สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 298 ถูกกล่าวหาว่าทุจริต

บทที่ 298 ถูกกล่าวหาว่าทุจริต

เมื่อเห็นอาจารย์ไร้ความสามารถตรงหน้า เธอจึงรู้สึกไม่พอใจและเสียดายเวลา เอาเวลาออกไปข้างนอก เพื่อหารือเรื่องความร่วมมือทางธุรกิจยังจะดีกว่า

“แค่เธอเหรอ?” อาจารย์สอนคณิตศาสตร์ยิ้มเยาะ แล้วมองเธอด้วยสายตาดูถูก “อย่าทำเรื่องตลกที่จะทำให้ชั้นเรียนของเราเสื่อมเสีย อย่าบอกว่าฉันเป็นอาจารย์ของเธอ เมื่อเธอออกไปข้างนอก”

เธอเชื่อมั่นอย่างยิ่ง ว่านักเรียนคนนี้กำลังพยายามอดทนอยู่ แม้ว่าอาจารย์สอนคณิตศาสตร์อย่างพวกเธอ จะพูดไม่ได้ว่าเก่งที่สุดในเมืองหลวง แต่ก็ถือว่าเก่งมาก ขณะนี้มีนักเรียนคนหนึ่งพูดอย่างหยิ่งผยอง ว่าสามารถตอบทุกคำถามได้ถูกต้อง นี่ไม่ใช่การตบหน้าพวกเธอเหรอ?

ก่อนที่ลู่ฉิวเยว่จะทันได้ตอบ เสียงของอาจารย์อีกคนก็ดังมาจากด้านหลัง “ให้เธอลองดูสิ”

ด้วยเหตุนี้ อาจารย์หลายคนจึงออกมานอกห้องเรียน ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว ให้เธอลองทำดูสิ การส่งเสียงดังในห้องเรียนตลอดเวลาแบบนี้ไม่ถูกต้อง อย่าให้กระทบต่อการสอบของนักเรียนคนอื่น”

แต่แม้ว่าพวกเขาจะพูดแบบนี้ แต่ในใจไม่ได้เชื่อเลย พวกเขาแค่ยินดีที่จะได้เห็นลู่ฉิวเยว่อับอายขายหน้า

เมื่อสักครู่นี้ ลู่ฉิวเยว่บอกว่าเธอสามารถตอบคำถามข้อสอบทั้งหมด ที่พวกเขาออกได้ ซึ่งทำให้อาจารย์สอนคณิตศาสตร์ทุกคนที่นี่ ไม่พอใจอย่างไม่ต้องสงสัย

“ได้ค่ะ งั้นไปเลย” อาจารย์ผู้หญิง ที่เพิ่งยึดกระดาษข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์ของลู่ฉิวเยว่ ส่งเสียงเย็นชาแล้วเดินนำไปข้างหน้า ขณะถือกระดาษข้อสอบ

ลู่ฉิวเยว่เดินตามไปอย่างใกล้ชิด ส่วนอาจารย์คนอื่นหลายคนก็อยากรู้เช่นกัน จนเหลืออาจารย์เพียงคนเดียวเท่านั้นที่คอยคุมสอบ ส่วนคนอื่น ๆ ตามไปที่ห้องพักอาจารย์เพื่อดูความสนุกสนาน

“ได้ค่ะอาจารย์ อาจารย์ตั้งโจทย์ได้เลยค่ะ” ลู่ฉิวเยว่พูดทันทีที่เธอเข้าไปในห้องพักอาจารย์

เมื่ออาจารย์หลี่เห็นสีหน้าไม่แยแสของเธอ ก็รู้สึกว่าตนกำลังถูกดูถูกอย่างมาก จึงกัดฟันจ้องมองเธอ แล้วค้นหาข้อสอบ

ทันใดนั้นเธอก็นึกบางอย่างขึ้นได้ จึงหยุดมือที่กำลังค้นอยู่ แล้วหยิบกระดาษข้อสอบชุดใหม่ออกมาจากลิ้นชัก “เธอแค่เขียนคำตอบลงไป”

อาจารย์ที่อยู่ข้างหลังตกตะลึงเมื่อเห็นกระดาษทดสอบ แล้วมองด้วยความประหลาดใจ “อาจารย์หลี่ ใช้ข้อสอบชุดนี้จะดีหรอ?”

