ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 129 แบกรับข้อกล่าวหา

บทที่ 129 แบกรับข้อกล่าวหา

ในเช้าของวันที่ท้องครึ้ม หลี่หนิงเซียนเดินเข้ามาในร้านติ่มซำเล็กของเธอพร้อมกับความรู้สึกกระตือรือร้นเหมือนทุกวัน ลูกค้าขาประจำยังคงเข้ามานั่งที่โต๊ะจนเต็ม

หลี่หนิงเซียนเดินไปเปิดหน้าต่างหลังร้าน เพื่อรับลมให้บรรยากาศถ่ายเท ขณะกำลังจัดโต๊ะ และเตรียมอาหารอยู่นั้นเอง หัวใจของเธอก็ต้องสะดุด เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยกันเบา ๆ ของสองชายที่นั่งอยู่มุมร้าน

“ได้ข่าวหรือยังว่าเมื่อคืนมีการจับกุมลักลอบค้าฝิ่นที่ชายแดนไป๋ชาน” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นพลางก้มลงดื่มชา

“ใช่ แล้วได้ยินว่าของที่ถูกส่งนั้น มาจากร้านติ่มซำแห่งหนึ่งในเมืองนี้ด้วย” ชายอีกคนเสริมด้วยเสียงกระซิบ คำพูดนั้นทำให้หลี่หนิงเซียนรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาในอก เธอพยายามรักษาสีหน้า และเดินไปบริการลูกค้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล

ขณะที่ดวงตาพยายามสอดส่องดูบรรยากาศรอบร้านด้วยความระแวดระวัง เมื่อจบการทำงานในวันนั้น หลี่หนิงเซียนเก็บร้านเรียบร้อย และเดินไปหลังร้านเพื่อตรวจสอบข้าวของที่เตรียมส่งในเช้าวันรุ่งขึ้น

เธอพยายามแกะตรวจของอย่างละเอียดทุกชิ้น แต่ไม่พบอะไรน่าสงสัย มีเพียงวัตถุดิบทำอาหารตามปกติ ไม่มีสิ่งใดที่เชื่อมโยงกับฝิ่นที่ได้ยินข่าว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากประตูร้าน

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย สี่ห้านายบุกเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเข้มงวด คนหนึ่งยื่นหมายค้นให้เธอพลางแจ้งว่า พวกเขามาตรวจสอบเพราะได้รับเบาะแสว่ามีการลักลอบขนฝิ่นออกจากร้านนี้

หลี่หนิงเซียนตื่นตกใจ แต่สายตาของเจ้าหน้าที่กลับเต็มไปด้วยความเฉยเมย ราวกับไม่สนใจใด ๆ เจ้าหน้าที่เริ่มค้นหากล่องไม้ที่เธอเพิ่งตรวจสอบไป หลี่หนิงเซียนได้แต่มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความกังวล หัวใจเต้นระทึกและมือเย็นเฉียบ

ภาวนาว่าจะไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้เธอเดือดร้อน แต่เมื่อเจ้าหน้าที่เปิดกล่องใบหนึ่งออกมา ทุกสิ่งทุกอย่างก็เหมือนหยุดนิ่ง ฝิ่นถูกซ่อนอยู่ในชั้นล่างสุดของกล่องอาหาร

“นี่มันเรื่องอะไรกัน!” หลี่หนิงเซียนพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอเองก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้อย่างไร เจ้าหน้าที่ไม่ให้เวลาเธอได้ตั้งตัว หนึ่งในนั้นสั่งให้จับเธอไปสอบสวนทันที โดยไม่ฟังคำอธิบาย

หลี่หนิงเซียนถูกพาตัวไปยังสถานีตำรวจ ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มามุงดู เความรู้สึกตกใจและเสียใจปะทุอยู่ข้างใน นี่มันเรื่องราวบ้าอะไรกันแน่ ที่สถานี

หลี่หนิงเซียนถูกถามถึงรายละเอียดการค้าขายทั้งหมด ทั้งข้อมูลเส้นทางการส่งของ รวมถึงรายชื่อลูกค้าประจำ และผู้รับสินค้าจากร้านติ่มซำไปยังเมืองไป๋ชาน เธอพยายามอธิบายทุกอย่างเท่าที่ทำได้ แต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงคำกล่าวหาที่ถูกโยงมาถึงตัวเธอเอง

