หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 480 การล่าและการลบหลู่พระมเหสี

บทที่ 480 การล่าและการลบหลู่พระมเหสี

ซ่งจื่ออานแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย

“เมื่อเป็นเช่นนั้น เหตุใดเจ้าจึงไม่ฆ่าซ่งอู๋เฉวี๋ยเสีย?”

“ข้าจะต้องฆ่าเขาทำไม? ความตายมันคืออะไร? การมีชีวิตอยู่แต่เหมือนตายแล้วต่างหากที่จะทำให้หัวใจแหลกสลาย!”

มู่หลี่เอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชา

“เจ้าไม่ได้ฆ่าครอบครัวของเขาหรอกหรือ? ต่อหน้าต่อตาเขา เจ้าได้ทำการสับศพลูกชายของเขาและพี่น้องของตัวเองออกเป็นชิ้น ๆ ?”

มุมปากของเขาแย้มยิ้มอำมหิต

“เจ้าดูสิ นี่แหละคือจริยธรรมของตระกูลซ่งพวกเจ้า ลงมือกับพระมเหสีและญาติพี่น้องของตัวเอง ไม่เคยลังเลแม้แต่น้อย ต่ำช้าสกปรก น่าขยะแขยงที่สุด!”

“บังอาจ!”

ไคไฉเฟิงอดไม่ได้ที่จะตวาดออกมา

“เรื่องในอดีตนั้น ฝ่าบาทองค์ก่อนไม่ได้มีส่วนร่วมด้วย หากไม่ใช่เพราะฝ่าบาทองค์ก่อนแอบช่วยเหลือ เจ้าคิดว่าท่านแม่ของเจ้าที่ถูกคนเฝ้าดูอยู่ จะสามารถส่งญาติพี่น้องตระกูลหมู่ของเจ้าออกไปได้หรือ? อย่าฝันไปเลย!”

ซ่งจื่ออานชะงักไปครู่หนึ่ง มองไคไฉเฟิงแวบหนึ่ง เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน

“นั่นเป็นสิ่งที่เขาควรทำ!” ดวงตาของมู่หลี่เป็นประกายสีแดงก่ำ

“หากตอนนั้นเขายอมพบท่านแม่ของข้าสักครั้ง แม้เพียงครั้งเดียว! ท่านแม่ของข้าก็คงไม่ต้องอับอายจนตาย!”

ไคไฉเฟิงโกรธจนกระทืบเท้า แต่ซ่งจื่ออานกลับห้ามเขาไว้ แล้วเอ่ยเสียงทุ้ม

“แม้ว่าตระกูลซ่งของข้าจะทำผิดต่อเจ้า แต่นั่นก็เป็นเรื่องของตระกูลซ่งเพียงตระกูลเดียว แล้วเกี่ยวอะไรกับซีจิ้นที่บริสุทธิ์ด้วย!”

มู่หลี่หัวเราะเยาะ

“บริสุทธิ์? แล้วข้าไม่บริสุทธิ์หรือ? ตอนข้าอายุสามขวบถูกส่งไปที่เขาม่านถัวกลายเป็นคนทดลองยาที่มีชีวิตแต่เหมือนตาย พออายุสิบขวบก็ถูกซ่งอู๋เฉวี๋ยตามกลับไป เจ้าคิดว่าการที่เขาตามข้ากลับไปเป็นเรื่องดีหรือ? ข้าต้องทนรับการเยาะเย้ยถ่มน้ำลายใส่ ไม่เคยได้ใช้ชีวิตอย่างสบายใจสักวัน!”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาก็ทุ้มต่ำลงทันที

“ใบหน้านี้ของข้า… ท่านแม่ไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้ข้าเลย นอกจากใบหน้านี้ ใบหน้าที่เหมือนนาง แต่ใบหน้านี้ เจ้าก็ทำลายมันไป… เจ้าทำลายสิ่งเดียวที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้ข้า!”

