สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 291 เฉิงเฉิงจ่ายเงินคืน

บทที่ 291 เฉิงเฉิงจ่ายเงินคืน

“ถูกต้อง เฉิงเฉิง ถ้าเธอทำแบบนี้ เธอจะโดนคนในหมู่บ้านประณาม!” มีคนพูดเสริม

เมื่อเฉิงเฉิงได้ยินทุกคนด่าตัวเอง ก็รู้สึกเสียใจมากจนแทบจะร้องไห้ ดวงตาของเธอแดงก่ำ

เดิมทีเธอคิดว่าลู่ฉิวเยว่ถามถึงราคา เธอจึงไปติดต่อญาติในหมู่บ้าน เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ต้องไปตลาดทุกวัน เพื่อนำสัตว์ปีกไปขายอย่างเหน็ดเหนื่อย คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะทำคุณบูชาโทษ ซึ่งไม่เพียงแต่ทำให้เธอเสียชื่อเสียงเท่านั้น แต่ยังสร้างปัญหาให้ลู่ฉิวเยว่ด้วย

ตอนนี้สถานการณ์เป็นแบบนี้ เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องจ่ายเงินให้ญาติของเธอ

เธอกัดฟันหันไปมองลู่ฉิวเยว่ด้วยความอับอาย “ฉิวเยว่ เธอให้ฉันยืมเงินก่อนได้ไหม แล้วฉันจะรีบหาเงินมาจ่ายคืนให้เร็วที่สุด”

ลู่ฉิวเยว่หรี่ตามองเธอด้วยสายตาเฉียบคม ราวกับว่าเธอสามารถมองทะลุผ่านความคิดคนได้อย่างรวดเร็ว “เธอร่วมมือกับพวกเขาขูดรีดฉันหรือเปล่า?”

“ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น!” เฉิงเฉิงกังวลว่าเธอจะเข้าใจผิด จึงรีบออกตัวก่อนด้วยความกังวล

“งั้นก็ดี” ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า แล้วหยิบเงินหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าหยวนออกมาจากกระเป๋า แล้วจ่ายให้กับผู้จัดการ

ไม่อยากรับรู้เรื่องนี้แล้ว เธอรีบหันหลังเดินจากไป

ใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจากประตู ลุงเฝิงรออยู่ที่นั่นมาสักพักแล้ว เธอจึงรีบเดินไป “ลุงเฝิง ขอบคุณที่ทำงานหนัก กลับบ้านกันเถอะค่ะ”

“ไม่หนักหรอกครับ ไม่หนักหรอกครับ” ลุงเฝิงหัวเราะ แล้วเปิดประตูรถให้เธอ

ในอีกด้านหนึ่ง เฉิงเฉิงมองทุกคนนั่งทานอาหารที่โต๊ะอาหารอย่างไร้ยางอาย เมื่อนึกถึงหลายเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เธอก็รู้สึกแย่มาก จึงหันหลังไปเปิดประตู แล้วเดินออกไป

เมื่อกลับถึงบ้าน เธอเปิดประตูบ้าน และเห็นคุณแม่เฉิงกำลังนั่งซักผ้าอยู่ข้างใน

“ไม่ได้บอกว่าจะไปกินข้าวเย็นหรอกหรือ ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้?” คุณแม่เฉิงวางเสื้อผ้าในมือลง สายตาฉายแววประหลาดใจ

สายตาของเฉิงเฉิงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอโบกมือ ไม่สามารถพูดอะไรได้

เมื่อเห็นร่างของเธอเดินเข้าห้องไป คุณแม่เฉิงก็รู้สึกสับสน แต่ก็ไม่ได้คิดมาก และยังคงซักผ้าต่อไป

แต่หลังจากนั้นไม่นาน พวกป้าหลายคนที่ไปทานอาหารเย็นกับเฉิงเฉิง ก็เข้ามาเล่าเรื่องเหตุการณ์วันนี้ให้คุณแม่เฉิงฟัง คำพูดของพวกเธอเต็มไปด้วยคำตำหนิ

“ไม่ได้กินอะไรกันมากมายเลย แต่ทะเลาะกันตั้งแต่แรก ฉันไม่คิดว่าคุณลู่จะเป็นคนดี…”

“ถูกต้องพี่ พี่ต้องตีสั่งสอนเธอให้ดี ตอนนี้เฉิงเฉิงกำลังคบหากับคนแบบนี้อยู่ ในอนาคตอาจจะ…”

