หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 454 การเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิด
บทที่ 454 การเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิด
คนที่หมดเรี่ยวแรงนั้นหนักมาก เมื่อไร้สติ ร่างกายจะยิ่งหนักขึ้น
ซ่งจื่ออานขยับมือของตน แล้วพบว่าหงเฉินอาศัยความได้เปรียบของท่าทาง กดน้ำหนักทั้งร่างลงมา แรงที่ใช้ไม่ใช่น้อย ๆ
เขาสามารถผลักนางออกได้ แต่ว่า…
ใบหน้าของหงเฉินซีดขาว ใบหน้าทั้งหมดย่นเข้าหากัน เหงื่อเย็นที่หยดลงมาบนหน้าผากแสดงถึงความเจ็บปวดที่นางกำลังทนอยู่อย่างชัดเจน
ดวงตาที่พยายามรวบรวมจิตใจนั้นปราศจากความหวาดกลัว กลับมีความดุร้ายที่แทบไม่เคยเห็น
ซ่งจื่ออานนึกถึงหยกประจำตัวขึ้นมาทันที หยกนั้นได้ส่งถึงมือหลัวหลิงแล้ว ส่วนเขาจัดการอย่างไร ซ่งจื่ออานไม่ได้ถาม
แต่ผลลัพธ์นั้นคาดเดาได้แปดถึงเก้าส่วน
หงเฉินพบหยกชิ้นนี้ในวังร้าง โดยไม่มีร่องรอยการค้นหามากนัก แสดงว่านางหาเจอได้ง่าย หรือไม่ก็รู้ตำแหน่งของหยกมาก่อน
เบื้องหลังนางต้องมีคนอยู่แน่ การเข้าวังของนางก็มีจุดประสงค์ ไม่รู้ว่าจุดประสงค์คืออะไร
และตอนนี้แคว้นหนานหมานมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ สงครามกำลังจะเกิด หรือว่า…
ซ่งจื่ออานดวงตากระตุก ซ่อนความเยือกเย็นในสายตา ยกแขนขึ้นเล็กน้อย หงเฉินก็เผลอออกแรงกดมือทั้งสองลงไปทันที
“อย่าขยับ!”
ซ่งจื่ออานจึงไม่ขยับจริง ๆ เขามองหงเฉิน มีเวลามากพอที่จะรอ
“หงเฉิน เจ้าต้องการทำอะไร?”
หงเฉินพยายามกดความเจ็บปวดในสมองที่ไหลบ่าไม่หยุด พอได้สติก็ได้ยินคำถามเช่นนั้น จึงมองสถานการณ์ของทั้งสองให้ชัดเจน สายตาหยุดนิ่ง
สีหน้าทันทีก็เขินอาย “ฝ่าบาท บ่าวหญิง…”
นางเงยหน้าขึ้น มองหาบางสิ่งในห้อง แต่มีแต่เตาธูปทองเหลือง ผลไม้หยก ม่านหอม กลับไม่พบขลุ่ยหยกที่ต้องการ
หงเฉินนึกขึ้นได้ทันที หลังเลิกเช้าว่า ขลุ่ยหยกบนตัวซ่งจื่ออานก็หายไป ตอนอาบน้ำเมื่อครู่นางก็ไม่เห็น ไม่มีขลุ่ยหยก
นางจะควบคุมซ่งจื่ออานได้อย่างไร?
แย่แล้ว…
หงเฉินก้มหน้าลงอย่างแข็งทื่อ สบตากับฮ่องเต้ที่มีสีหน้าสงบนิ่งแต่แฝงความเย็นชา นางไม่รู้ว่าถ้าบอกว่าต้องการยั่วยวนบุรุษงาม
จะได้รับความ…เมตตาบ้างหรือไม่
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ใด?”
ซ่งจื่ออานหรี่ตาลงเล็กน้อย
“เจ้ากำลังหาอะไร?”
หงเฉินรีบส่ายหน้า
“ไม่ใช่ ไม่ใช่ ฝ่าบาทเข้าใจผิดแล้ว บ่าว บ่าวหญิงมีเรื่องจะทูลท่านจริง ๆ ”
“มีเรื่องจะบอกข้า”
ซ่งจื่ออานมองมือของนาง สีหน้าค่อย ๆ มืดลง
“ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไร ถึงต้องใช้วิธีเช่นนี้พูด?”
