หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 457 เตรียมพร้อมที่จะแพ้
บทที่ 457 เตรียมพร้อมที่จะแพ้
ยิ่งใกล้เที่ยง อากาศก็ยิ่งร้อนขึ้น
ว่าวที่โบกสะบัดอยู่ในสายตาของคนสองคนต่างขนาดนั้น ไม่รู้ว่าตกลงไปที่ใด บางทีอาจจะยังอยู่ในมุมมืดของวังหลวง หรืออาจจะโชคดีได้ออกจากวังไปสู่อิสรภาพแล้ว
เจาหยางถอนหายใจอย่างผู้ใหญ่
“ถ้าว่าวบินอยู่ได้ตลอดชีวิตคงจะดีนะ”
“นั่นก็ไม่ดีหรอก”
หงเฉินนั่งลงบนขั้นบันได กอดคางพลางกล่าว
“การไม่มีที่อยู่ตลอดชีวิต ปล่อยให้ลมพัดพาไป คงจะรู้สึกหวาดกลัวและไม่มั่นคง”
“จริงหรือ?”
เจาหยางนั่งลงเช่นกัน กะพริบตาอย่างสงสัย
“แต่ถ้ามันตกลงไปในท่อน้ำเสียล่ะ? หรือถ้าถูกคนเหยียบจนพังก็ไม่ดีนะ”
หงเฉินเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ
“นั่นก็จริงนะ”
เจาหยางเอาคางพิงอย่างเบื่อหน่าย
“แล้วตอนนี้พวกเราจะทำอะไรดี?”
หงเฉินนิ่งเงียบ นางก็ไม่รู้ว่าควรทำอะไร นางกำนัลและขันทีที่อยู่ตรงหน้าไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองพวกเขา หลิวลวี่ก็เฝ้าอยู่ในเรือนเหมันต์ไม่ได้ออกมา นางกำนัลที่ติดตามมาล้วนเป็นองครักษ์เงาไม่มีความคิดสร้างสรรค์ในการเล่น จึงคิดอะไรไม่ออก
คิดไปคิดมา ทั้งสองคนรู้สึกจนปัญญา แม้วังหลวงจะกว้างใหญ่และมีคนคอยรับใช้ แต่เมื่อเทียบกับนอกวังแล้ว ก็น้อยความสนุกสนานไปมากทีเดียว
“หรือว่า”
เจาหยางพูดขึ้นทันที
“พวกเราไปหาท่านพ่อเล่นดีไหม?”
ไปหาซ่งจื่ออาน?
หงเฉินเบือนหน้าอย่างอึดอัด มองศีรษะสิงโตหยกขาวบนขั้นบันไดแล้วรู้สึกหงุดหงิด
“ฝ่าบาทมีราชกิจมากมาย ตอนนี้คงกำลังมุ่งมั่นตรวจฎีกาพวกเราไม่ควรไปรบกวนท่านดีกว่า”
เจาหยางลากเสียงยาว
“อืม”
“ไม่เป็นไรหรอก ข้างนอกร้อนมาก พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ ในหอน้ำแข็งยังมีผลไม้ให้กินด้วย”
หงเฉินมองท้องฟ้า แดดจัดส่องตรงหัว แม้นางจะอยากนั่งอยู่ข้างนอก แต่ถ้าเจาหยางถูกแดดเผาจนบาดเจ็บ หลิวลวี่อาจจะสงสัยว่านางจงใจทำร้ายองค์ชายก็ได้
“ก็ได้”
หงเฉินยื่นมือออกไปอย่างฝืนใจ
“หอสือจื่ออยู่ทางไหนหรือ? พวกเราไปดูกัน”
เจาหยางชี้ขึ้นไป
“ก็อยู่ด้านหลังพวกเราไง”
หงเฉิน
“…”
ซ่งจื่ออานกำลังตรวจฎีกาในมือเป็นรายงานการเคลื่อนย้ายเสบียงอาหารจากที่ต่าง ๆ เมื่อวางลงก็หยิบฎีกาอีกฉบับขึ้นมา มองชื่อแล้วชะงักเล็กน้อย
เป็นเซวี่ยเถาเหิง
“‘เมื่อประเทศจะเข้าสู่สงคราม ต้องแต่งตั้งรัชทายาทก่อน'” ซ่งจื่ออานตะลึงขึ้นมาทันที นึกถึงคำที่เคยพูดตอนเรียกเซวี่ยเถาเหิงเข้าวัง จริงอยู่ที่เขามีแผนแต่งตั้งรัชทายาท แต่ไม่คิดว่าคนแรกที่เสนอเรื่องนี้จะเป็นเซวี่ยเถาเหิง
