สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 314 ไปต่างประเทศเพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน

บทที่ 314 ไปต่างประเทศเพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน

ฉินซือหยุดชะงักไปเล็กน้อย ในดวงตาปรากฏรอยยิ้ม “ถ้าคิดจะขยายสาขา ผมว่าเราเลือกทำเลใจกลางเมืองเลยดีกว่า ตอนนี้ภาพลักษณ์ของร้านเราดีมาก ถึงราคาตึกในใจกลางเมืองจะแพง แต่ก็มีโอกาสสูงที่เราจะไม่ขาดทุน”

ลู่ฉิวเยว่คิดอะไรบางอย่างเล็กน้อย “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ตอนนี้ฉันยังไม่อยากคิดถึงเรื่องนี้ ฉันยังต้องไปแข่งขันทำอาหารนานาชาติอีก เอาไว้ให้แข่งขันจบเมื่อไหร่ เราค่อยมาพูดถึงเรื่องการขยายสาขากันดีกว่า”

“ได้สิ เราจะขยายสาขาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่การแข่งขันสำคัญที่สุด” ฉินซือพยักหน้า

คุณพ่อลู่ก็หัวเราะออกมาเช่นกัน “ใช่แล้ว ถ้าลูกชนะการแข่งขันครั้งนี้อีก ร้านอาหารของลูกก็จะโด่งดังมากไปกว่าเดิม”

“ฉิวเยว่ ลูกตั้งใจแข่งขันก็ดีแล้ว แต่อย่าเคร่งเครียดให้มากเกินไป แค่พยายามให้ดีที่สุดก็พอ” คุณแม่ลู่ปลอบโยนลูกสาวอย่างระมัดระวัง ก่อนจะคีบเนื้อหมูตุ๋นใส่ในชามข้าวให้แก่ลู่ฉิวเยว่

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มรับอย่างอ่อนหวาน “ได้เลยค่ะ หนูจะพยายามให้เต็มที่”

การแข่งขันทำอาหารนานาชาติรอบสุดท้ายจะจัดขึ้นที่ประเทศฝรั่งเศส และเนื่องจากเป็นประเทศที่อยู่ห่างไกลมาก เมื่อลู่ฉิวเยว่รับประทานอาหารที่บ้านพ่อแม่เสร็จแล้ว เธอจึงกลับบ้านไปเก็บกระเป๋าทันที

ภายในห้องนอน ลู่ฉิวเยว่กำลังพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

“คุณจะเอาไปแค่นี้เองเหรอ?” ฉินซือมองกระเป๋าเดินทางของหญิงสาวที่มีเสื้อผ้าและข้าวของเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “ฉันเอาไปแต่เสื้อผ้าที่ใส่ประจำวันน่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว ฉันไปแข่งทำอาหารไม่ได้ไปเที่ยว ส่วนของใช้ถ้าขาดเหลืออะไร ค่อยไปซื้อที่นู่นเอาก็ได้ค่ะ”

ลู่ฉิวเยว่มองเห็นจากหางตาว่าฉินซือกำลังดึงกระเป๋าเดินทางอีกใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง เธอจึงต้องขมวดคิ้ว “คุณจะเก็บกระเป๋าไปไหนน่ะ?”

เธอไม่เคยได้ยินสามีพูดมาก่อนเลยว่าในช่วงนี้จะเดินทางไปทำธุรกิจที่ไหน

“ฝรั่งเศสอยู่ตั้งไกล ผมเป็นห่วง เดี๋ยวผมจะไปเป็นเพื่อน ผมอยากรู้ว่าสภาพแวดล้อมที่นั่นเป็นยังไงบ้าง” ฉินซือตอบเธอพร้อมกับเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า

ลู่ฉิวเยว่ตกตะลึงและอดหัวเราะไม่ได้ “ฉินซือ ฉันไม่ใช่เด็กนะ คุณคิดว่าฉันดูแลตัวเองไม่ได้หรือไง? อย่าห่วงไปหน่อยเลยค่ะ”

ในความคิดของลู่ฉิวเยว่ ชาติที่แล้วเธอเคยเดินทางไปต่างประเทศมากมายพอสมควร จึงคิดว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่สิ่งสำคัญ เธอลืมนึกถึงไปเลยว่าการเดินทางไปต่างประเทศในยุคสมัยนี้เป็นเรื่องใหญ่มากแค่ไหน

ฉินซือพูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “ไม่มีทางครับ ถ้าคุณไปแข่งแค่ในประเทศยังพอว่า ผมก็คงไม่ต้องเป็นห่วงคุณหรอก แต่ฝรั่งเศสอยู่ไกลขนาดนี้ ผมต้องตามคุณไปแน่นอน”

ลู่ฉิวเยว่ไม่สามารถคัดค้านได้ จึงต้องตอบตกลงอย่างไม่มีทางเลือก

แต่อย่างไรก็ตาม ลู่ฉิวเยว่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนมาเคาะประตูบ้านในตอนบ่ายวันต่อมา