“ท่านแม่ของเจ้ายังทิ้งสายเลือดและชีวิตไว้ให้เจ้า แต่เจ้าเองที่ทำลายมันลง”

ซ่งจื่ออานรู้สึกหนักอึ้งในใจ แต่ยังคงรักษาท่าทีนิ่งเฉยไว้ “แค่เพราะเรื่องนี้ เจ้าถึงกับทรยศต่อแผ่นดิน?”

“พวกเจ้าไม่ใช่หรือที่อวดอ้างว่าราชวงศ์ซ่งเป็นเจ้าแห่งแผ่นดิน?”

มู่หลี่หัวเราะดังสองที มือที่จับสายพิณแน่นจนเกือบเลือดออก ความเกลียดชังฝังลึกถึงกระดูก

“ข้าจะทำลายแผ่นดินของเจ้า! ทำลายสิ่งที่เจ้ารักที่สุด!”

ซ่งจื่ออานขมวดคิ้วแน่นขึ้น มองดูสีหน้าที่บ้าคลั่งน่ากลัวของมู่หลี่ หัวใจรู้สึกเหมือนถูกกดทับด้วยก้อนหิน การหายใจก็ติดขัด สายตาลึกล้ำดั่งห้วงเหว

ลานเรือนเงียบสงัด ผู้คนที่เผชิญหน้ากันเงียบไปโดยไม่มีสาเหตุ มู่หลี่อุ้มพิณโบราณ ชุดสีฟ้าพลิ้วไหวตามลม ค่อย ๆ กลับมาสงบนิ่ง เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผาก

คนของซ่งจื่ออานมีมากเกินไป หากเขาเลือกที่จะสละคนหนึ่งหรือสองคนเพื่อฆ่าเขา เขาแทบจะไม่มีทางต่อต้าน ได้แต่ยอมตาย

แต่ซ่งจื่ออานจะทำเช่นนั้นหรือ?

ไม่ มู่หลี่ครุ่นคิดอยู่นาน จึงได้ข้อสรุป เขาจะไม่ทำเช่นนั้น เขายังไม่ได้พบ “ความลับ” นั้น “ความลับ” นั้นอาจจะพลิกผันสถานะและการปกครองของเขา เขาจะไม่ยอมให้มันหลุดรอดไปอย่างแน่นอน

มู่หลี่จ้องมองซ่งจื่ออานอย่างตึงเครียด รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

ศพที่นอนอยู่ในลานเรือนเบิกตากว้าง ตายด้วยความแค้น เขาถอยหลังเข้าไปในประตูอีกครึ่งก้าว บนพิณโบราณ สายพิณถูกย้อมด้วยเลือดสดจนแดงฉาน

ทันใดนั้น องครักษ์เงาที่อยู่บนตึกด้านซ้ายก็เกิดความวุ่นวายขึ้น พวกเขาถูกจู่โจมจนร่วงลงมากระแทกพื้น

ร่างในชุดป่านสีเทาตกลงมาจากหลังคา สวีเจิ้งผู้เชี่ยวชาญถือหอกพู่แดงเปื้อนเลือด สีหน้าเย็นชา ยืนขวางอยู่เบื้องหน้ามู่หลี่่

มู่หลี่ถอนหายใจโล่งอก

“เจ้าหายไปไหนมา เหตุใดถึงเพิ่งมาตอนนี้”

“ที่หอพันโฉมหมื่นงามยังมีปลาซิวอีกไม่กี่ตัว เจ้าก็ต้องรอให้ข้าจัดการพวกมันก่อนสิ”

หลังจากหงเฉินพาอวี้เซียวออกจากวังแล้ว ซ่งจื่ออานก็ส่งคนจากหอพันโฉมหมื่นงามติดตามหาร่องรอยของมู่หลี่่ ไม่คิดว่าเพราะสวีเจิ้งกับมู่หลี่่ ทำให้ต้องสูญเสียกำลังพลไปมากมาย

สวีเจิ้งกลอกตาใส่เขา แล้วหันไปมองซ่งจื่ออาน

“ถึงตอนนี้แล้ว ยังจะแสร้งทำไปทำไม? ในเมื่อท่านต้องการพระราชโองการ และไม่อยากให้ผู้บริสุทธิ์ที่ท่านพูดถึงต้องตายอย่างน่าอนาถ ไฉนเราไม่มาเล่นเกมล่าสัตว์กัน ดูซิว่าสวรรค์จะเข้าข้างใคร!”