ซ่งจื่ออานเงียบไปครู่หนึ่ง ข้อเสนอของเซวี่ยเถาเหิงตรงใจเขาพอดี
สงครามกำลังจะเกิด แม้กรมกลาโหมและเซวี่ยเถาเหิงจะชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว และบอกว่ามีโอกาสชนะเจ็ดส่วน แต่ในสนามรบย่อมมีเหตุไม่คาดคิด และสิ่งที่เขาต้องการทำที่สุด ก็น่าจะเป็นเหตุไม่คาดคิดที่ใหญ่ที่สุด
ต้องแต่งตั้งรัชทายาทก่อน หากวันหน้ามีการเปลี่ยนแปลง ขุนนางใหญ่ก็จะช่วยค้ำจุน คานอำนาจซ้ายขวา แต่ถ้าเป็นไปได้ เขาไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ที่สามตระกูลเหลิง สวี และอานแบ่งแยกอำนาจราชวงศ์อีก
แต่ไม่ใช่ทุกคนจะคิดว่าการแต่งตั้งรัชทายาทก่อนเป็นเรื่องดี เพราะไม่ใช่ทุกคนจะมีความคิดเหมือนเซวี่ยเถาเหิง
เซวี่ยเถาเหิงคงมองออกถึงเจตนาที่แท้จริงในการแต่งตั้งรัชทายาทของเขาแล้ว ไม่เช่นนั้นคนที่ปกติไม่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นอย่างเขา คงไม่จำเป็นต้องถวายฎีกาเรื่องนี้
ในขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะตอบเซวี่ยเถาเหิงอย่างไรดี เซี่ยเหิงก็เอ่ยเสียงเบาขึ้นว่า
“ฝ่าบาท มีคนอยู่ที่ประตูพ่ะย่ะค่ะ”
ที่ประตูมีคนสองคนยืนอยู่ทั้งซ้ายและขวา แอบมองเข้ามาในห้อง พวกเขาไม่ได้มองมาที่เขา แต่กำลังมองหีบน้ำแข็งที่วางอยู่ในท้องพระโรง ซ่งจื่ออานมีรอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก แต่ไม่ได้พูดอะไร ยังคงก้มหน้าอ่านฎีกาต่อ แม้ความคิดจะล่องลอยไปไกลแล้วก็ตาม
ไม่นานนัก ร่างเล็ก ๆ ก็กล้าก้าวเข้ามาในท้องพระโรง ยังดึงหงเฉินเข้ามาด้วย เมื่อเข้าใกล้หีบน้ำแข็งจึงเอ่ยว่า
“เสด็จพ่อ ลูกมาเยี่ยมท่าน”
หงเฉินย่อกายคำนับ
“หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาท”
“อืม”
ซ่งจื่ออานพยักหน้าเบา ๆ แล้วเชยคางขึ้น มองไปที่เจาหยางด้วยสีหน้าจริงจัง “องค์ชายอยากหัดตรวจฎีกาหรือ?”
หงเฉินชำเลืองมองซ่งจื่ออานหากนางไม่รู้ว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน คำพูดนี้คงถูกตีความว่าเป็นการหยั่งเชิงเรื่องราชบัลลังก์
เจาหยางไม่ได้คิดอะไรมาก เขายิ้มกอดหีบน้ำแข็ง
“ลูกยังเล็กอยู่ เสด็จพ่อยังแข็งแรงดี สู้ ๆ นะพ่ะย่ะค่ะ ไม่ต้องสนใจลูก”
หงเฉินยิ้มน้อย ๆ แต่ไม่ทันสังเกตว่าสายตาของซ่งจื่ออานเลื่อนมามองนางชั่วครู่ ก่อนจะกลับไปมองฎีกาอีกครั้ง พลางเอ่ยเรียบ ๆ
“แค่ไม่ส่งเสียงดังก็พอ”
“หงเฉิน”
เจาหยางหัวเราะคิกคัก กระซิบเสียงเบา
“ข้าอยากกินแตงโม ชิ้นใหญ่ ๆ !”