นี่ไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ ! หงเฉินอยากร้องไห้ ใบหน้าแข็งเกร็งราวกับสวมหน้ากาก มองประตูตำหนักเฟยซวงด้วยความหวาดกลัว พูดอย่างกังวล
“เรื่อง เรื่องนี้ บ่าวหญิงอยากจะทูลว่า… เอ่อ บ่าวหญิงต่ำต้อย ไม่สมควรให้หมอหลวงมาตรวจ ดังนั้นฝ่าบาทไม่ต้องเรียกหมอหลวงมาแล้ว!”
คิดในยามคับขัน หงเฉินจึงหาข้ออ้างมาพูด
ซ่งจื่ออานหัวเราะเยาะ “แค่เรื่องนี้? เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเพราะใบหน้าหนึ่ง ข้าจะปล่อยให้เจ้าทำตามใจชอบ?”
ดูเหมือนจะอธิบายไม่ได้จริง ๆ หงเฉินลำบากใจ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าปล่อยมือ
นางกลัวว่าซ่งจื่ออานจะให้คนจับนางไปที่จู้หลี่ถังสถานที่น่าขยะแขยงนั้น นางไม่อยากไปอีกแล้ว แต่ถ้าไม่ปล่อยมือ…
สายตาหงเฉินแปลกประหลาด จะให้ค้างอยู่เช่นนี้จนวันสิ้นโลกหรือ?
“ปล่อยมือ”
ซ่งจื่ออานเห็นนางครุ่นคิด ในดวงตาวาววับด้วยความคิด เหมือนกับตอนที่เจาหยางจะทำเรื่องซุกซนไม่มีผิด จึงขมวดคิ้วลง
“ล่วงเกินเช่นนี้ เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าข้าจะไม่ฆ่าเจ้า?”
ท่านพูดเช่นนี้แล้ว ยิ่งไม่กล้าปล่อยมือแล้วนะ
หงเฉินหัวเราะแหะ ๆ อย่างเก้อเขิน สมองหมุนติ้วคิดหาทางออก กะพริบตาอย่างน่าสงสาร แล้วพูดว่า “ฝ่าบาท
ข้าน้อยขอเจรจาต่อรองกับท่านได้หรือไม่? จริง ๆ แล้วเมื่อครู่ข้าน้อยแค่ตอบสนองโดยสัญชาตญาณ คิดว่ามีคนร้ายเข้ามาใกล้
ท่านก็รู้ว่าข้าอยู่ในจู้หลี่ถัง… ท่าน… ท่านจะไม่ส่งข้าไปจู้หลี่ถังได้หรือไม่?”
ซ่งจื่ออานมองนางด้วยสายตาลึกล้ำ
“ข้า ดูเหมือน ‘คนร้าย’ งั้นรึ?”
หงเฉินกลืนน้ำลาย
“ฝ่าบาทคือโอรสสวรรค์ ผู้อยู่เหนือหมื่นคน”
แน่นอนว่าไม่มีทางเป็นคนดีธรรมดา เจ้าจำไม่ได้หรือว่าครั้งที่แล้วที่ตำหนักเฟยซวงท่านทำอะไรไว้?!
“อ้อ เช่นนั้นเอง”
ซ่งจื่ออานพลันยิ้มออกมา หางตาย่นเป็นรอยยิ้ม มุมปากค่อย ๆ โค้งขึ้น ท่วงท่างดงามเปี่ยมเสน่ห์ หล่อเหลาชวนหลงใหล หงเฉินถึงกับตะลึงงัน
จากนั้นนางก็ได้ยินซ่งจื่ออานกัดฟันพูดว่า
“เจ้ายังรู้อีกว่าข้าคือฮ่องเต้! ดีมาก มา”
เสียงดังกึก หงเฉินรวดเร็วทันใจปิดปากเขาไว้
ซ่งจื่ออานเบิกตากว้าง คิ้วขมวดแน่น สีหน้าเขียวคล้ำ หงเฉินเสียใจยิ่งนัก อยากทุบอกชกหัวตัวเองจนเลือดออกสามชั่ง
ยู่เสียวยังไม่ทันเห็นเจ้าลองอะไรเลย! เดินเข้ากับดักเอง! หาเรื่องใส่ตัว!
