สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 254 กลอุบายของทีมซากุระ

บทที่ 254 กลอุบายของทีมซากุระ

ชายชราคนนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงในญี่ปุ่น และเขาก็เป็นที่รู้จักในวงการอาหารนานาชาติด้วย ผู้คนมากมายรอบตัวเขา รู้จักเขาและเต็มใจที่จะช่วยเหลือเขา แม้ว่าเขาจะพูดจาดูถูกคนอื่นเช่นนี้ แต่ก็ไม่มีใครช่วยลู่ฉิวเยว่แม้แต่คำเดียว

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มเยาะ แล้วตอบเขาเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว “พวกเราสองสามคนก็เพียงพอแล้ว ที่จะจัดการกับคนอย่างพวกคุณ”

ชายชรายิ้มเยาะเย้ย แล้วยืนขึ้นมองเธอ ราวกับว่าเขาเพิ่งได้ยินเรื่องตลก “ด้วยอาหารจีนของคุณที่รสชาติห่วยแตก จนแม้แต่สุนัขญี่ปุ่นก็ยังไม่ยอมกินมันน่ะเหรอ?”

“ท่านผู้อาวุโส คุณเคยทานอาหารจีนบ้างไหมคะ?” ลู่ฉิวเยว่เลิกคิ้ว “หมูตุ๋นน้ำแดง เต้าหู้ผัดซอส ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน คุณเคยทานมันบ้างไหมคะ?”

ชายชราหัวเราะเยาะ “อาหารพวกนั้นไม่คู่ควรกับผม”

ลู่ฉิวเยว่มองเขา ราวกับกำลังมองคนสติไม่ดี “คุณรู้ดีว่ามันรสชาติไม่อร่อย แม้ว่าจะไม่เคยกินมันมาก่อนก็ตาม คุณคิดว่าความไม่รู้ของตัวเองเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจเหรอคะ? ถึงจะอายุปูนนี้แล้ว แต่ก็ยังเอาแต่อยู่ในโลกของตัวเอง คุณช่างน่าสงสารจริง ๆ เลยค่ะ”

หลังจากพูดจบ เธอก็แสดงสีหน้าเห็นใจมากจนแทบจะร้องไห้ ซึ่งเต็มไปด้วยการประชดประชัน

ทีมชาวจีนที่อยู่ข้างหลังเธอก็หัวเราะออกมาเช่นกัน

ชายชราตัวสั่นด้วยความโกรธ

เนื่องจากเป็นงานระดับเอเชีย จึงมีนักข่าวทั้งในประเทศและต่างประเทศหลายคนมาทำข่าว เมื่อได้ยินเสียงคนทะเลาะกันที่นี่จึงรวมตัวกันมาถ่ายรูป และเฝ้าดูการปะทะคารมอันน่าตื่นเต้นที่เกิดขึ้น พวกเขาถ่ายรูปชายชราที่โกรธจนหน้าแดงก่ำ

ชายชราจ้องมองนักข่าวที่เกือบจะฟาดหน้าเขาด้วยกล้อง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป แต่ก่อนจากไป เขาจ้องมองลู่ฉิวเยว่ด้วยสายตาดุร้าย “เดี๋ยวก่อนเถอะ ผมจะแสดงให้เห็นว่าอาหารจีนของคุณ แค่จะกลืนมันลงไปก็ยากขนาดไหน!”

ลู่ฉิวเยว่ไม่สนใจคำขู่ของเขาเลย เธอยังคงยิ้มขณะพูดว่า “เอาล่ะ ฉันหวังว่าชายชราจะยังยิ้มได้ หลังจากที่เขาพ่ายแพ้”

ชายชราไม่ได้ทำให้เธอโกรธ แต่ทำตัวเองให้โกรธจนหายใจไม่ออกแทน จึงได้แต่กัดฟันเดินจากไป

“รองประธานลู่ คุณพูดได้เฉียบคมมาก ถ้าเขาพูดแบบนี้กับผม ผมคงโกรธมากจนไม่สามารถพูดอะไรโต้ตอบได้” คนที่เดินมากับเธอต่างชื่นชม และมองดูลู่ฉิวเยว่ด้วยสายตาปลาบปลื้ม

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ ก่อนโบกมือแล้วพูดว่า “นี่ไม่มีอะไรเลยค่ะ”