ในที่สุด เมื่อเจ้าหน้าที่สืบสวนลงลึกถึงอดีตของหมินคง ก็คิดว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้าฝิ่นมานาน โดยใช้ร้านติ่มซำเป็นฉากบังหน้า และหลี่หนิงเซียนยังเป็นผู้ที่รับช่วงร้านของหมินคงมา โดยให้หมินเหลียนดูแลร้านที่เมืองไป๋ชาน

หลี่หนิงเซียนนั่งอยู่ในห้องสอบสวนเงียบ ๆ ขณะที่เจ้าหน้าที่นำหลักฐานและข้อมูลมาแจ้ง เธอได้แต่มองดูชีวิตที่เธอพยายามสร้างด้วยความยากลำบากกำลังถูกทำลายลงต่อหน้าต่อตา

“ฉัน…ไม่ได้เกี่ยวกับการค้าฝิ่นเลย ฉันแค่อยากค้าขายของธรรมดาเท่านั้น” เธอเอ่ยเสียงนิ่งเรียบแต่ในใจหวาดหวั่น เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถอนหายใจและมองเธออย่างเห็นใจเล็กน้อย

“เราจะสืบหาความจริงต่อไป แต่การที่คุณเข้ามาอยู่ในธุรกิจที่หมินคงเคยทำไว้ ทำให้คุณถูกมองว่าเป็นผู้ต้องสงสัย หวังว่าคุณจะเข้าใจ”

หลี่หนิงเซียนพยักหน้าอย่างยอมรับชะตากรรม เธอรู้ดีว่าไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ สิ่งเดียวที่เธอทำได้ในตอนนี้คืออดทน และหวังว่าจะมีหลักฐานชัดเจนพอที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอ เธอก้มหน้าลงและตั้งใจว่าจะสู้ต่อไป เพื่อให้ความจริงปรากฏ

“ขออนุญาตครับ” จงซวนเดินเข้ามาพลางมองไปที่หลี่หนิงเซียนที่นั่งอยู่ในห้องสอบสวน

“สารวัตรจง มาทำอะไรที่นี่” เจ้าหน้าที่ถามขึ้นททันที ที่เห็นสารวัตรมาที่นี่ด้วยตนเอง

“ผมเอาเอกสารบัญชี กับการรับเข้าและส่งออกสินค้าของร้านมาให้ หลี่หนิงเซียนเป็นภรรยาของผู้พันกง และยังเป็นน้องสาวของผู้กองหลี่ ที่เป็นคนจับหมินคง เธอไม่น่าเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้ หวังว่าคุณจะตรวจาสอบก่อนที่จะทำอะไร”

เจ้าหน้าที่ที่นั่งอยู่ในห้องสอบสวนชะงักไป เมื่อได้ยินคำพูดของสารวัตรจง เขาหันไปมองแฟ้มเอกสารในมือสารวัตร พลางถอนหายใจ และพยักหน้าอย่างยอมรับ

จงซวนก้าวเข้ามาในห้องสอบสวนอย่างมั่นคง แล้วเดินไปหยุดตรงหน้าหลี่หนิงเซียน หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่ที่เก้าอี้ แม้ดวงตาจะเรียบเฉยแต่เขาเดาว่าใจเธอคงเต็มไปด้วยความกังวล

“หนิงเซียน” จงซวนเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “พวกผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องรับโทษในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำ ผมเชื่อว่าคุณไม่เกี่ยวข้องกับการค้าฝิ่นนี้”

หัวหน้าสอบสวนเปิดเอกสารบัญชีที่สารวัตรจงนำมา เขาตรวจสอบบันทึกต่าง ๆ อย่างละเอียด เอกสารแสดงธุรกรรมการค้าทั้งหมดของร้าน ตั้งแต่ช่วงเปิดร้าน และช่วงที่หลี่หนิงเซียนเข้ามาบริหารกิจการของหมินคง ทุกอย่างถูกจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ และไม่มีอะไรที่ชี้ไปถึงการค้าฝิ่นเลย

ซ้ำเอกสารการรับเข้าและส่งออกของการค้าเมืองไป๋ชาน มีทางการตรวจสอบอย่างเข้มงวด หากดึงดันให้หลี่หนิงเซียนรับโทษเกรงว่าจะต้องลากข้าราชการอีกหลายคนมาเปื้อนโคลนนี้ด้วย และถ้าทำแบบนั้นเกรงว่าเจ้าหน้าที่อย่างพวกเขาคงใช้ชีวิตต่อไปยาก หัวหน้าสอบสวนเงยหน้าขึ้นจากเอกสารและมองไปยังหลี่หนิงเซียน

