หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 462 ความรู้สึกและภาพเหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน

บทที่ 462 ความรู้สึกและภาพเหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน

เรี่ยวแรงค่อย ๆ ไหลออกไปอย่างช้า ๆ ราวกับถังน้ำที่มีรอยรั่ว ไม่ว่านางจะพยายามรวบรวมพลังสักเพียงใด ก็ล้วนสูญเปล่า

เจ็บเหลือเกิน เจ็บจนชา แม้จะเป็นฤดูร้อนที่อบอ้าว แต่มือและเท้ากลับเย็นเฉียบ หงเฉินลืมตาขึ้นด้วยดวงตาที่ไร้วิญญาณ น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้ม ซึมลงหมอน ทิ้งรอยน้ำเป็นจุดเล็ก ๆ

มีใครบางคนกำลังพูดอยู่ข้างหูนาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวลและห่วงใย ราวกับว่านางคือทุกสิ่งของเขา เสียงแหบพร่าแทบจะสั่นเทา

“อดทนไว้…”

หงเฉินขยับเปลือกตาเล็กน้อย เงาร่างเลือนรางค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นในสายตา นางเห็นใบหน้าที่เด็ดเดี่ยวและเงียบขรึมนั้น แต่มันก็จางหายไปในความรู้สึกที่กำลังดับวูบ

ฉินฟางรู้สึกใจหายวาบ กัดฟันแล้วลุกขึ้นยืนพูดว่า

“พยายามรักษาชีวิตนางไว้ให้ได้ หมอโจว เชิญท่านลงมือเถิด”

โจวฟูเตรียมพร้อมแล้ว ในมือถือมีดที่ผ่านการเผาไฟและราดเหล้า มีดเล่มนี้จะค่อย ๆ กรีดเปิดบาดแผลที่บอบช้ำ เพียงแค่เห็นก็ทำให้ใจหนาวเย็น

ฉินฟางเดินออกไป ทิ้งไว้เพียงนางกำนัลไม่กี่คนคอยปรนนิบัติ

เขายืนอยู่บนระเบียง ในหูยังก้องคำว่า “พี่ชายชิน” สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นลึกล้ำและน่ากลัว กำหมัดแน่น

“มู่หลี่!”

ทันใดนั้น ที่ประตูเรือนเหมันต์ซ่งจื่ออานก็วิ่งเข้ามา เขาชะงักไป ความเกลียดชังและรังเกียจหายไปในพริบตา ทั้งคนถึงกับตะลึงงัน

ซ่งจื่ออานเดินตามรอยเลือดมา เลือดมากมายขนาดนั้น ใครจะรู้ว่านางทนมาถึงเรือนเหมันต์ได้อย่างไร? ซ่งจื่ออานเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นฉินฟางลมหายใจก็สะดุดทันที

เขาคิดว่าเลือดบนพื้นมากพอแล้ว แต่ฉลองพระองค์ของฉินฟางตั้งแต่ไหล่จนถึงชายเสื้อ แทบจะย้อมแดงไปทั้งหมด แม้แต่ใบหน้านั้นก็ยังมีคราบเลือด

“นางเป็นอย่างไรบ้าง?”

ซ่งจื่ออานถามอย่างร้อนใจ โดยไม่ทันสังเกตความหวาดกลัวในน้ำเสียงของตน ฉินฟางเงียบไปครู่หนึ่ง จับมือซ่งจื่ออานแล้วพูดว่า

“หมอหลวงกำลังรักษาหงเฉินอยู่ ขอฝ่าบาทโปรดอย่าเพิ่งเข้าไป มิเช่นนั้นเกรงว่าหมอหลวงจะเสียสมาธิ อาจทำให้คุณหนูหงเฉินบาดเจ็บได้”

ซ่งจื่ออานสังเกตเห็นน้ำเสียงหนักอึ้งของเขา สีหน้าบึ้งตึง

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

เกิดอะไรขึ้น? ก็ไม่พ้นเรื่องสตรีในวังหลวงอิจฉาริษยากัน แม้แต่กุ้ยฮวาก็ยังไม่นับว่าเป็นคนในวังหลวง นางได้รับเชิญเข้าเมืองหลวงเพราะความโปรดปรานของอันหรูอี้และได้รับตำแหน่งกุ้ยฮวาเพราะช่วยชีวิตฮ่องเต้