เมื่อเห็นลู่ฉิวเยว่และคนอื่น ๆ ยังคงหัวเราะ ชายชราก็ยิ่งโกรธมากขึ้น นัยน์ตาฉายแววเคียดแค้น

“หรือว่าพวกเราจะ…” ผู้เข้าแข่งขันทีมซากุระที่อยู่ข้างหลังหรี่ตาลง แล้วกระซิบข้างหูชายชรา

ชายชราเม้มปากด้วยสายตาขุ่นเคือง “ลงมือเลย”

หลังจากรอมาเป็นเวลานาน ลู่ฉิวเยว่ก็รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ เธอวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะ แล้วขอให้เพื่อนร่วมทีมช่วยดูให้ จากนั้นก็ไปถามเจ้าหน้าที่ถึงทางไปห้องน้ำ

เมื่อเห็นลู่ฉิวเยว่จากไป หลายคนก็เริ่มพูดถึงเรื่องอื่น ไม่มีใครถามถึงชายชราในตอนนี้ และพากันคาดเดาว่าโจทย์การแข่งขันจะเป็นอย่างไร

“ท่านครับ นี่น้ำของทุกท่านครับ” พนักงานคนหนึ่งเดินมาพร้อมกับถาดน้ำ แล้วยื่นน้ำให้ทุกคน

หลายคนผงะไปเล็กน้อย “พวกเราไม่ได้สั่งน้ำครับ”

คนที่ยกน้ำมาให้จับถาดแน่น แล้วพูดว่า “งั้นก็อาจจะเสิร์ฟผิด ผมจะไปถามดูก่อนนะครับ” เขาหันหลังเดินกลับไปแล้ว แต่แก้วน้ำยังคงอยู่บนโต๊ะ

คนคุยกันอยู่นานจนเกิดอาการกระหายน้ำ เมื่อคิดว่าถ้าไม่ดื่มคงจะเสียเปล่า จึงหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม

เมื่อลู่ฉิวเยว่กลับมา ทุกคนก็กำลังพูดคุยกัน เธอเหลือบมองแก้วน้ำบนโต๊ะ “นี่มาจากไหนคะ?”

“พนักงานยกมาให้ครับ”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าแล้วมองไปรอบ ๆ รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ไม่มีใครรอบตัวที่มีแก้วน้ำ มีเพียงโต๊ะเธอเท่านั้นที่มี

ทันใดนั้นสายตาของเธอ ก็จับจ้องไปที่กระเป๋าของตัวเอง แล้วหรี่ตาถามว่า “เมื่อกี้ใครแตะกระเป๋าของฉันหรือเปล่าคะ?”

หลายคนคิดว่ามีของมีค่าอยู่ในกระเป๋า พวกเขาจึงโบกมือ “ไม่มี ไม่มีครับ ทุกคนกำลังคุยกัน”

ถ้าอย่างนั้นก็แปลกแล้ว

ลู่ฉิวเยว่เลิกคิ้วขึ้น เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่นี้เธอไม่ได้รูดซิปแบบนี้

“เกิดอะไรขึ้น มีปัญหาเหรอครับ?” คนข้างเธอมองเธออย่างระมัดระวัง

ลู่ฉิวเยว่ไม่ตอบ เธอมองไปรอบ ๆ เมื่อพบว่าไม่มีใครสนใจ เธอก็เปิดกระเป๋าแล้วพลิกกลับทันที แน่นอนว่าเธอเห็นถุงกระดาษที่มีผงสีขาวหลงเหลืออยู่

เธอหยิบแก้วน้ำใบหนึ่งขึ้นมาดม แล้วพูดด้วยความมั่นใจ “ในแก้วน้ำมียาผสมอยู่ค่ะ”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป พวกเขารู้สึกตื่นตระหนก

“จะทำยังไง จะทำยังไงดี…” การแข่งขันกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว หากมีอะไรผิดพลาดตอนนี้ ความพยายามก่อนหน้านี้ทั้งหมดก็จะสูญเปล่า

ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาพยายามหนักแค่ไหนจนมาถึงวันนี้ได้ หลายคนที่ดื่มน้ำรู้สึกหมดหวัง

