สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 300 จับตัวคนร้าย

บทที่ 300 จับตัวคนร้าย

อาจารย์หลี่ได้แต่จ้องมองไปยังทิศทางที่ลู่ฉิวเยว่ที่เดินออกไป พร้อมกับก่นด่าอยู่ในใจเท่านั้น

แววตาของนักเรียนชายคนนั้นยิ่งมีพิรุธมากขึ้น นิ้วมือของเขาจับปากกาแน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว

ในขณะนี้ ลู่ฉิวเยว่แน่ใจแล้วว่าคนคนนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน

เธอเดินตรงไปยังทิศทางของเขาและคว้ากระดาษข้อสอบมาจากมือ

“เธอจะทำอะไร? มันจะเป็นฉันไปได้ยังไง? อย่ามากล่าวหาคนมั่วซั่วนะ!” นักเรียนชายตกใจเล็กน้อย จับกระดาษข้อสอบในมือแน่นไม่ยอมปล่อยให้เธอแย่งไป

“ใช่แล้ว ลู่ฉิวเยว่ เธอจะมากล่าวหาผู้อื่นตามใจชอบไม่ได้” อาจารย์หลี่เดินตามมาเกลี้ยกล่อมลู่ฉิวเยว่

คนที่กล่าวหาเธอตามใจชอบกลับมาสั่งสอนไม่ให้เธอกล่าวหาผู้อื่น ลู่ฉิวเยว่รู้สึกอยากจะหัวเราะออกมาจริง ๆ

ถ้าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น ก็เพราะคงมีครูไม่ดีแบบนี้นี่แหละ ลู่ฉิวเยว่หันกลับมามองหน้าอาจารย์หลี่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ

อาจารย์หลี่เหงื่อตกด้วยความรู้สึกผิดทันที เมื่อเห็นสายตาของลู่ฉิวเยว่ สุดท้าย ก็ต้องก้มหน้าหลบสายตาของหญิงสาวไปในที่สุด

อาจารย์หลี่เห็นคนที่โยนกระดาษออกมา แต่นักเรียนคนนั้นมาจากหมู่บ้านต้าเหอเหมือนเธอ อีกทั้งยังมีความสนิทสนมคุ้นเคยกับครอบครัวของเธออีกด้วย ด้วยเหตุนี้เอง อาจารย์หลี่จึงเลือกที่จะปกป้องเขา

และ…

อาจารย์หลี่ได้แต่แอบนึกเสียใจอยู่ไม่หายที่คนในหมู่บ้านอุตส่าห์ทำตามคำแนะนำของเฉิงเฉิง แต่สุดท้ายนางมารร้ายลู่ฉิวเยว่กลับไม่ยอมจ่ายเงินและไม่ไว้หน้าพวกเธอเลยสักนิด

เมื่ออาทิตย์ก่อน คุณลุงของเธอในหมู่บ้านได้เดินทางไปพูดคุยเรื่องการร่วมธุรกิจกับลู่ฉิวเยว่ แต่นางมารร้ายลู่ฉิวเยว่กลับเรียกตำรวจมาจับพวกของคุณลุงไปหน้าตาเฉย

ลู่ฉิวเยว่จับคุณลุงในหมู่บ้านของเธอและยังมาใส่ความเธออีก นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมต้องกลัว? ก็แค่อยากเอาลายมือมาเทียบดูแค่นั้นเอง” ลู่ฉิวเยว่พูด

ในเมื่ออีกฝ่ายตั้งใจกลั่นแกล้งเธอก่อน ลู่ฉิวเยว่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องใจดีอีกต่อไป

นักเรียนชายคนนั้นยังคงจับกระดาษข้อสอบไม่ยอมปล่อย ตะโกนออกมาว่า “เธอจะมาอ่านข้อสอบของฉันได้ยังไง!”

ลู่ฉิวเยว่ไม่พูดอะไร แต่หันกลับไปมองรองอาจารย์ใหญ่ที่นั่งพุงโตอยู่ภายในห้อง

รองอาจารย์ใหญ่ยกมือตบโต๊ะด้วยความเกรี้ยวกราด จ้องมองไปที่นักเรียนชายคนนั้นด้วยสายตาดุดัน “ถ้าไม่ใช่เธอ แล้วยังจะกลัวอะไร! อย่าทำให้พวกฉันต้องเสียเวลา! เอากระดาษข้อสอบมาดูเดี๋ยวนี้!”

