สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 275 การรับใบอนุญาตก่อสร้างถูกขัดขวาง

บทที่ 275 การรับใบอนุญาตก่อสร้างถูกขัดขวาง

ทั้งสองพูดคุยกันเรื่องเงินเดือนและปัญหาอื่น ๆ อีก จากนั้นลู่ฉิวเยว่กับคุณแม่หวงก็ออกมา

หลังออกจากที่นั่นมาแล้ว คุณแม่หวงก็เปิดประตูรถ “ป้าจะไปส่งเธอเอง แถวนี่ไม่สะดวกที่จะจ้างรถ”

ลู่ฉิวเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโบกมือ “ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณป้าช่วยส่งฉันที่สำนักงานก่อสร้างได้ไหมคะ ฉันจะไปขอใบอนุญาตก่อสร้างที่นั่นค่ะ”

หลังจากทำสัญญาเสร็จสิ้นก่อนหน้านี้ เธอได้ไปที่สำนักก่อสร้างเพื่อชี้แจงเอกสาร เจ้าหน้าที่บอกว่าจะเสร็จสิ้นภายในห้าวันทำการ ตอนนี้เป็นวันที่หกแล้ว จึงน่าจะดำเนินการเสร็จแล้ว เธอออกมาข้างนอกวันนี้พอดี จึงคิดจะแวะไปรับเอกสาร

“ได้เลยจ้ะ” คุณแม่หวงพยักหน้า บ้านของเธอไปทางนั้นพอดี แค่แวะส่งกลางทางเท่านั้น

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มขอบคุณ แล้วเปิดประตูขึ้นรถ

สามนาทีต่อมา รถก็มาจอดที่ประตูสำนักงานก่อสร้าง

“ขอบคุณคุณป้าหวงนะคะ เดี๋ยวฉันกลับเอง ไม่ต้องรบกวนคุณป้าหรอกค่ะ” ลู่ฉิวเยว่เปิดประตูลงจากรถ ก่อนจะยิ้มอย่างสุภาพให้คุณป้าหวง แล้วโบกมือให้

คุณแม่หวงสตาร์ทรถ “ได้จ้ะ งั้นป้ากลับแล้วนะ”

จนกระทั่งรถของคุณแม่หวงหายไปตรงหัวมุมถนน ลู่ฉิวเยว่จึงถือกระเป๋าเดินเข้าไปข้างในสำนักงาน

“สวัสดีครับ คุณมาทำธุระอะไรเหรอครับ?” มีคนสังเกตเห็นเธอทันทีที่เธอเดินเข้าประตูมา มีชายหนุ่มเข้ามาถามด้วยสีหน้าจริงจัง

ลู่ฉิวเยว่ยกยิ้มอ่อน “รับใบอนุญาตก่อสร้างได้ที่ไหนเหรอคะ?”

รอยยิ้มของเธอสดใสราวกับดอกไม้ ชายคนนั้นนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปที่ประตูฝั่งตรงข้าม “ไปทางนั้นครับ”

“ขอบคุณค่ะ” ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า แล้วเดินไปที่สำนักงาน

ประตูไม้สีเข้มของห้องทำงานเปิดอยู่ เธอมองดูและพบว่ามีชายสองคนนั่งทำงานเงียบ ๆ อยู่ข้างใน จึงเคาะประตูเบา ๆ แล้วพูด “สวัสดีค่ะ ฉันมาที่นี่เพื่อรับใบอนุญาตก่อสร้าง”

“อ้าว เข้ามาเลยครับ” ชายคนนั้นละสายตาจากเอกสาร แล้วเงยหน้าขึ้นมองประตู “ใบอนุญาตขององค์กรไหนครับ?”

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองป้ายบนโต๊ะ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะ “โรงงานที่จะสร้างขึ้นที่ที่ดินหมายเลขสอง เขตเมืองใหม่ค่ะ”

ดวงตาของเฉินเซินนิ่งไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจางลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ “คุณลู่ฉิวเยว่เหรอครับ?”