นัยน์ตาของลู่ฉิวเยว่ฉายแววเย็นชา วางยาผู้เข้าแข่งขันทุกคนของฝ่ายเธอ แล้วยังใส่ถุงกระดาษที่เต็มไปด้วยยาไว้ในกระเป๋าของเธอด้วย คนเหล่านี้ใช้กลอุบายเก่งจริง ๆ

เมื่อถึงเวลาแข่ง คนทีมเธอจะไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้ และยังใส่ร้ายเธอด้วย จากนั้นทีมของเธอจะกลายเป็นตัวตลกของเอเชีย และอับอายไปทั่วโลก

หลังจากนั้นอาจกล่าวได้ว่าเธอทำให้ประเทศเสื่อมเสีย ต้องอับอายเพื่อนร่วมชาติ และอาจถูกรังเกียจเหมือนหนูในท่อระบายน้ำ และทั้งชีวิตของเธอจะถูกทำลาย

“พวกคุณไม่ต้องกังวลค่ะ มันเป็นแค่ยาระบาย ฉันจะหาคนไปช่วยซื้อยาแก้ท้องเสียมาให้” ลู่ฉิวเยว่ปลอบใจพวกเขา แล้วรีบวิ่งออกไป

หลายคนมองเธอด้วยสายตาซาบซึ้งและพยักหน้า

“คงเป็นคนพวกนั้นจากทีมซากุระ!” พวกเขาโกรธแทบตาย

“สุนัขไม่เปลี่ยนนิสัยกินอาจม!”

……

ในอีกด้านหนึ่ง ลู่ฉิวเยว่ค้นหาไปรอบ ๆ และพบเจียงฉี่ เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วเดินไปจับแขนเขา “คุณเจียง ช่วยฉันหน่อยเถอะค่ะ”

“คุณมีปัญหาอะไรครับ?” เจียงฉี่ตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอ

ลู่ฉิวเยว่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เจียงฉี่ฟังคร่าว ๆ จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องโถงด้วยสีหน้าเย็นชา

ในไม่ช้า ลู่ฉิวเยว่ก็ได้รับยาแก้ท้องเสียมา

“รองประธานลู่!” หลายคนรออย่างใจจดใจจ่อ เมื่อเห็นเธอกลับมา พวกเขาก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า แล้วมอบยาให้ทุกคน

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเห็นพวกเขาได้กินยาแล้ว เมื่อเธอหันกลับไป ก็เห็นหลายคนจากทีมซากุระกำลังมองมาที่เธอ เธอจึงยิ้มยียวน

ใบหน้าของคนทีมซากุระโกรธมาก จนอยากจะเข้าไปฉีกหน้าเธอ

แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีโอกาสอีกแล้ว เนื่องจากการแข่งขันกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

หลังจากการเผชิญหน้าครั้งนี้ ผู้เข้าแข่งขันหลายคนจากประเทศจีนแทบจะลุกเป็นไฟ และสาบานว่าจะสอนบทเรียนให้คนญี่ปุ่นให้ได้

เนื่องจากทุกคนมาจากประเทศที่แตกต่างกัน จึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะตั้งโจทย์ให้เหมาะกับทุกคน ผู้เข้าแข่งขันจึงสามารถทำอาหารที่จะใช้แข่งขันได้อย่างอิสระ โดยทำอาหารพิเศษของประเทศตนเองได้

ลู่ฉิวเยว่ทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน ชาวต่างชาติอาจรับรสชาติหวานอมเปรี้ยวได้ง่ายกว่า และนี่ก็เป็นอาหารจานโปรดของเธอด้วย เธอปรับปรุงรสชาติหลายครั้งด้วยความช่วยเหลือของระบบ

ช่วงท้ายของการแข่งขัน ลู่ฉิวเยว่ก็ทำทุกอย่างเสร็จสิ้น

ชายชราทำซูชิหนึ่งจาน

กรรมการเริ่มชิมและให้คะแนน เพื่อให้เกิดความยุติธรรมและเป็นกลาง พวกเขาทุกคนล้วนมาจากต่างประเทศ

ชายชรามั่นใจในการทำอาหารครั้งนี้มาก ครั้งหนึ่งเขาเคยมีชื่อเสียงเพราะอาหารจานนี้ เขาเชื่อมั่นในอาหารจานนี้มากและพอที่จะเอาชนะอาหารจีนธรรมดา ๆ ที่ลู่ฉิวเยว่ทำ