกเขากัดฟันคิดว่าจะกินมัน ถึงแม้ว่ามันจะไม่อร่อยก็ตาม เพราะมันเป็นอาหารฝีมือน้องสะใภ้ พวกเขาจึงไม่อยากทำให้เธอต้องเสียหน้า

“มันอร่อยมาก อร่อยที่สุดในโลกเลย!” เหอสุ่ยชื่นชมด้วยสีหน้าตกตะลึง ขณะยังคงนึกถึงรสชาติของเนื้อแกะเมื่อครู่นี้

ทุกคนลังเล แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจใช้ตะเกียบคีบอาหารใส่จาน

หลังจากเคี้ยวด้วยความลังเล ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง แสดงสีหน้าเช่นเดียวกับเหอสุ่ย

อร่อยมาก! สมแล้วที่ได้รางวัลรองชนะเลิศการแข่งขันทำอาหารระดับโลก!

ตอนนี้ทุกคนขี้เกียจเกินกว่าจะพูดเรื่องไร้สาระ และมุ่งความสนใจไปที่การกิน ราวกับว่าพวกเขาจะขาดทุน หากได้กินน้อย

“อาหารที่ภรรยาผมทำอร่อยใช่ไหมล่ะ” ฉินซือเม้มปาก ใบหน้าเย็นชาตามปกติของเขาดูภาคภูมิใจ

ลู่ฉิวเยว่เห็นแล้วขำ เธอมองเขา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

ทุกคนเพลิดเพลินกับอาหาร และแทบรอไม่ไหวที่จะชื่นชมลู่ฉิวเยว่

“ฉินซือ นายโชคดีมากที่ได้แต่งงานกับฉิวเยว่”

“ใช่แล้ว น้องสะใภ้เป็นผู้หญิงที่มีความสามารถมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาในชีวิตนี้เลย เธอสามารถจัดการได้ทุกอย่าง ทั้งงานนอกบ้านและในบ้าน”

ไม่มีใครไม่ชอบฟังคำชื่นชม ลู่ฉิวเยว่ยิ่งมีความสุขมากขึ้น เมื่อได้ยินดังนั้น เธอพูดซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าจะมอบขนมให้พวกเขานำกลับไปกินที่บ้าน

พ่อแม่ตระกูลฉินรู้สึกภูมิใจ เมื่อเห็นลูกสะใภ้ได้รับการยกย่อง และพวกเขาก็ชื่นชมลู่ฉิวเยว่มากยิ่งขึ้น

หลังรับประทานอาหาร ฉินซือขอให้คนขับรถของครอบครัวไปส่งเพื่อนของเขากลับ ขณะที่ลู่ฉิวเยว่ก็นำขนมอบใส่กล่อง เพื่อแบ่งปันให้ทุกคน

สุดท้ายก็เหลือเพียงเพื่อนที่เป็นแพทย์แผนจีนเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าเขายังไม่คิดจะลุกออกไปข้างนอก ลู่ฉิวเยว่จึงคิดว่าเขาน่าจะต้องการคุยกับฉินซือตามลำพัง เมื่อเธอกำลังจะเตือนฉินซือ ชายคนนั้นก็เดินตรงมาหาเธอ

“น้องสะใภ้ ผมมีเรื่องจะถามหน่อยครับ”

ลู่ฉิวเยว่สะดุ้งเล็กน้อย “พี่เหอ มีอะไรก็บอกฉันได้เลยค่ะ ถ้าฉันสามารถช่วยได้ ฉันจะช่วยคุณแน่นอนค่ะ”

เหอสุ่ยยิ้มอย่างเขินอาย “ไม่ใช่เรื่องลำบากอะไรหรอกครับ เพียงแต่ว่าภรรยาของผมที่บ้าน มักจะไม่ค่อยอยากอาหารอยู่เสมอ เธอกลัวป่วย แต่ก็ไม่เต็มใจจะกินยา เมื่อกี้ผมได้ยินฉินซือบอกว่าคุณให้ป้าฉินทานอาหารบำรุงสุขภาพ แล้วความอยากอาหารของเธอก็ดีขึ้นมาก คุณช่วยให้สูตรอาหารนั้นแก่ภรรยาของผมด้วยได้ไหมครับ?”

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ แล้วตอบตกลง “ได้แน่นอนค่ะ”

จากนั้นก็หันกลับไปที่ตู้ เพื่อหยิบกระดาษและปากกา “พี่เหอ บอกหน่อยสิคะว่าน้องสะใภ้มีอาการอย่างไรบ้าง แล้วฉันจะสั่งยาให้เธอค่ะ”

เหอสุ่ยเองก็เป็นแพทย์แผนจีน เขารู้ชัดเจนว่าภรรยาของเขามีอาการอย่างไร อากาศร้อนชื้นเกินไป ทำให้ม้ามและกระเพาะอาหารไม่ดี เขาบอกกับลู่ฉิวเยว่โดยละเอียด

ลู่ฉิวเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขียนสูตรอาหารบำรุงสุขภาพที่อยู่ในใจลงไป แล้วส่งให้เขา “พี่เหอ คิดว่าสูตรนี้เป็นอย่างไรบ้างคะ?”