ข้อสอบนี้จัดทำขึ้นโดยสำนักวิชาการ เมื่อไม่นานมานี้ โดยได้รับความช่วยเหลือจากอาจารย์มหาวิทยาลัย ในนั้นต้องใช้ความรู้มากมายในระดับมหาวิทยาลัยเท่านั้น พวกเขาคิดว่ามันผิดกฎเกณฑ์เกินไป จึงไม่ได้ใช้มันทดสอบนักเรียน

ตอนนี้จะเอามาใช้กับนักเรียนที่มีความรู้ระดับมัธยมปลาย จะไม่ทำให้เธอลำบากใจเหรอ

“มีอะไรผิดปกติ” อาจารย์หลี่ตบกระดาษข้อสอบลงบนโต๊ะตรงหน้าลู่ฉิวเยว่

วันนี้เธอต้องจัดการนักเรียนคนนี้ให้ได้!

ลู่ฉิวเยว่เพียงแค่เหลือบมองกระดาษข้อสอบ แล้วยิ้ม “งั้นเริ่มทำเลยนะคะ”

พูดจบก็หยิบปากกาบนโต๊ะ แล้วนั่งลงตอบคำถาม

อาจารย์หลายคนมองดูเงียบ ๆ ราวกับกำลังดูละครอยู่

แต่ในไม่ช้า สีหน้าเย้ยหยันของพวกเขา ก็กลายเป็นจริงจัง ในที่สุดก็กลายเป็นความตกใจ พวกเขาทุกคนป้องปากกระซิบกับเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้าง ๆ “ไม่มีทาง นักเรียนคนนี้ทำได้จริง ๆ!”

“ฉันก็คิดว่าถูกหมดทุกข้อเลย เธอยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้ยังไง! ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอดูถูกกระดาษแผ่นเล็ก ๆ เมื่อกี้ คำตอบที่ผิดเหล่านั้น เป็นเพียงการดูถูกสติปัญญาของแม่สาวน้อยคนนี้”

บางคนประหลาดใจ บางคนก็มีสีหน้าบึ้งตึง

ใบหน้าของอาจารย์หลี่เปลี่ยนเป็นแดงก่ำก่อนจะซีดเผือด มันวิเศษมาก

คำถามบางข้อในข้อสอบนี้มาจากมหาวิทยาลัย เธอไม่ได้เรียนตอนที่อยู่มหาวิทยาลัย แต่ตอนนี้เธอกลับเห็นนักเรียนมัธยมปลาย กำลังรีบแก้โจทย์อย่างสบาย ๆ จึงเหมือนกับการกดหน้าเธอแล้วถูลงกับพื้น

“เป็นยังไงบ้างคะอาจารย์ ต้องการตรวจเลยไหมคะ?” ครึ่งชั่วโมงต่อมา ลู่ฉิวเยว่หยุดเขียน แล้วยืนขึ้นมองหน้าเธอ

น้ำเสียงของคำพูดนั้นสงบมาก แต่สำหรับอาจารย์หลี่ มันเป็นการประชดครั้งใหญ่ เธอกัดฟันตอบว่า “ถ้าอย่างนั้นการที่เธอจดบันทึกนั้นไปใช้ระหว่างการสอบ ก็แสดงว่าเธอกำลังทุจริตอยู่ดี”

เธอขมวดคิ้วตะโกนเสียงดัง ราวกับว่าการทำเช่นนี้จะช่วยรักษาหน้าเธอไว้ได้เล็กน้อย

ลู่ฉิวเยว่มองตรงไปที่เธอ แล้วพูดอย่างไม่สุภาพ “ข้อเท็จจริงอยู่ตรงหน้าอาจารย์แล้ว ทำไมอาจารย์ยังไม่เชื่ออีกล่ะคะ? อาจารย์จะพอใจใช่ไหมคะ ถ้าฉันทำโจทย์ไม่ได้?”

อาจารย์หลี่สำลักไปครู่หนึ่ง

“เอาล่ะ เธอมีความสามารถจริง ๆ ไม่จำเป็นต้องลอกคนอื่น” อาจารย์คนอื่นทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเดินไปตบไหล่อาจารย์หลี่

จากนั้นก็หันไปหาลู่ฉิวเยว่ แล้วพูดว่า “เอาล่ะ ยังมีเวลาเหลืออีกครึ่งชั่วโมงก่อนหมดเวลาสอบ นำกระดาษข้อสอบของเธอกลับไปทำได้”

แต่ลู่ฉิวเยว่ไม่ต้องการถูกพวกเขาไล่ออกไปเช่นนั้น เธอยืนนิ่งตรงจุดนั้น ไม่ไหวติง “อาจารย์คะ คนอื่นโยนกระดาษนั้นมาทางฉัน เพื่อใส่ร้ายฉัน ฉันคิดว่าไม่ควรปล่อยให้นักเรียนที่มีเจตนาชั่วร้ายไปง่าย ๆ กรุณาตรวจสอบอย่างเคร่งครัดด้วยค่ะ”