“วันนี้ไปเป็นเพื่อนกับผู้หญิงไม่ดีนอกบ้าน บางทีในอนาคต อาจจะคบกับผู้ชายไม่ดี…”

ผลการเรียนที่ดีของเฉิงเฉิงในโรงเรียน เป็นความภาคภูมิใจของพ่อแม่เฉิงมาโดยตลอด ตอนนี้เมื่อได้ฟังพวกลุงป้าเล่าแบบนี้ สีหน้าของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไป กลายเป็นมืดมนด้วยความโกรธ และโมโหมาก

โดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่า เฉิงเฉิงยืมเงินเกือบสองร้อยหยวนจากเพื่อน เพื่อจ่ายค่าอาหาร คุณแม่เฉิงโกรธมาก จนรีบวิ่งไปเคาะประตูห้องของเฉิงเฉิงเสียงดัง

“เจ้าเด็กเหลือขอ ปีกกล้าขาแข็งนักใช่ไหม กล้าดียังไงไปยืมเงินคนอื่นเยอะขนาดนี้ บอกเลยว่าอย่าคิดให้แม่ไปช่วยจ่ายคืน ไม่มีทาง! เงินมันเสกมาได้จากฟ้าเหรอ…”

“เด็กน้อยนี่กล้าไปยืมเงินเพื่อน ต้องสั่งสอน!” คุณพ่อเฉิงนึกถึงคำเยาะเย้ยทั้งที่เปิดเผยและซ่อนเร้น ในสายตาของญาติหลายคนเมื่อครู่นี้ แล้วเขาก็รู้สึกโกรธ จนอยากจะลากตัวเด็กตัวดีคนนี้ออกมาทุบตี

ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ ไม่น่าปล่อยให้เธอไปเรียนในโรงเรียนเลย เธอควรจะแต่งงานเร็วกว่านี้ ตอนนี้เธอปีกกล้าขาแข็ง ถึงขั้นกล้ายืมเงินจากคนอื่นแล้ว

เมื่อเฉิงเฉิงได้ยินพ่อแม่ดุเธออย่างไร้ความปรานีข้างนอก ก็ยิ่งรู้สึกเศร้ามากยิ่งขึ้น น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลก็ไหลออกมาอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน เธอก็กังวลมาก เมื่อเห็นพ่อแม่ร้องไห้แบบนี้ พวกเขาจะไม่มีวันให้เงินเธอ แล้วเธอจะคืนเงินจำนวนมหาศาลนี้ ให้กับลู่ฉิวเยว่ได้อย่างไร

เธอรู้สึกผิดกับลู่ฉิวเยว่ สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ หากเธอไม่สามารถจ่ายเงินคืนได้ ลู่ฉิวเยว่ก็จะคิดว่าเธอนิสัยไม่ดีแน่นอน และอาจเลิกคบเธอในอนาคต

เฉิงเฉิงถือว่าลู่ฉิวเยว่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดอย่างจริงใจ จึงไม่ต้องการสร้างความบาดหมางกับเธอ

เนื่องจากเรื่องสัตว์ปีกไม่สามารถแก้ไขได้ ลู่ฉิวเยว่จึงไม่สนใจจะติดต่อธุรกิจนี้อีกต่อไป เธอโยนเรื่องทั้งหมดนี้ทิ้งไป แล้วไปเรียนต่อที่โรงเรียนในเช้าวันรุ่งขึ้น

ในยุคนี้ครอบครัวของทุกคนมีฐานะยากจน การมาโรงเรียนเป็นเรื่องหรูหรา โดยเฉพาะนักเรียนมัธยมปลาย นักเรียนส่วนใหญ่จึงตั้งใจเรียนหนังสืออย่างจริงจัง

เมื่อลู่ฉิวเยว่มาโรงเรียนตั้งแต่หกโมงสิบห้า ในห้องเรียนมีคนเจ็ดหรือแปดคน กำลังใช้ตะเกียงน้ำมันจุดไฟอ่านหนังสือ

เธอเข้าไปเงียบ ๆ ดึงเก้าอี้ออกมา แล้วอ่านหนังสือบนโต๊ะ โดยไม่ส่งเสียงดังรบกวนคนอื่น เธอคิดในใจว่า ถ้าเธอยุ่งอยู่กับการทำงานทุกวัน และละเลยการเรียนเหมือนเมื่อก่อน เธออาจจะไม่สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เธออยากจะเข้าได้

