สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 295 คนหมู่บ้านต้าเหอมาสร้างปัญหา

บทที่ 295 คนหมู่บ้านต้าเหอมาสร้างปัญหา

แต่แผนไม่สามารถเปลี่ยนแปลงปุบปับได้ ในวันต่อมา ขณะที่ลู่ฉิวเยว่กำลังจะออกไปข้างนอก เธอก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมาหาเธอที่ชั้นล่าง

เธอตกตะลึง ก่อนตระหนักได้ว่าคนเหล่านี้ คือคนที่เฉิงเฉิงชวนมาทานอาหารเย็นกับเธอเมื่อครั้งนั้น

ลู่ฉิวเยว่ขมวดคิ้ว รู้สึกไม่ดีในใจ และกำลังจะขึ้นไปชั้นบน

“ลู่ฉิวเยว่!” คนกลุ่มนั้นมาหาเธอถึงที่นี่แล้ว พวกเขาจะปล่อยเธอไปได้อย่างไร ลุงสองเป็นคนแรกที่ก้าวเข้าไปคว้าแขนเธอไว้ “อย่าเพิ่งหนี เรามาพูดเรื่องความร่วมมือกันก่อนเถอะ!”

“ใช่! เรามาคุยกันก่อนเถอะ!” ผู้หญิงที่อยู่ข้างเธอกล่าวเสริม ด้วยสีหน้าประจบประแจง หากเธอไม่เปลี่ยนสีหน้าแบบนี้ ลู่ฉิวเยว่คงคิดว่าเธอไม่ใช่คนที่ก้าวร้าวในวันนั้น

“เราจะร่วมมือกันได้อย่างไรคะ การเจรจาจบไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ” ลู่ฉิวเยว่ขมวดคิ้ว แล้วผละตัวออกจากมือของลุงสอง ขณะครุ่นคิดในใจว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน ถึงจะไปถึงป้อมรักษาความปลอดภัย

ลุงสองถูมือแล้วยิ้ม “ใช่แล้ว ใช่แล้ว คุณลู่ เรามีเนื้อสดเยอะเท่าที่คุณต้องการในหมู่บ้านของเรา”

เมื่อวานนี้ เขาตระหนักได้หลังจากฟังคำพูดของเพื่อนว่าลู่ฉิวเยว่เป็นลูกค้ารายใหญ่ ที่สามารถซื้อเนื้อสดได้หลายพันจินต่อเดือน ดูเหมือนว่าลุงสองจะเห็นธนบัตรจำนวนนับไม่ถ้วน กำลังโบกมือให้เขา ใบหน้าเขาจึงมีรอยยิ้มกว้าง

ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ ก็คงจะได้พูดคุยกับเธอดี ๆ ตั้งแต่วันนั้น จะได้ไม่ต้องเดินทางมาที่นี่ เพื่อขอร้องเธอในวันนี้อีก

ลู่ฉิวเยว่กอดอกขณะปฏิเสธ “แต่ฉันได้คนจัดหาสินค้าแล้ว พวกคุณควรหาคนอื่นมาซื้อเนื้อสดเองค่ะ”

“คุณลู่ เนื้อสดของคนอื่น ไม่ดีเท่าเนื้อสดจากหมู่บ้านของเรา พวกเราเลี้ยงสัตว์ปีกเองทั้งหมด พวกมันตัวอ้วนท้วน แข็งแรงและราคาไม่แพง ขอแค่สองสามหยวนต่อหนึ่งจินเท่านั้น” ลุงสองชักชวนเธออย่างไร้ยางอาย

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นไปซื้อเนื้อสดมาจากไหน จะทำอย่างไร หากลูกค้ากินเข้าไปแล้วอาหารเป็นพิษ จะทำอย่างไร หมู่บ้านเราเลี้ยงเองจึงน่าไว้ใจมากกว่า” คนที่มากับเขาช่วยโน้มน้าว

สองสามหยวนต่อหนึ่งจิน แปลกใจที่พวกเขายังกล้าโลภมากขนาดนี้อีก

ลู่ฉิวเยว่เยาะเย้ยในใจ แม้ว่าราคาของจะถูกพอ ๆ กับของเจียงซีเฉิน แต่เธอก็จะไม่ซื้อ

คนพวกนี้ดูไม่ใช่คนดีเลย ตอนแรกก็พูดจาดี แต่พอคุยไปสักพักก็กลับกลายเป็นคนชั่วอีกครั้ง