“ใช่ค่ะ ฉันเอง” ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า รู้สึกว่าคนคนนี้มีบางอย่างผิดปกติ และมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีนัก

“การออกแบบของคุณไม่ได้มาตรฐาน อาจมีอันตรายจากการก่อสร้าง จึงไม่อนุมัติครับ”

เฉินเซินหลบสายตาเล็กน้อย แต่ถึงแม้จะเป็นเพียงชั่วขณะหนึ่ง แต่ลู่ฉิวเยว่ก็จับมันได้

เธอหรี่ตาลง “เป็นไปได้อย่างไรคะ ฉันขอให้ทีมงานมืออาชีพจัดการแบบร่างการออกแบบให้ และมันถูกประทับตราแล้วด้วย เมื่อคุณตรวจสอบ คุณก็บอกว่าไม่มีอะไรผิดพลาด แต่ตอนนี้จู่ ๆ กลับไม่อนุมัติแล้วงั้นเหรอคะ? คุณต้องชี้ให้เห็นชัดเจนว่าตรงไหนผิดพลาด แล้วฉันจะหาคนมาแก้ไขค่ะ”

เฉินเซินได้ยินว่าเธอมาจากชนบท จึงไม่รู้เรื่องอะไรเลย เขาจึงคิดว่าเขาสามารถหาเหตุผลมาขัดขวางเธอได้ เขาไม่คิดว่าเธอจะแข็งกร้าวขนาดนี้ เขาจึงไม่ทันได้เตรียมตัวรับคำถามนี้

สายตาเฉียบคมของเธอจ้องมองตรงมาที่เขา ราวกับว่าเธอสามารถมองทะลุทุกสิ่งได้ เฉินเซินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตระหนก แต่เมื่อเขาคิดถึงผลประโยชน์ที่จะได้รับเมื่อทำสำเร็จ เขาก็ต้องกัดฟันพูดว่า “ผม…ผมจะไปรู้ได้อย่างไรล่ะครับ การออกแบบนี้มันไม่เป็นไปตามมาตรฐาน ก็เลยไม่สามารถดำเนินการอนุมัติให้ได้ แผนกของเรากำลังขอให้ผู้เชี่ยวชาญ ระบุว่ามันผิดพลาดตรงไหนอยู่ครับ”

หางตาของเขาเหลือบไปเห็นใครบางคนเข้ามา ราวกับเขาเห็นผู้ที่จะช่วยให้รอดชีวิต จึงรีบถามอย่างกระตือรือร้นว่า “สวัสดีครับ ติดต่อธุรกิจอะไรครับ?”

จากนั้นชายคนนั้นก็เพิกเฉยต่อเธอ และไปทำธุระกับคนอื่น หากลู่ฉิวเยว่พูด ก็จะบอกว่าเขาไม่ว่าง ไม่เช่นนั้นเขาก็จะยกเรื่องอื่นขึ้นมาพูด ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นพูดแบบลวก ๆ

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกโมโห เธอคิดว่าต่อให้เธอจะนั่งอยู่ที่นี่ทั้งวัน เขาก็จะไม่สนใจเธอ เธอจึงหยิบกระเป๋าขึ้นมา แล้วลุกเดินออกไปข้างนอก

หลังจากเดินออกจากสำนักก่อสร้าง ลู่ฉิวเยว่ก็ยืนมองถนนด้านนอก แล้วเดินไปจนสุดถนน ในที่สุดก็เห็นรถสามล้อคันหนึ่ง จึงรีบเดินตรงไปหา “คุณลุงคะ ไปเขตซิงย่วนราคาเท่าไหร่?”

“5 เหมา” คนขับหันหลังมาถูนิ้วไปมา

ราคาไม่แพงมาก ลู่ฉิวเยว่ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเดินถือกระเป๋าเข้าไปนั่งเบาะหลัง

ทิวทัศน์รอบตัวผ่านไปเรื่อย ๆ แต่จิตใจของลู่ฉิวเยว่ไม่ได้อยู่ที่ทิวทัศน์ แต่อยู่ที่ใบอนุญาตก่อสร้าง

เมื่อมองสายตาที่รู้สึกผิดของชายคนนั้น เธอมั่นใจว่าจะต้องมีคนสร้างปัญหาอยู่เบื้องหลังแน่นอน

คือใครกัน?

เมื่อรถได้จอดในเขตซิงย่วน ลู่ฉิวเยว่ก็กลับมารู้สึกตัวทันที จากนั้นหยิบเงิน 5 เหมาออกจากกระเป๋า ส่งให้คนขับรถ แล้วเดินตรงเข้าไปในหมู่บ้าน ไม่นานก็ถึงบ้าน

ทันทีที่เธอหยิบกุญแจออกมา แล้วสอดมันเข้าไปในรูกุญแจ ประตูก็เปิดจากด้านใน

ฉินซือก้มลงหยิบรองเท้าของเธอ “ทีมงานก่อสร้างเป็นยังไงบ้าง ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?”