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างขึ้น และคนก็เข้ามาในห้องเรียนเรื่อย ๆ

“ฉิวเยว่ เธอมาแล้ว”

ทันใดนั้น เสียงของเฉิงเฉิงก็เข้ามาในหูเธอ

ลู่ฉิวเยว่ละสายตาออกจากหนังสือ เมื่อเห็นตาบวมแดงของเฉิงเฉิง เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตอบเบา ๆ “อืม”

“ฉิวเยว่ ขอโทษจริง ๆ สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ฉันจัดการมันได้ไม่ดี เลยทำให้เธอลำบากมาก…” เฉิงเฉิงรู้สึกผิดและเสียใจมาก เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ความเศร้าในใจพรั่งพรูออกมา

ลู่ฉิวเยว่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอมาตั้งนานแล้ว เมื่อเห็นเธอดูน่าสงสารมาก ก็ลูบมือเธอเบา ๆ แล้วถอนหายใจ “ฉันรู้ว่าดีว่าเธอไม่ได้เป็นเหมือนกับคนพวกนั้น… เฮ้อ”

เฉิงเฉิงพยักหน้าด้วยสายตาแน่วแน่ “อย่ากังวลเลยฉิวเยว่ ฉันจะคืนเงินที่ติดค้างเธอให้เร็วที่สุด” เธอรู้สึกหมดหนทาง ดูเหมือนว่าต่อไปเธอจะต้องหางานฝีมือ มาทำเพิ่มหลังเลิกเรียน และทางที่ดีควรหางานพิเศษทำในช่วงสุดสัปดาห์ด้วย

จำนวนเงินหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าหยวนนั้นเป็นราคาที่สูงมาก สำหรับนักเรียนอย่างเธอที่ไม่มีเงินทุนเลย เฉิงเฉิงรู้สึกขมขื่นในใจ และผิดหวังกับตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ

ลู่ฉิวเยว่รู้บางอย่าง เกี่ยวกับสถานการณ์ในครอบครัวของเฉิงเฉิง พ่อแม่ของเธอชอบลูกชายมากกว่าลูกสาว หากสถานการณ์ทางการเงินของครอบครัวไม่ดีนัก เฉิงเฉิงก็คงไม่ได้รับอนุญาตให้มาเรียนที่นี่

เมื่อมองตาแดงก่ำของเธอตอนนี้ เธอคงถูกครอบครัวตำหนิ คงเป็นไปไม่ได้ที่ครอบครัวจะช่วยเธอจ่ายเงินคืน

“หรือว่าเธอจะมาสอนคณิตให้กับพนักงานร้านอาหารของฉัน ทำเหมือนกับว่าเธอคืนเงินจำนวนนี้ให้ฉันด้วยค่าแรง” ลู่ฉิวเยว่คิดหาทางให้เธอ

เป็นงานง่าย ๆ ใช้เวลาแค่วันละหนึ่งหรือสองชั่วโมง ในการสอนเลขคณิตให้กับพนักงาน และไม่ต้องให้เฉิงเฉิงใช้เวลาสอนมากเกินไป

เฉิงเฉิงมีทักษะทางคณิตศาสตร์ที่ดีมาก โดยเฉพาะการคิดเลขในใจและการคิดเลขปากเปล่า แม้ว่าพนักงานในร้านจะสามารถเรียนรู้วิธีใหม่ได้เล็กน้อย แต่ก็จะเก่งขึ้นมากในอนาคต

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกปวดหัว เมื่อจำได้ว่าเธอไปร้านอาหาร แล้วเห็นพนักงานกำลังคำนวณบัญชีด้วยการนับนิ้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ความขยันของเขา เธอคงอยากจะไล่เขาออก

เฉิงเฉิงตกตะลึง และรู้ทันทีว่าลู่ฉิวเยว่กำลังช่วยเธออยู่ จึงรู้สึกประทับใจมาก และรู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าคนในหมู่บ้านเธอนั้นช่างเลือดเย็น

“ได้เลย ฉิวเยว่ ฉันจะสอนพวกเขาให้ดีที่สุดแน่นอน” เธอพยักหน้าซ้ำ ๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง และเกือบจะชูสามนิ้วขึ้นมาสาบาน