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหงเฉิน เผชิญหน้ากับใบหน้าที่ประทานพระมหากรุณาธิคุณให้นาง นางกลับลงมือโดยไม่ปรานี ตบหน้าหงเฉินอย่างรุนแรงด้วยแรงฆ่า ทำให้นางล้มลงกับพื้น เลือดย้อมร่าง

ซ่งจื่ออานฟังจนตัวสั่น นางอดทนต่อเสียนฮวาถึงเพียงนี้ ก็เพราะเห็นว่านางมาจากชนบทไม่รู้มารยาท นางจึงให้อยู่นอกวัง ยกให้เป็นกุ้ยฮวา ก็เพราะความแค้นที่อันหรูอี้มีต่อซูวั่นเอ๋อร์!

นางช่างกล้านัก!

“ตอนนี้นางอยู่ที่ใด?” ซ่งจื่ออานถามด้วยความแค้น

เซี่ยเหิงขมวดคิ้ว ทูลว่า

“ฝ่าบาท จะลงโทษนางตอนนี้คงไม่เหมาะ สู้รอให้คุณหนูหงเฉินฟื้นก่อน ค่อยว่ากันไม่สาย อีกอย่าง นางก็เป็นถึงกุ้ยฮวา นับว่ามีความดีความชอบติดตามมังกร ส่วนคุณหนูหงเฉิน…ก็แค่นางกำนัลคนหนึ่ง”

ศักดิ์ศรีต่างกัน แม้เสียนฮวาจะอ่านหนังสือไม่ออกสักตัว นางก็ยังเป็นกุ้ยฮวา และเป็นกุ้ยฮวาที่ซ่งจื่ออานพระราชทานเอง

ซ่งจื่ออานสายตาเปลี่ยนไป สีหน้าดำมืดน่ากลัว แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรอีก แต่ทุกคนล้วนรู้สึกได้ว่าในกำปั้นของเขากำลังสะสมความโกรธเกรี้ยวที่ประมาณไม่ได้!

เวลาผ่านไปช้า ๆ ท่ามกลางการรอคอยที่ตึงเครียด นางกำนัลหน้าซีดขาวขนอ่างน้ำที่เต็มไปด้วยเลือดออกมาทีละอ่าง ผ้าเช็ดเลือดถูกย้อมจนแดง น้ำที่หกบนพื้นเป็นทางยาวราวกับมังกร

ซ่งจื่ออานเดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวาย จู่ ๆ ก็ลื่นเกือบล้มลง โชคดีที่เซี่ยเหิงช่วยพยุงไว้ทัน

“ฝ่าบาท! ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” เซี่ยเหิงถาม

ซ่งจื่ออานสะบัดมือออกด้วยความหงุดหงิด แดดร้อนทำให้เหงื่อผุดที่หน้าผาก พื้นที่เปื้อนเลือดก็ราวกับจงใจขัดขวางเขา ความหม่นหมองที่ยากจะระงับปรากฏบนใบหน้าชั่วครู่ ซ่งจื่ออานจ้องพื้นอย่างโกรธเคือง แล้วจู่ ๆ ก็ชะงักงัน

คราบเลือดบนพื้นส่องประกายน่าพิศวงใต้แสงอาทิตย์ ความเย็นเยียบค่อย ๆ แผ่ซ่านในใจ ซ่งจื่ออานพลันรู้สึกหนาวสะท้าน

ความหนาวจากความทรงจำ หนาวจนหน้ามืดตาลาย คลื่นไส้อาเจียน

ราวกับเขาเห็นภาพวันหนึ่งที่เรือนเหมันต์ก็เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเช่นนี้ นางกำนัลเดินขนถังน้ำออกไปทิ้งไม่หยุด เขาวิ่งไปที่ต้าหนักใหญ่อย่างตื่นตระหนก ได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึง กำลังทั้งหมดแทบจะหมดไปในพริบตา