“ไม่ค่ะ ฉันทำสัญญาร่วมมือกับคนอื่นไปแล้ว หากฉันผิดสัญญา ฉันจะต้องชดใช้ค่าเสียหาย” ลู่ฉิวเยว่มีสีหน้าเรียบเฉย ขณะปฏิเสธอย่างหนักแน่น

“ไม่ได้จริงเหรอ?” สีหน้าประจบประแจงของลุงสองจางหายไป เขาเริ่มไม่พอใจอีกแล้ว

“ไม่ได้ค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ตัดสินใจแน่วแน่

คำตอบนี้ทำให้ลุงสองและหลายคนที่ติดตามเขามา มีสีหน้ามืดมน แล้วพวกเขาก็โกรธ

“ตอนแรกคุณกระตือรือร้นอยากจะร่วมมือกับเรา แล้วตอนนี้ทำไมคุณถึงไปร่วมมือกับคนอื่นหน้าตาเฉย ลู่ฉิวเยว่ คุณมีศีลธรรมบ้างไหม”

“ถูกต้อง ถ้าไม่ใช่เพื่อคุณ เราคงไม่มาไกลจากหมู่บ้านถึงสองครั้งแบบนี้หรอก”

ทุกคนรุมตำหนิลู่ฉิวเยว่ด้วยความโกรธ สีหน้าดุร้าย ราวกับว่าพวกเขาต้องการกินเลือดกินเนื้อเธอ

ลู่ฉิวเยว่หน้าบึ้งด้วยความโกรธ คนกลุ่มนี้กลับมาย้อนเล่นงานเธอ แทนที่จะสำนึกผิด เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะร่วมมือมาตั้งแต่แรก ยังไม่ทันได้เริ่มร่วมมือกัน พวกเขาก็พาคนกลุ่มใหญ่มาทานอาหาร และเอาเปรียบเธอ เมื่อรู้ว่าเธอมีประโยชน์ ก็อยากมาสร้างปัญหาให้อีก

เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคน กำลังเดินมาทางนี้ ลู่ฉิวเยว่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และรู้สึกมั่นใจขึ้น เธอจึงตอบโต้กลับไป “ไม่ว่าวันนี้พวกคุณจะลำบากกันแค่ไหน ก็ไม่มีทางร่วมมือกันได้ พวกคุณควรรีบออกไปซะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!”

“เอาเลย คุณไปแจ้งเลย!” ผู้หญิงคนหนึ่งไม่ชอบเธอมานานแล้ว อยากเข้าไปข่วนหน้าเธอ

คราวที่แล้วเป็นเพราะผู้หญิงร้ายกาจ ที่มีหน้าสวยเหมือนนางฟ้าคนนี้ ที่ทำให้สามีของเธอหลงใหลจนแทบไม่ได้กินข้าว และยังว่าเธอเป็นผู้หญิงหน้าเหลืองตอนที่กลับบ้านไปแล้วด้วย ดังนั้นนังแพศยานี่ต้องเสียโฉม

เมื่อคนหนึ่งเริ่มลงมือ ก็มีคนอื่น ๆ ตามมา หัวโจกคือลุงสองที่คว้าแขนเธอไว้ และพยายามจะตีเธอ

เขาต้องบังคับผู้หญิงเลวคนนี้ ให้เปลี่ยนใจมาร่วมมือกับพวกเขาในวันนี้ให้ได้!

ลู่ฉิวเยว่เตรียมตัวมาอย่างดี จึงหลุดจากมือของลุงสองอย่างว่องไว และรีบวิ่งออกจากฝูงชน

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสอง สังเกตเห็นสถานการณ์ที่นี่แล้ว จึงรีบวิ่งมาพร้อมกับกระบอง ทันทีที่เห็นใครบางคนกำลังเริ่มลงมือ

“ทำอะไรกันอยู่! กล้าดียังไงมาทำร้ายคนตอนเวลากลางวันแสก ๆ!” หนึ่งในนั้นตะโกนด้วยความโกรธ

ชุมชนนี้เป็นชุมชนระดับสูง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยภายใน ย่อมแข็งแกร่งมาก ทั้งสองรีบวิ่งไปหาลุงสองและชายอีกคนหนึ่ง แล้วหันหลังเตะพวกเขาลงไปที่พื้น

ผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ตามมา ไม่เคยเห็นการต่อสู้แบบนี้มาก่อน ทุกคนต่างหวาดกลัว และได้แต่จ้องมอง ไม่กล้าขยับตัว เพราะกลัวว่าสองคนนี้จะเตะพวกเธอด้วย

“คุณลู่ จะทำอย่างไรกับคนพวกนี้ดีครับ?” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหันไปมองลู่ฉิวเยว่

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองคนสองคนที่ถูกตรึงอยู่กับพื้น ด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นหันมาหาเขา แล้วยิ้มอ่อน “ช่วยจับพวกเขาไว้ก่อนนะคะ แล้วฉันจะแจ้งตำรวจ”

พูดจบ เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า แล้วเริ่มโทรออก

“สวัสดี นี่คืออาคารสิบแปด เขตจิ่งย่วน ฉันต้องการแจ้งตำรวจ…”

หลังจากครู่หนึ่ง ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “ได้ค่ะ ฉันจะรอให้คุณมา”

เมื่อได้ยินบทสนทนา ในที่สุดหลายคนก็โต้ตอบ ผู้หญิงหลายคนรีบวิ่งไปคว้าโทรศัพท์ของลู่ฉิวเยว่ แต่ผู้หญิงที่นำหน้ามาก่อน ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผลักออกไป

“ลู่ฉิวเยว่ มีอะไรก็ควรคุยกันก่อน ไม่ควรแจ้งตำรวจเลย”

“ถูกต้อง คุณเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเฉิงเฉิงของเราไม่ใช่เหรอ ยังไงก็ต้องเจอหน้ากันบ่อย ๆ อยู่แล้ว ถ้าทำให้เป็นเรื่องใหญ่โต ก็จะต้องลำบากใจ…”

เมื่อเห็นว่าการใช้กำลังนั้นไม่ได้ผล หลายคนจึงเริ่มใช้วิธีนุ่มนวลด้วยการโน้มน้าวเธอ

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเยาะอย่างไม่สะทกสะท้าน “ตอนนี้อยากจะพูดดี ๆ แล้วก่อนหน้านี้ทำไมพวกคุณไม่ทำล่ะ?”

เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ขณะรอตำรวจมาถึง พวกผู้หญิงก็เริ่มวิตกกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่สามารถระงับอารมณ์ได้อีกต่อไป จึงเริ่มด่าทอสาปแช่ง

เพราะการข่มขู่ของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสอง หลายคนไม่กล้าเคลื่อนไหวอีก

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มเยาะ และขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจพวกเขา

ผู้หญิงสองคนที่อยู่ตรงมุมถนนมองหน้ากัน ก่อนจะกัดฟันวิ่งหนีไป

โดยไม่สนใจผู้หญิงที่ยังคงยืนอยู่ข้างหลังเลย

ไร้สาระ ตำรวจมาแล้ว ทำไมไม่รีบหนีล่ะ?

หญิงคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้ววิ่งหนีไป เพราะกลัวว่าลู่ฉิวเยว่จะบอกให้คนตามจับเธอกลับมา

“คุณลู่ นั่น…” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่จับลุงสองไว้ ชี้ไปทางที่ผู้หญิงกำลังหลบหนี

ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้า “ช่างเถอะค่ะ ปล่อยพวกเธอไป” เธอมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น จะควบคุมคนจำนวนมากได้อย่างไร เพียงแค่จับกุมไม่กี่คนเพื่อขู่พวกเขาก็พอแล้ว ตำรวจจะจัดการคนที่เหลือเอง

“คุณลู่ ทำไมคุณไม่ปล่อยพวกเราไปด้วยล่ะ…” ชายทั้งสองต่างสับสน และร้องขอความเมตตาด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อน

ลู่ฉิวเยว่เพียงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วเดินห่างออกไปอีกเล็กน้อย โดยไม่สนใจพวกเขาเลย ไม่ว่าพวกเขาจะร้องขอความเมตตาอย่างบ้าคลั่งแค่ไหนก็ตาม

การคมนาคมในเมืองหลวงนั้นสะดวก หลังจากผ่านไปราวหกหรือเจ็ดนาที ลู่ฉิวเยว่ก็เห็นตำรวจในเครื่องแบบสองคน เดินเข้ามาจากข้างนอกหมู่บ้าน

เธอยิ้มขณะโบกมือ “คุณตำรวจ ทางนี้ค่ะ”