เธอรู้ดีว่าความคิดเห็นของสาธารณชนมีพลังแค่ไหน การที่เธอถูกจับได้ว่าแอบรับบันทึกคำตอบในวันนี้ คงจะเป็นที่รู้กันไปทั่วทั้งโรงเรียนในไม่ช้า ไม่ว่าเธอจะอธิบายอย่างไร เพื่อนร่วมชั้นของเธอก็จะคิดว่าคะแนนสอบของเธอได้มาจากการลอกคนอื่น

วิธีเดียวที่จะจัดการกับเรื่องนี้ คือการหาคนที่โยนบันทึกนั้นมาด้วยเจตนาชั่วร้าย เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าเธอเป็นผู้บริสุทธิ์

“ตอนนี้ทุกคนกำลังสอบอยู่ แล้วทำไมเราต้องรบกวนคนอื่นเพื่อเธอด้วยล่ะ อีกทั้งเรายังเป็นอาจารย์ ไม่ใช่พี่เลี้ยงของเธอ ทำไมเราจะต้องเสียเวลาไปตรวจสอบเรื่องแบบนี้ด้วย ในเมื่อเรื่องได้รับการแก้ไขแล้ว เธอก็ควรกลับไปทำข้อสอบของตัวเอง” อาจารย์หลี่ไม่พอใจมาก

“แล้วทำไมฉันถึงถูกกล่าวหาโดยไม่มีเหตุผลล่ะค่ะ อาจารย์คิดว่าเวลาของอาจารย์มีค่ามากกว่าชื่อเสียงของฉันเหรอคะ?” ลู่ฉิวเยว่กอดอกพูด ดวงตาทรงอัลมอนด์สีเข้มของเธอเย็นชาราวปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็ง ทำให้คนถูกมองรู้สึกหนาวไปทั้งตัว

อาจารย์หลี่ผงะ และยิ่งโกรธมากขึ้นหลังได้ยินคำโต้ตอบ “ศิษย์ดูหมิ่นอาจารย์ได้อย่างไร เธอยังสมควรได้เรียนอีกเหรอ!”

“อาจารย์กล่าวหานักเรียนแบบนี้ได้ยังไง อาจารย์สมควรที่จะเป็นอาจารย์ไหมคะ อาจารย์ที่กล่าวหานักเรียนไม่เลือกหน้าแบบอาจารย์ มีแต่จะทำร้ายนักเรียนมากขึ้น ยอมรับผิดแล้วลาออกไปเถอะค่ะ!” ลู่ฉิวเยว่ตอบโต้ด้วยคำพูดเฉียบคม

“อาจารย์ใส่ร้ายความบริสุทธิ์ของฉัน และดูถูกความสามารถฉันมาก อาจารย์ต้องสืบเรื่องนี้ให้ได้ในวันนี้ ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้จะไม่มีวันจบแน่ค่ะ!” เธอตะโกน

อาจารย์ที่อยู่รอบตัวต่างตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แม้จะต้องการขัดจังหวะ แต่พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะโน้มน้าวอย่างไร

อีกทั้งยังรู้สึกด้วยว่าเรื่องนี้ อาจารย์หลี่ทำเกินไปจริง ๆ

“เหลวไหลกันใหญ่แล้ว!” ชายคนหนึ่งนอกประตู ตะโกนด้วยความโกรธ

ลู่ฉิวเยว่หันไปเห็นชายวัยกลางคนที่มีพุงใหญ่เดินเข้ามา

แม้ว่าคำพูดของเขาจะพุ่งเป้าไปที่ทุกคน แต่สายตาของเขามุ่งไปที่ลู่ฉิวเยว่ โดยไม่มีการปกปิดความไม่พอใจในสายตาเลย

ลู่ฉิวเยว่อดกัดฟันแน่นไม่ได้ ขณะคิดว่าเธอจะเอาชนะชายคนนี้ให้ได้

“เกิดอะไรขึ้น รีบเล่ามาให้ละเอียด” รองอาจารย์ใหญ่กวาดสายตามองคนที่อยู่ในห้อง

อาจารย์ที่อยู่ข้างเขาเป็นคนแรกที่พูด เขาอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน โดยไม่ได้พูดเกินจริง

แต่หลังจากได้ฟังดังนั้น รองอาจารย์ใหญ่ก็ไม่คิดจะตำหนิอาจารย์หลี่เลย แต่กลับมองลู่ฉิวเยว่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ “เนื่องจากได้รับการพิสูจน์แล้ว ว่าไม่ใช่เธอที่ทำข้อสอบไม่ได้ ดังนั้นก็กลับไปสอบซะ แล้วอย่าทำให้อาจารย์ต้องขายหน้าอีก”