นักเรียนชายตื่นตกใจจนใบหน้าขาวซีด แต่เขาก็ปฏิเสธที่จะส่งมอบกระดาษข้อสอบอยู่ดี

“ว่าไง? เธอไม่อยากเรียนอยู่ในโรงเรียนนี้อีกแล้วใช่ไหม?” รองอาจารย์ใหญ่จ้องมองไปยังสายตารู้สึกผิดของนักเรียนชายที่อยู่ตรงหน้า และรู้สึกมั่นใจว่าคนร้ายตัวจริงต้องเป็นเจ้าหมอนี่แน่นอน!

นักเรียนชายตกตะลึงกับคำพูดนี้

ลู่ฉิวเยว่ดึงกระดาษข้อสอบมาตรวจดูอย่างตั้งใจ ก่อนจะส่งกระดาษข้อสอบและกระดาษแผ่นนั้นให้แก่รองอาจารย์ใหญ่ “ใช่แล้วค่ะ เขาเป็นคนทำ”

เมื่อรองอาจารย์ใหญ่เห็นลายมือ เขาก็ยิ่งโมโหมากขึ้น เขาโมโหจนอยากจะกินเลือดกินเนื้อนักเรียนชายคนนั้นเลยทีเดียว

เพราะนักเรียนชายคนนี้เกือบจะทำลายภาพลักษณ์ของโรงเรียนเสียแล้ว!

“ในห้องมีคนอยู่ตั้งเยอะแยะ ทำไมถึงคิดว่าจะเป็นของเด็กคนนี้ล่ะ? คนอื่นอาจจะมีลายมือคล้าย ๆ กันก็ได้” อาจารย์หลี่พูดแก้ตัวแทน

นักเรียนชายเหมือนเห็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตของตัวเอง จึงรีบพยักหน้าด้วยความร้อนรน “ใช่แล้วครับ ผมถูกใส่ร้าย! ผมจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง? แค่ทำข้อสอบผมยังไม่มีเวลาเลย ผมไม่เหลือเวลาไปทำเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอกครับ!”

“แน่นอนว่าฉันคงกล่าวหานายแบบเลื่อนลอยไม่ได้” ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า

“ใช่ไหมล่ะ?” นักเรียนชายมีดวงตาเป็นประกายแวววาวราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะในลำคอ “ในเมื่อเรามีลายนิ้วมือคล้ายกันแบบนี้ ฉันว่าให้ตำรวจมาตรวจสอบเลยดีกว่า พวกเขาเป็นมืออาชีพ ไม่มีทางดูผิดแน่นอน”

คำพูดของเธอไม่ต่างจากสายฟ้าฟาดลงกลางใจของนักเรียนชายผู้นั้น รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าของเขา ในขณะที่หันไปมองอาจารย์หลี่อย่างต้องการความช่วยเหลือ

จะทำอย่างไรดีนะ? ถ้ามีตำรวจเข้ามายุ่ง เรื่องนี้คงไม่จบง่าย ๆ แน่

“ทำไมนายต้องมองหน้าอาจารย์หลี่ตลอดเลยล่ะ? มีอะไรติดหน้าอาจารย์อยู่หรือไง?” ลู่ฉิวเยว่แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจและหันไปมองหน้าอาจารย์หลี่เช่นกัน

อาจารย์หลี่รู้สึกเหมือนหัวใจจะวายตาย ต้องการบีบคอนักเรียนชายคนนั้นให้ตายด้วยมือของตนเอง

เจ้าเด็กโง่คนนี้ ทำอะไรไม่ยั้งคิด และในเวลานี้ ก็ยังจะลากเธอให้เดือดร้อนไปด้วยอีกหรือ?

นักเรียนชายตื่นตระหนกกับคำพูดของลู่ฉิวเยว่ เขากลับมาได้สติและรีบสั่นศีรษะด้วยความหวาดกลัว “ไม่ใช่นะ ไม่ใช่”

หลังจากพูดจบแล้ว เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองแสดงพิรุธมากเกินไป จึงอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาดยิ่งนัก

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเยาะ “ไม่เป็นไร งั้นเราเชิญตำรวจมาเลยดีกว่า”

“ฉันเอง ฉันเป็นคนทำเองแหละ!” นักเรียนชายกัดฟันยอมรับผิดในที่สุด

เมื่อเขาพูดออกมาเช่นนี้ ห้องเรียนก็ตกอยู่ในความเงียบจนวังเวง หลังจากนั้น ก็เริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้น ทุกคนในห้องต่างก็ชี้ไปที่นักเรียนชายคนนั้นและพูดคุยกันอย่างสนุกปาก

บางคนก็ชี้มือไปที่อาจารย์หลี่และกระซิบกระซาบเช่นกัน พิจารณาจากสีหน้า ต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน

“ทำไมนายถึงทำแบบนี้กับฉัน? ฉันจำได้ว่าไม่เคยมีเรื่องอะไรกับนายมาก่อนเลยนี่” ลู่ฉิวเยว่หรี่ตาลง พูดเสียงเข้ม

นักเรียนชายคนนั้นเม้มริมฝีปาก

“ถึงอย่างไรพวกเราก็เรียนที่เดียวกัน ยังไงก็ต้องเจอหน้ากันทุกวัน ลู่ฉิวเยว่ อีกหน่อยเธอกับเขาอาจจะเข้ากันได้ดีก็ได้ อย่าเพิ่งทำอะไรรุนแรงเลยดีกว่า” อาจารย์หลี่หรี่ตาลงและพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

นักเรียนชายเข้าใจในความหมายของอาจารย์โดยทันที เขาไม่พูดอะไรออกมาอีกแล้ว

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ ตอบกลับไปด้วยเสียงเรียบเฉย “นายมาจากหมู่บ้านต้าเหอใช่ไหม?”

นักเรียนชายคนนี้มีหน้าตาละม้ายคล้ายกับคนที่มาก่อกวนเธอเมื่อครั้งที่แล้ว หรือว่าจะเป็นญาติกัน?

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงหลังลู่ฉิวเยว่ไม่ค่อยได้มาโรงเรียนสักเท่าไหร่ และคนกลุ่มเดียวที่เธอมีเรื่องด้วย ก็คือคนจากหมู่บ้านต้าเหอ

นักเรียนชายพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว “ใช่ ทำไมเหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อาจารย์หลี่ก็รู้สึกอยากจะเปิดกะโหลกของนักเรียนชายคนนี้ดูเหลือเกินว่าสมองมีแต่ขี้วัวใช่หรือไม่

ทำไมถึงได้หลงกลลู่ฉิวเยว่ง่ายดายนัก?

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้ารับทราบ หันกลับมามองหน้าอาจารย์หลี่ “อาจารย์ก็มาจากหมู่บ้านนั้นเหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ?”

ลู่ฉิวเยว่สงสัยอาจารย์คนนี้จริง ๆ

อาจารย์หลี่กลืนน้ำลายด้วยความประหม่าและหัวเราะออกมากลบเกลื่อน “เธอถามทำไมไม่ทราบ คุณลู่ เธอจะอยากรู้ไปทำไมว่าอาจารย์มาจากที่ไหน?”

อาจารย์หลี่มองรอบตัว ต้องการจะเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น แต่เมื่อเห็นว่าทุกคนยังคงจ้องมองมาที่ตัวเองไม่วางตา เธอก็รู้แล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ

สีหน้าของรองอาจารย์ใหญ่เปลี่ยนไป

เขาไม่คิดเลยว่าในเรื่องราวครั้งนี้จะถึงกับมีคุณครูในโรงเรียนเกี่ยวข้องด้วย! นับว่าเป็นเรื่องที่ทำให้โรงเรียนเสื่อมเสียเกียรติอย่างมาก!

“เอาล่ะ ในเมื่อตอนนี้เรารู้ตัวคนผิดแล้ว ยังเหลือเวลาทำข้อสอบอีก 10 นาที เมื่อทำข้อสอบเสร็จแล้วทุกคนก็กลับออกไปได้” รองอาจารย์ใหญ่เกรงว่าอาจารย์หลี่จะไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ได้ ดังนั้น เขาจึงรับหน้าที่ดูแลการสอบเอง

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเยาะออกมา “ครั้งนี้ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่ก็แค่ครั้งนี้เท่านั้น ถ้ายังมีครั้งต่อไปอีก ฉันจะยื่นหลักฐานแจ้งตำรวจ แล้วพวกเราก็ไปเจอกันในชั้นศาลดีกว่า”

แม้ว่าเธอจะไม่ได้มองไปที่ใครเป็นพิเศษ แต่อาจารย์หลี่ก็รู้ดีว่าลู่ฉิวเยว่ผู้มีใบหน้าไร้เดียงสาและบริสุทธิ์กำลังพูดกับตัวเองรวมไปถึงนักเรียนชายคนนั้น

อาจารย์หลี่ยิ่งเกลียดชังลู่ฉิวเยว่มากไปกว่าเดิมในหัวใจ

ทำไมลู่ฉิวเยว่ถึงพูดกับเธอแบบนี้นะ? เธอเป็นครู แล้วเธอก็ยังไม่ได้คิดบัญชีลู่ฉิวเยว่เรื่องที่เรียกตำรวจมาจับลุงของเธอเมื่อครั้งที่แล้วเลยด้วย!