เขาเห็นอันหรูอี้อันหรูอี้ที่เต็มไปด้วยเลือด นางจับชุดของเขาด้วยความเจ็บปวด ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เพียงแค่อ้าปาก มือก็เลื่อนหล่นจากอกของเขา

เขายังได้ยินเสียงหัวใจของตนเองเต้นรัวในทันใด ได้ยินอันหรูอี้เรียกเขา “จื่ออาน” ด้วยความอ่อนล้า ราวกับรู้สึกถึงเสียงร้องที่ปวดร้าวใจ รวมถึงเสียงร้องตกใจของเถาหงหลิวลวี่และเสียงร้องไห้ของทารก

“ฝ่าบาท!”

เสียงตะโกนดังปลุกจิตวิญญาณที่หลงทางให้ตื่น ซ่งจื่ออานเงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าประหลาดใจของพวกเขา

ความเย็นเยียบแผ่ซ่านบนใบหน้า ราวกับน้ำตาไหลผ่านแก้ม ซ่งจื่ออานเช็ดหน้าโดยไม่รู้ตัว มองน้ำตาบนมือด้วยสีหน้าซีดขาว พึมพำว่า

“เหตุการณ์เช่นนี้ เคยเกิดขึ้นมาก่อน…”

เซี่ยเหิงรู้สึกสะเทือนใจ ถามอย่างระมัดระวัง

“ฝ่าบาท ท่านว่าอะไรนะ?”

ซ่งจื่ออานคว้าแขนเซี่ยเหิงด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“เหตุการณ์เช่นนี้ เคยเกิดขึ้นมาก่อนใช่หรือไม่? ตอนที่หรูอี้คลอดบุตรน่ะ?”

เซี่ยเหิงอ้าปากค้าง ความรู้สึกสับสน ในยามนี้เขาก็ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือกังวล ได้แต่ถอนหายใจตอบ

“ฝ่าบาท ตอนฮองเฮาคลอดอันตรายยิ่งกว่าสถานการณ์ของหงเฉินในตอนนี้หลายเท่า”

กล้ามเนื้อบนใบหน้าซ่งจื่ออานกระตุก เท้าถอยหลังโดยไม่รู้ตัวหนึ่งก้าว ปล่อยมือเซี่ยเหิงสูดหายใจลึกหลายครั้ง จึงกดความสั่นไหวในใจลงได้

อันหรูอี้มีรอยแผลบนท้อง เหมือนรอยที่เหลือจากการผ่าเส้นเลือด บนผิวขาวนวลนั้นดูน่าเกลียดยิ่งนัก ที่แท้นั่นคือร่องรอยที่นางทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อคลอดบุตรสองคน

ตอนนั้นนางคงเจ็บปวดเหลือเกิน แต่เขากลับลืม ลืมจนสิ้น

ซ่งจื่ออานสูดลมหายใจเฮือก นางกำนัลถือถังเดินผ่านหน้าไป ราวกับลืมไปว่าคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คือฮ่องเต้ผู้สูงส่ง วิ่งไปข้างหน้าอย่างมึนงงและร้อนรน

ทันใดนั้น หลิวลวี่เดินออกมาจากด้านใน

“หยุดแล้ว เลือดหยุดแล้ว!”

ดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตา ทั้งร่างสั่นระริก ถังเลือดมากมายปลุกความทรงจำของทุกคน นางก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ตอนนั้นอันหรูอี้เกือบเอาชีวิตไปทิ้ง แล้วยังทำลายครึ่งชีวิตที่เหลือจึงคลอดเจาหยางและเจาลี่ออกมาได้ หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ นางจะต้องไปพักฟื้นที่เขาอวิ๋นหัวทำไม? เพราะเพื่อให้กำเนิดเด็กสองคนนี้ ชีวิตที่สองของนางก็แทบไม่เหลืออยู่แล้ว!

แล้วตอนนี้ ชีวิตของหงเฉิน…จะอยู่ได้อีกนานเท่าไร?