“มะลิ ลิลลี่…” เหอสุ่ยดูรายการวัตถุดิบอย่างละเอียด แล้วอดไม่ได้ที่จะปรบมือและชมเชยว่า “สูตรนี้ยอดเยี่ยมมาก! คุณน่าทึ่งจริง ๆ ครับ!”

ลู่ฉิวเยว่ประสบความสำเร็จ ในด้านการแพทย์อย่างมากตั้งแต่อายุยังน้อย และยังได้รับรางวัลรองชนะเลิศ จากการแข่งขันอาหารระดับโลกอีกด้วย เธอเป็นคนที่มีความสามารถจริง ๆ

เหมาะสมกับฉินซือคนนั้นจริง ๆ

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอ่อนโยน “ถ้าคุณคิดว่ามันมีประโยชน์ก็ดีแล้วค่ะ”

เหอสุ่ยกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วกล่าวคำอำลาอย่างรวดเร็ว

เขาแทบรอไม่ไหวที่จะกลับไปลองใช้สูตรอาหารนี้

ขณะที่เหอสุ่ยเดินออกไป ฉินซือก็ออกมาจากห้องครัว แล้วมองหลังของเขา จากนั้นมองขนมอบในมือของลู่ฉิวเยว่ แล้วพูดด้วยความประหลาดใจ “ทำไมเขาถึงรีบขนาดนี้ ไม่แม้แต่จะเอาขนมไปด้วยซ้ำ”

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอย่างอ่อนหวาน แล้วเก็บขนมกลับเข้าไปในครัว “เขาเพิ่งขอสูตรอาหารจากฉัน เลยรอไม่ไหวที่จะกลับไปลองทำดูค่ะ”

ฉินซือได้ยินดังนั้นก็เข้าใจ แล้วจูงเธอไปนั่งลงบนโซฟา

“เอาล่ะ คุณไปพักผ่อนได้แล้ว เดี๋ยวผมจะเข้าไปทำความสะอาดครัวให้ครับ”

ลู่ฉิวเยว่ก็รู้สึกเหนื่อยเช่นกัน เธอจึงนั่งบนโซฟาอย่างว่าง่าย แล้วเอื้อมมือไปหยิบผลไม้กิน “พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกันเลยไหมคะ?”

ฉินซือคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ครับ”

หากอยู่ที่นี่ต่อ ทุกคนก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว จึงควรกลับเมืองหลวงไปทำงานโดยเร็วที่สุดดีกว่า

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า แล้วเดินไปที่ห้องเพื่อเก็บสัมภาระ

แต่วันต่อมา ก็มีเหตุทำให้ทุกคนไม่ได้ออกเดินทาง

ในตอนเช้า เหอสุ่ยโทรมาที่บ้าน

“พี่เหอ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?” ฉินซือกำลังจะออกไปข้างนอกกับลู่ฉิวเยว่ เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ เขาก็วางสัมภาระลง แล้วรับสาย

ไม่แน่ใจว่าพูดอะไรกันอยู่ตรงนั้น ลู่ฉิวเยว่เห็นเพียงเขาพยักหน้า แล้วจึงหันมายื่นโทรศัพท์ให้เธอ

เหอสุ่ยมีธุระอะไรกับเธอ?

ลู่ฉิวเยว่สงสัย และเอื้อมมือไปรับ “สวัสดีค่ะ พี่เหอเหรอคะ?”

“ฉิวเยว่ สูตรยาของคุณมีประโยชน์จริง ๆ เมื่อคืนภรรยาของผมกินอาหารบำรุงสุขภาพไปสองชาม และกินข้าวจานใหญ่ได้หมดเลยครับ” เสียงร่าเริงและเต็มไปด้วยความขอบคุณของเหอสุ่ย ดังมาจากปลายสาย

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอ่อน “มีประโยชน์ก็ดีค่ะ”

“ฉิวเยว่ ผมมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากขอให้คุณช่วยครับ” เหอสุ่ยรู้สึกเกรงใจอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเขาพูดแบบนี้

ลู่ฉิวเยว่คิดว่าเขาโทรมาเพื่อกล่าวขอบคุณอย่างเดียว แต่เธอไม่คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ แต่เธอก็ยังคงพูดอย่างใจเย็น “มีอะไรเหรอคะพี่เหอ บอกฉันหน่อยได้ไหมคะ?”

“ผมมีคนไข้ที่รักษาอยู่ที่นี่มาได้ระยะหนึ่งแล้ว เขาไม่มีความอยากอาหาร เพราะอายุมากแล้ว หาทางแก้ไม่ได้เลย ผมเองก็จนปัญญาแล้วจริง ๆ ถ้าผมอยากให้คุณช่วยรักษาจะได้ไหมครับ?” เหอสุ่ยถอนหายใจ

เขาพูดอ้อม ๆ แต่ลู่ฉิวเยว่ยังคงเข้าใจดี

สิ่งที่เขาจะสื่อก็คือชายชราแก่มากแล้ว ร่างกายจึงอ่อนแอ หากยังกินอะไรไม่ได้อีกต่อไป สักวันหนึ่งคงเสียชีวิตเพราะขาดสารอาหาร