“ในเอกสารนี้ไม่มีสิ่งผิดปกติใด ๆ แต่เราจะยังต้องสืบสวนเพิ่มเติมเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ของคุณ ผมเข้าใจว่าคุณอาจจะตกเป็นเหยื่อของการลักลอบขนส่งฝิ่นโดยไม่รู้ตัว” หลี่หนิงเซียนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเล็กน้อย แม้เธอจะยังต้องพิสูจน์ตัวเองต่อไป แต่เธอก็เริ่มรู้สึกว่ามีคนเชื่อในความบริสุทธิ์ของเธอ

“ขอบคุณค่ะที่ช่วย ขอบคุณที่เชื่อใจฉัน” จงซวนพยักหน้า

“อย่าเพิ่งขอบคุณผมเลย สิ่งสำคัญคือเราต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าคุณไม่มีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้” เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่หนิงเซียนก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง เธอหันไปมองจงซวนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความขอบคุณ

หลี่หนิงเซียนกลับไปที่ร้านติ่มซำ และคราวนี้เธอมาพร้อมกับจงซวน ทั้งสองเริ่มตรวจสอบทุกซอกทุกมุมอย่างละเอียด โดยเฉพาะกล่องไม้ และตู้เก็บของหลังร้านแต่ก็ไม่พบอะไรผิดปกติ

“เราต้องไปหามู่โจว ฉันไม่เชื่อว่ามู่โจวจะปล่อยให้มีของแบบนี้รอดสายตาไปได้”มีเพียงลังที่พึ่งส่งเข้ามาที่เจอฝิ่น และเป็นลังเดียวที่เจ้าหน้าที่เปิดดู เรื่องนี้มีช่องโหว่งมากเกินไป

“สอบสวนคนงานในร้านด้วย” จงซวนเสริม

“หนิงเซียน ๆ” เถียนอิงวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

“พี่เถียนเกิดอะไรขึ้น”

“มู่โจวถูกลอบทำร้ายตอนนี้นอนไม่ได้สติอยู่ที่โรงพยาบาล” เมื่อได้ยินเรื่องมู่โจวถูกลอบทำร้าย หลี่หนิงเซียนรู้สึกเย็นวาบในอก ขณะสายตาจับจ้องไปที่เถียนอิง เธอพยายามเก็บอาการสั่นไหวเอาไว้พลางหันไปมองจงซวน

“ถ้ามู่โจวไม่อยู่ใครจะคอยตรวจสอบสินค้าทั้งหมดให้?” จงซวนถามขึ้น

“ไม่มี เพราะฉันไม่วางใจคนอื่น มู่โจวเป็นคนที่เข้มงวด และรอบคอบมาก การที่ฝิ่นลักลอบเข้ามาได้โดยเขาไม่รู้เรื่องเลย ยิ่งทำให้เรื่องนี้มีพิรุธมากขึ้น” หลี่หนิงเซียนอธิบายให้ฟัง

“สอบสวนคนงานทุกคนในร้าน ทั้งหมดต้องให้การว่ารู้เห็นอะไรบ้าง และต้องตรวจสอบเส้นทางการขนส่งทุกจุด” จงซวนพูดขึ้น

ขณะที่ทุกคนอยู่ในความเงียบงันจากข่าวนี้ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้น เมื่อหลี่หลงเฟย กงชุน และหลินถง พร้อมด้วยลี่หมิง ชายหนุ่มอีกคนที่หลี่หนิงเซียนไม่คุ้นหน้า เดินเข้ามา หลี่หนิงเซียนมองดูชายที่เดินมา ด้วยความสงสัยเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แสดงออก

“พวกเราทุกคนจะช่วยสืบเรื่องนี้” ลี่หมิงพูดขึ้น ขณะมองไปที่หลี่หนิงเซียน แววตาของเธอดูเป็นกังวล และอบอุ่นราวกับมีอะไรในใจ ที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ “เรื่องนี้ไม่ใช่แค่การค้าฝิ่นธรรมดา แต่มันมีเบื้องหลังที่ลึกกว่านั้น เราจะไม่ปล่อยให้หลี่หนิงเซียนต้องแบกรับข้อกล่าวหานี้โดยไม่ได้รับความเป็นธรรม”