“พระราชโองการ?” หงเฉินตกใจกับคำที่มีความหมายพิเศษนี้

“ถูกต้อง ก็คือพระราชโองการ พระราชโองการแต่งตั้งองค์ชายใหญ่เป็นรัชทายาท”

แต่เดิมมู่หลี่ตั้งใจจะเอาพระราชโองการนี้ไปแลกตำแหน่งราชครูกับแคว้นหนานหมานแต่กลับถูกซ่งจื่ออานทำให้แผนการพังไป

“พอเถอะ” มู่หลี่พลันขัดจังหวะการสนทนาของพวกนาง สายตาเย็นชา “อย่าพูดเรื่องไร้สาระมากนัก พวกเราไปกันเถอะ”

สวีเจิ้งยืนมองอยู่ตรงมุมเป็นเวลานาน

บางทีการจากลาครั้งนี้ หากไม่ใช่ความตายที่พรากจากกัน ก็คงเป็นการพลัดพรากสุดขอบฟ้า อาจเขาไม่ใส่ใจ แต่นางใส่ใจ

นางยิ่งเกลียดเขามากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรักเขามากเท่านั้น

แต่ตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกแล้ว พวกเขาเป็นศัตรูกัน เป็นศัตรูที่ไม่มีวันได้ยืนเคียงข้างกันอีก

สวีเจิ้งหันกลับไปมองมู่หลี่

“มู่หลี่เจ้าเดินนำหน้าไป”

มู่หลี่พยักหน้า เขาไม่เชี่ยวชาญวิทยายุทธ์มากนัก การป้องกันตัวก็แทบจะทำได้อย่างยากลำบาก จะให้ระวังอาวุธลับที่มาจากด้านหลังได้อย่างไร?

เขาอุ้มพิณ ไม่ลังเลที่จะเดินนำหน้า สวีเจิ้งถือหอกพู่แดงคุ้มกันอยู่ด้านหลัง

พวกเขาเคลื่อนที่ไม่ช้า แต่ยิ่งเข้าใกล้ซ่งจื่ออานมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกขนลุกมากขึ้นเท่านั้น ซ่งจื่ออานมองพวกเขาด้วยสายตาที่ไร้คลื่นอารมณ์ ไม่ร้อนไม่เย็นแต่ก็ปราศจากความอบอุ่น มองไม่ออกว่าวินาทีถัดไปจะให้คนถอยหรือจะสั่งประหาร

พวกเขาไม่อยากตาย ยังไม่ได้บรรลุเป้าหมายของตัวเอง ไม่มีใครอยากตาย ซ่งจื่ออานลดสายตาลงมอง เห็นมือที่สั่นของมู่หลี่่ เขาเป็นคนกล้าหาญและเฉลียวฉลาด แต่ก็ไม่ได้ไม่กลัว

ความจริงแล้ว คนที่รู้จักความกลัวแต่สามารถเอาชนะความกลัวได้ต่างหากที่ถือเป็นความกล้าหาญที่แท้จริง

เพราะที่นี่คือในเมือง หากมู่หลี่ปล่อยแมลงพิษออกมา ผู้คนบนท้องถนนก็จะได้รับอันตราย ซ่งจื่ออานคิดแล้วจึงปล่อยให้พวกเขาไป

เขามองมู่หลี่อย่างมีนัยยะ

“แต่เจ้า หนีไม่พ้นหรอก”

มุมปากของมู่หลี่กระตุกเล็กน้อย “พวกเจ้าช่างมั่นใจในตัวเองเกินไปแล้ว”