“อื้อ ๆ !” ปล่อยข้า!
หงเฉินทำหน้าเศร้าพลางส่ายหน้า
“ฝ่าบาท ที่ไหนควรละเว้นก็ควรละเว้น ข้าน้อยก็ไม่ได้ทำอะไรท่าน ท่านจะใจกว้างปล่อยข้าไปสักครั้งไม่ได้หรือ?”
งั้นเจ้าก็ต้องปล่อยข้าก่อนค่อยพูด! ซ่งจื่ออานโกรธจนใบหน้าดำคล้ำไปครึ่งหนึ่ง จ้องนางอย่างดุดัน
จ้องจนหงเฉินเผลอออกแรงกดมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ดวงตาซ่งจื่ออานวาบประกายเย็นชา มือและเท้าพลันรวบรวมพละกำลัง ร่างกายสะบัดอย่างแรง แรงมหาศาลจะกดหงเฉินลงบนเตียง
มือที่ปิดปากพลาดไปกดบนหมอน ซ่งจื่ออานหัวเราะเยาะ อ้าปาก…
“อย่านะ!”
หงเฉินตกใจ พลันก้มหน้า ทิ้งร่างทั้งร่างลงไป แรงดิ้นรนหยุดลงพร้อมกัน ซ่งจื่ออานตกตะลึงมองนาง ขนตางามดุจพัดขนนกปัดผ่านแก้ม
หงเฉินจ้องมองเขานิ่งครู่หนึ่ง ในใจถอนหายใจอย่างจนปัญญา จู่ ๆ ก็ประคองใบหน้าซ่งจื่ออานเพิ่มความลึกให้จุมพิตนี้
ตายก็ตายเถอะ ก่อนตายได้นอนกับฮ่องเต้แคว้นซีจิ้น ก็คุ้มแล้ว!
ซ่งจื่ออานไม่ได้ตะลึงนาน เมื่อลิ้นอ่อนหวานแทรกเข้าในปาก ร่างกายที่งดเว้นมาสามปีของซ่งจื่ออานสั่นสะท้าน แต่สีหน้ากลับค่อย ๆ
พร่าเลือน มองไม่ออกถึงอารมณ์ จนกระทั่งหงเฉินกัดที่ลำคอเขา เขาถึงถาม
“นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการ?”
ใบหน้าหงเฉินแดงก่ำ ไม่พูดอะไร ตอบเขาด้วยการกระทำ นางสอดมือเข้าไปในเสื้อเขา
“ฝ่าบาท ข้าน้อยไม่ชอบจู้หลี่ถังจริง ๆ ท่านยกเลิกมันได้หรือไม่?”
ไฟฟ้าวาบผ่านแผ่นหลังซ่งจื่ออานนิ้วใหญ่บีบไหล่หงเฉิน พลิกร่างกดนางไว้ใต้ร่าง สูดหายใจลึกสองครั้ง
“แค่ไม่อยากเห็นจู้หลี่ถังเจ้าถึงกับปีนขึ้นเตียงมังกร มายั่วข้า?”
หงเฉินยิ้มหวาน โฉมงามที่ทำให้บ้านเมืองล่มจมบานราวดอกไม้ จับมือซ่งจื่ออานกดลงบนอก ยิ้มอย่างเย็นชา
“เพราะว่า แค่มองก็รู้สึกขยะแขยง”
ชุดวังฤดูร้อนบางเบาและนุ่มนิ่ม มันชุ่มไปด้วยไอน้ำจากร่างจื่ออาน เสื้อที่อกหงเฉินแทบไม่ต่างจากไม่ใส่อะไร
เห็นเสื้อชั้นในปักลายโบตั๋นได้ชัดเจน ทำให้ใจคนพลุ่งพล่านด้วยราคะ
สายตาซ่งจื่ออานเข้ม ปลายนิ้วออกแรงเล็กน้อย ฉีกผ้าที่หน้าอกนางออก พูดเย็นชา
“เจ้าอย่าได้เสียใจ”
Comments for chapter "บทที่ 454 การเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิด"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