“เซวียนเซวียน มีเรื่องอะไรเหรอ?” ลู่ฉิวเยว่พบเจอกับหวังเซวียนเซวียนที่ยืนอยู่หน้าประตู จึงเปิดประตูให้เขาเข้ามาในบ้าน

หวังเซวียนเซวียนยิ้มกว้างและนำผลไม้อบแห้งของฝากจากที่บ้านวางลงบนโต๊ะ “พี่ครับ ผมได้ยินว่าพี่จะไปแข่งทำอาหารที่ฝรั่งเศส ผมขอไปด้วยได้ไหม”

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกปวดหัวขึ้นมาจริง ๆ “นายจะตามฉันไปทำไม?”

“พ่อกับแม่บอกว่าพี่เป็นผู้หญิงตัวคนเดียว เดินทางไปต่างประเทศไม่ปลอดภัย พวกท่านก็เลยอยากให้ผมช่วยตามไปดูแลพี่” หวังเซวียนเซวียนมองหน้าลู่ฉิวเยว่ด้วยความเป็นกังวล

ถ้าเธอจะไปต่างประเทศ อย่างน้อยมีคนติดตามไปด้วยสักคนก็ดีกว่าไปตัวคนเดียว

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะและหยอกเย้าว่า “นายเพิ่งแต่งงาน แต่จะตามฉันไปฝรั่งเศสแบบนี้ เดี๋ยวฉีฉีก็โกรธเอาหรอก”

เมื่อหวังเซวียนเซวียนได้ยินเช่นนั้น เขาก็รีบยกมือตบหน้าอกทันที “เรื่องนี้ผมคุยกับฉีฉีเรียบร้อยแล้วครับ เธอเองก็อยากให้ผมตามไปดูแลพี่เหมือนกัน”

หวงฉีฉีชื่นชอบลู่ฉิวเยว่จากใจจริง แม้แต่บางครั้งผู้เป็นสามีอย่างหวังเซวียนเซวียนก็ยังอดนึกอิจฉาไม่ได้

“ไม่จำเป็นหรอก พี่เขยนายบอกว่าจะตามฉันไปเหมือนกัน หรือนายกลัวว่าเขาจะดูแลฉันไม่ได้?” ลู่ฉิวเยว่ยังคงปฏิเสธ

หวังเซวียนเซวียนกำลังมีหน้าที่การงานที่รุ่งเรือง คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะขอลาหยุด

แต่อย่างไรก็ตาม หวังเซวียนเซวียนยังไม่ทันได้พูดอะไร ฉินซือก็เปิดประตูเข้ามาและได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นพอดี เขาจึงเบิกตาโตและยิ้มว่า “ถ้าเขาอยากไปก็ให้ไปเถอะ เดี๋ยวผมจะเขียนวันลาหยุดให้เอง พวกเราจะออกไปท่องโลกกว้างด้วยกัน เซวียนเซวียน ฉันจะพานายไปดูร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ฝรั่งเศสเอง”

หวังเซวียนเซวียนกำลังจะปฏิเสธ แต่เมื่อได้ยินคำว่า ‘ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า’ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายระยิบระยับขึ้นมาทันที เขาหันไปขอร้องลู่ฉิวเยว่ว่า “พี่ครับ ให้ผมไปเถอะนะ ผมอยากรู้ว่าเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ฝรั่งเศสมีหน้าตาเป็นยังไง”

“นายจะไปจริง ๆ ใช่ไหม?” ลู่ฉิวเยว่ถามย้ำเพื่อความมั่นใจ

“จริงสิครับ!” หวังเซวียนเซวียนตอบรับอย่างหนักแน่น

เมื่อเห็นว่าน้องชายยืนยันจะไปให้ได้ ลู่ฉิวเยว่ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากยอมตกลง

“ขอบคุณครับพี่ พี่ใจดีที่สุดในโลกเลย!” หวังเซวียนเซวียนร้องตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

“เอาเถอะ รีบกลับบ้านไปเก็บของได้แล้ว” ลู่ฉิวเยว่โบกมือไล่ด้วยความหมดหวัง

ลู่ฉิวเยว่คิดว่าคงไม่มีผู้เข้าแข่งขันคนไหนพา ‘บอดี้การ์ด’ ติดตัวไปด้วยถึงสองคนแบบเธอแน่ ๆ

การแข่งขันทำอาหารนานาชาติถูกจัดขึ้นมานานหลายปีแล้ว ดังนั้น ขั้นตอนทุกอย่างจึงดำเนินไปด้วยความราบรื่น

การขอวีซ่าได้รับอนุมัติอย่างรวดเร็ว

เมื่อถึงวันเดินทาง พ่อแม่ของลู่ฉิวเยว่รวมไปถึงพ่อแม่ของหวังเซวียนเซวียนยังคงรู้สึกเป็นห่วงเธอไม่หาย สุดท้ายก็ยืนยันว่าจะมาส่งพวกเธอที่ท่าเรือ