“ทีมงานก่อสร้างไม่มีปัญหา แต่ใบอนุญาตก่อสร้างมีปัญหาค่ะ” ลู่ฉิวเยว่ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากก้มลงเปลี่ยนรองเท้า

“เกิดอะไรขึ้น?” ฉินซือเงยหน้าขึ้นรับกระเป๋าของเธอไปวางไว้บนโซฟา

ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจ แล้วเล่าสิ่งที่เธอเพิ่งเจอที่สำนักงานก่อสร้าง

ฉินซือขมวดคิ้ว “อาจมีบางคนอยู่เบื้องหลัง ผมจะหาคนไปตรวจสอบให้คุณ”

เมื่อเขาคิดว่าลู่ฉิวเยว่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังเป็นเวลานานเพราะคนจากสำนักงานก่อสร้าง ก็รู้สึกโมโหมาก จนอยากจะต่อยใครบางคน

“ขอบคุณค่ะ” ลู่ฉิวเยว่กอดเอวแล้วลูบไหล่เขา

ฉินซือลูบเรือนผมยาวสลวยของเธอ ก่อนยกจานผลไม้มาให้ แล้วเดินไปคุยโทรศัพท์

ในตอนกลางคืน โทรศัพท์ดังขึ้นบนโต๊ะ ลู่ฉิวเยว่เห็นว่ามันเป็นของฉินซือ เธอจึงหยิบโทรศัพท์เข้าไปในห้องครัว แล้วพูดว่า “ฉินซือมีคนโทรหาคุณ”

ฉินซือพยักหน้า เช็ดมือที่เปียกด้วยผ้ากันเปื้อน จากนั้นหยิบโทรศัพท์ แล้วชี้ไปที่โต๊ะทำอาหารด้วยมืออีกข้าง “ผมจัดการวัตถุดิบเสร็จแล้ว คุณทำได้เลย”

“ได้ค่ะ” ลู่ฉิวเยว่เปิดแก๊ส แต่ใจของเธออยู่ที่ฉินซือตลอดเวลา ทันทีที่เขาวางสาย เธอก็เดินไปหาเขา แล้วถามว่า “ทุกอย่างเป็นยังไงบ้างคะ?”

“มีคนติดสินบนคนในสำนักงานก่อสร้าง เขาชื่อหลี่เฉียง เป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคลโรงงานของเราเอง คุณรู้จักเขาไหม?” ฉินซือรู้สึกสับสน ลู่ฉิวเยว่ไปรู้จักพนักงานในโรงงานของเขาได้อย่างไร?

เขารู้สึกไม่พอใจมาก เมื่อคิดว่าลูกน้องคนหนึ่งของเขาได้ยั่วยุลู่ฉิวเยว่จริง ๆ

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “รู้จักค่ะ” จากนั้นเธอก็เล่าให้เขาฟังว่าคนคนนี้ ทำให้หวังเซวียนเซวียนลำบากอย่างไร และเธอแก้แค้นเขาอย่างไร

ตอนนี้ฉินซือเริ่มหงุดหงิดมากขึ้น เขามองเธอด้วยสายตาไม่พอใจ “คุณไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ผมฟัง”

จะเป็นอย่างไรถ้าไม่มีพนักงานมาช่วยเธอที่สถานีรถไฟ แล้วผู้หญิงตระกูลหลี่ทำร้ายเธอจริง ๆ

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือจัดการเรื่องใบอนุญาตก่อสร้าง แล้วเขาจะชำระบัญชีกับเธอทีหลัง

“ตอนนี้คุณจะทำยังไง?” เขาหยิกแก้มนุ่ม ๆ ของลู่ฉิวเยว่

ลู่ฉิวเยว่ปัดมือเขาออก แล้วใส่ไม้พายกลับเข้าไปในมือเขา “ฉันจะโทรหานายอำเภอโจว”

เรื่องนี้เป็นปัญหาภายในของพวกเขา แน่นอนว่าพวกเขาต้องจัดการกันเอง

ลู่ฉิวเยว่หันหลังเดินออกจากห้องนั่งเล่น แล้วโทรหาโจวเวยหยาง

ปลายสายรับสายอย่างรวดเร็ว แต่ฟังดูไม่เหมือนเสียงของโจวเวยหยาง น่าจะเป็นผู้ช่วยของเขา ลู่ฉิวเยว่พูดอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อลู่ฉิวเยว่ ฉันเป็นเจ้าของร้านอาหารฉิวเยว่ รบกวนขอสายนายอำเภอโจวหน่อยค่ะ”