หงเฉินขยับคิ้ว ชี้ให้เขาดูด้านบน เปิดหีบน้ำแข็งออก เห็นองุ่นสด ๆ ก็กลืนน้ำลาย
“มีน้ำผลไม้ด้วย จะดื่มไหม?”
เจาหยางพยักหน้าหงึก ๆ
“เอาน้ำผลไม้ด้วย อืม แตงเหลืองนี่ข้าก็เอา”
“งั้นข้าขอลูกแพร์นี่”
หงเฉินหยิบของออกมาแล้วก็ลังเล
“กินมากไปจะปวดท้องไหมนะ น่าเสียดายที่ไม่มีขนมแห้ง…”
พูดพลางมองไปที่โต๊ะทรงงานของซ่งจื่ออานเขารู้สึกตัวจึงเงยหน้าขึ้น สายตาประสานกัน ทั้งสองชะงักไปครู่ ซ่งจื่ออานก้มหน้าลงอีกครั้ง เอ่ยเสียงเรียบ
“เอาของที่ไม่ใช้ออกไป กีดขวางเรา”
เซี่ยเหิงหัวเราะเงียบ ๆ โจวหมี่เข้าใจความหมาย นำจานขนมแห้งสองจานบนโต๊ะไปวางไว้ไม่ไกลไม่ใกล้ พอดีอยู่ใกล้มือหงเฉิน ความหมายชัดเจนยิ่งนัก
เจาหยางปีนขึ้นเก้าอี้กินแล้ว หงเฉินก็ไม่เกรงใจ ยืนกินข้าง ๆ เขา
เสียงกรุบกริบแทรกด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ ซ่งจื่ออานเงยหน้าขึ้นมาบ้าง เห็นทั้งสองกำลังแบ่งบ๊วยดองในจาน เจาหยางทำปากบู้
“ไม่ถูก ไม่ถูก เจ้าหยิบเกินมาหนึ่งชิ้น”
“ไม่ได้หยิบเกิน เมื่อกี้เป่ายิ้งฉุบองค์ชายแพ้นะ ลูกผู้ชายต้องรักษาคำพูด”
หงเฉินหยิบบ๊วยดองอีกชิ้นมาวางตรงหน้าตนเองอย่างชอบธรรม ยิ้มกริ่ม
“เอาอีกไหม?”
“เอาก็เอา!”
เจาหยางยกมือขึ้นสูง แต่นิ้วน้อย ๆ ยังไม่ทันชูขึ้นก็เผยความลับออกมาแล้ว หงเฉินดีใจที่ชนะอีกตา
เป็นเช่นนี้ เจาหยางแพ้จนเหลือบ๊วยดองแค่ชิ้นเดียว มองภูเขาน้อยตรงหน้าหงเฉินอย่างน่าสงสาร
ขณะที่หงเฉินกำลังภูมิใจ ซ่งจื่ออานที่กำลังตรวจฎีกาก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ
“เจาหยางเอามือไว้ข้างหลัง แข่งอีกตา”
เจาหยางมองบ๊วยดองตรงหน้า
“แต่เจาหยางเหลือแค่ชิ้นเดียวแล้วนะ…”
“ไม่เป็นไร”
ซ่งจื่ออานยิ้มอย่างมีความหมาย มองไปที่หงเฉินที่หันหลังให้
“เจาหยางการพนันต้องมีราคา หากอยากชนะอย่างงดงาม ก็ต้องพร้อมที่จะแพ้”
หงเฉินจำต้องยื่นมือออกไป ในใจกลอกตาหลายรอบ ฝ่าบาทตรวจฎีกาของท่านต่อไปไม่ได้หรือ?
เจาหยางมองเขาอย่างสงสัย แล้วสายตาก็เคลื่อนไหว เขาเห็นซ่งจื่ออานแบมือทั้งห้านิ้วบนโต๊ะทรงงาน ปากขยับ ออกผ้า
เซี่ยเหิงและ โจวหมี่
“…”
Comments for chapter "บทที่ 457 เตรียมพร้อมที่จะแพ้"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