“ฉิวเยว่ โลกข้างนอกไม่ได้สงบสุขเหมือนบ้านเราหรอกนะ ลูกต้องดูแลตัวเองให้ดี” คุณแม่ลู่จับมือลูกสาวด้วยความเป็นกังวล

ลู่ฉิวเยว่รู้ดีว่าการเดินทางไกลมากที่สุดของแม่เธอ ก็คือการเดินทางเข้าเมืองหลวง เพราะฉะนั้น ฝรั่งเศสจึงเหมือนเป็นโลกอีกใบของแม่เธอ เมื่อเธอกำลังจะต้องเดินทางไกลขนาดนี้ ลู่ฉิวเยว่จึงเข้าใจดีว่าแม่คงเป็นห่วงขนาดไหน

“ฉินซือ ฉิวเยว่เป็นคนทำอะไรใจร้อนวู่วาม ฝากดูแลด้วยนะ” คุณพ่อลู่ตบไหล่ฉินซือ

การที่ลูกสาวของเขาเปลี่ยนไปกลายเป็นหญิงแกร่งคนเก่งในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ทำให้คุณพ่อลู่ทั้งรู้สึกมีความสุขและเป็นกังวลในเวลาเดียวกัน

ฉินซือยิ้มกว้าง “พ่อครับ พ่อไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะพาฉิวเยว่กลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน”

“ใช่แล้วครับ คุณอาไม่ต้องห่วงนะครับ” หวังเซวียนเซวียนก็ตบหน้าอกตนเอง รับปากเช่นกัน “ผมจะดูแลพี่ให้ดีที่สุด”

“แกน่ะ อย่าไปสร้างปัญหาอะไรให้พี่เขาก็พอแล้ว!” คุณแม่หวังจ้องมองตาขวาง

หวังเซวียนเซวียนรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายเป็นมารดาบังเกิดเกล้าของเขาเอง ดังนั้น เขาจึงไม่ได้ว่าอะไร

ลู่ฉิวเยว่สามารถรับรู้ได้ถึงความห่วงใยและความปรารถนาดีที่ทุกคนมีต่อเธอ เมื่อเห็นว่าเรือโดยสารขนาดใหญ่ยักษ์กำลังจะมาเข้าเทียบท่าแล้ว เธอก็โบกมือลาทุกคน “เรือมาถึงแล้วค่ะ ทุกคนกลับกันก่อนเถอะ เดี๋ยวก็คงมีคนมาเต็มท่าเรือแล้ว ระมัดระวังกันด้วยนะคะ”

โดยเฉพาะพ่อของเธอที่ขากระเผลก การเดินทางไปไหนมาไหนจึงไม่ค่อยสะดวกมากนัก

“ลุงหลิว ฝากพาทุกคนกลับบ้านด้วยนะครับ” ฉินซือกวักมือเรียกคนขับรถที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ก่อนจะหันกลับมาจูงมือลู่ฉิวเยว่เดินขึ้นไปบนเรือ

หวังเซวียนเซวียนเดินติดตามพวกเขาไปทางด้านหลังพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง

เรือค่อย ๆ ออกมาจากท่าเรืออย่างช้า ๆ เมื่อเห็นครอบครัวของตัวเองหายลับไปจากสายตา หัวใจของลู่ฉิวเยว่ก็เริ่มกลับมาเป็นปกติสุขอีกครั้ง

“พี่ครับ ดูทะเลสิ!” หวังเซวียนเซวียนไม่เคยขึ้นมาบนเรือลำใหญ่มาก่อน เขาจึงอดยิ้มด้วยความประหลาดใจไม่ได้เมื่อเห็นเรือลำนี้แล่นออกมาจากชายฝั่ง

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะด้วยความเอ็นดู เธอแทบไม่เคยเห็นน้องชายทำตัวเป็นเด็กขนาดนี้มาก่อน ดังนั้น เธอจึงไม่ได้รบกวนความสนใจของเขา และยังไหลตามน้ำไปด้วยอีกว่า “ใช่ ทะเลสวยมากเลยเนอะ”

“พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ อย่ายืนตากลมอยู่ตรงนี้เลย” ฉินซือไม่มีทางเลือกนอกจากจับมือลู่ฉิวเยว่และพาเธอเข้าไปข้างใน

ตอนนี้ยังเป็นฤดูหนาว อากาศข้างนอกเย็นมาก คงไม่ดีแน่ถ้าเธอไม่สบายขึ้นมา และที่สำคัญก็คือลู่ฉิวเยว่กำลังจะต้องเข้าร่วมการแข่งขันทำอาหารนานาชาติ เพราะฉะนั้น เธอจึงจำเป็นต้องรักษาสุขภาพไว้ให้ดี